(ทิวา และ ราตรี).....การท่องยุทธภพของ “เสือเข็น” เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง (P.163)

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..เวิ้งน้ำกว้างใหญ่ สายน้ำสงบนิ่ง
ลมพัดเฉื่อยฉิว แม้กระทั่งกิ่งหลิวยังไหวสั่น
พลันปรากฎละอองฝนปลิวโปรยปรายลงมาเล็กน้อย
แล้วหายไปในชั่วพริบตา อากาศเริ่มเย็นสบาย
ทิวทัศน์ก็สวยงามควรค่าแห่งพักผ่อนสายตา
นับตั้งแต่คนกลุ่มนี้มาถึง ทุกเรื่องราวล้วนเกิดการเปลี่ยนแปลง
เปลี่ยนแปลงความฝันของทุกคนให้เป็นจริง.....

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..ประลองยุทธ

…..พี่ “นู๋เล็ก” กับ “อู๊ด”(สตรี) และ “บุรุษชุดดำ”
เดินเตร็ดเตร่ทอดน่องโดยไร้จุดหมาย ดูท่า...ในลานกว้างแถบนี้
ไม่มีผู้ใดปลอดโปร่งโล่งใจกว่าผู้คนทั้งสามอีก
“ในอากาศที่เย็นสบายเช่นนี้ สามารถเดินเล่นสนทนากับบุคคลเยี่ยงท่าน
นับเป็นเรื่องราวที่น่ายินดีประการหนึ่ง” พี่ “นู๋เล็ก” กล่าวแก่ “บุรุษชุดดำ”
“บุรุษชุดดำ” ไม่ได้โต้แย้ง อดถามมิได้ว่า “ท่านที่แท้ ความจริงคิดกล่าวกระไร?”
พี่ “นู๋เล็ก” ขบคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างแช่มช้าว่า
“ครานี้ เรามีความคิดต้องการพนันแพ้ชนะ พิสูจน์ความเหลื่อมล้ำต่ำสูงกับท่าน”
พี่ “นู๋เล็ก” กล่าวต่อ : “หากเราพ่ายแพ้ มิเพียงเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารเย็นพวกท่าน
มิหนำซ้ำ เรายังพอมีฝีมือ สามารถบีบนวดคลายเส้นให้กับท่านจนกว่าจะพอใจ”
“บุรุษชุดดำ” ตาเป็นประกาย แสดงว่าเริ่มหวั่นไหวคล้อยตาม พลันถามต่อ
“หากข้าพเจ้าพ่ายแพ้เล่า?”
“เค้าพนันคงเดิม ที่แปรเปลี่ยนคือเจ้ามือ” พี่ “นู๋เล็ก” ตอบพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
สีหน้าของ “บุรุษชุดดำ” มิเพียงเยือกเย็นยิ่ง มิหนำซ้ำยังไม่ปรากฎท่าทีปฏิเสธ
“อู๊ด”(สตรี) อดถามมิได้ว่า : “การประลองครานี้ สืบเนื่องจากสาเหตุใด?”
“เนื่องเพราะมันคือ ตุ๋ย… เราคือ นู๋เล็ก”

…..นี่ไม่อาจนับเป็นคำตอบที่แท้จริง แต่ก็เพียงพอต่อการอธิบายทุกสรรพสิ่ง
เป็นพวกมันนัดประลองกันเอง ไม่มีผู้ใดบีบบังคับพวกมัน
ในโลกนี้ไม่มีผู้ใดสามารถบีบบังคับพวกมัน กระทำเรื่องราวใดๆทั้งสิ้น!

จอมยุทธทระนงทั้งสอง เฉกเช่นดาวหางสองดวง หากคราใดเผชิญพบกัน
ต้องพุ่งปะทะชนจนเกิดเป็นสะเก็ดไฟ สะท้านฟ้า สะเทือนดิน!
สะเก็ดไฟนี้ แม้ปรากฎวูบก็หายวับ …แต่จะเจิดจ้าแจ่มจรัสไปตลอดกาลนาน.....

[ตุ๋ย K3]

…..พลันสายลมกรรโชกหอบหนึ่ง
มวลบุปผาถูกสายลมไร้น้ำใจบดขยี้ กระแทกแหลกลาญ
กลีบบุปผาอันยับเยินปลิวกระจายล่องลอยไปในกระแสลม
จากนั้นเสียงลมพัดพลันชะงักหาย!
กลีบบุปผาพัดพลิ้วร่วงหล่นลงมาอย่างแช่มช้าสู่พสุธาเบื้องล่าง
บางกลีบหลงลอยปลิวลงบนเงาของ “บุรุษชุดดำ”.....

[ตุ๋ย K3]

…..พี่ “นู๋เล็ก” เงยหน้าขึ้น กล่าวว่า
“ตอนนี้พวกเราสามารถประลองฝีมือกันได้แล้วหรือไม่?”
“สามารถ”
พี่ “นู๋เล็ก” อดถามต่อมิได้ : “อย่างนั้นท่านเห็นว่าพวกเราสมควรประลองอย่างไร?”
“การประลองฝีมือ ยังมีวิธีมากหลายหรือ?”
“ย่อมแน่นอน ท่านไม่ทราบ?”
“บุรุษชุดดำ” ยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวว่า
“ข้าพเจ้าทราบมีเพียงวิธีเดียวคือ ต่างคนต่างปั่นจักรยานออกจากจุดเริ่มต้นพร้อมกัน
ผู้ใดถึงเส้นชัยที่กำหนดก่อน ผู้นั้นย่อมเป็นฝ่ายชนะ”
พี่ “นู๋เล็ก” คิดหัวร่อออกมา แต่ข่มกลั้นไว้ สั่นศีรษะ แล้วกล่าวว่า
“เช่นนี้เป็นว่า...ความรู้ในการประลองยุทธของท่านยังไม่เพียงพอ”
“…..???…..”

[ตุ๋ย K3]

…..พี่ “นู๋เล็ก” : “การประลองยุทธมีทั้งประลองแบบบุ๋น และประลองแบบบู๊ ”
“บุรุษชุดดำ” ถามอย่างครุ่นคิดว่า.....
“ประลองแบบบุ๋นเป็นอย่างไร และประลองแบบบู๊ไม่ทราบว่าเป็นแบบไหน?”
พี่ “นู๋เล็ก” เงียบงันชั่วขณะ แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า
“วิธีที่ท่านกล่าวเมื่อครู่ คือการประลองแบบบู๊ ไม่ต่างกับการประลองของโค!”
“ประลองของโค?”
“ปั่นอย่างไม่คิดชีวิต เพียงเพื่อให้ถึงเส้นชัย ไม่ใช่ของโคแล้วเป็นอะไร?”

[ตุ๋ย K3]

…..พี่ “นู๋เล็ก” กล่าวสืบต่อ : “เราดุจเทียนในสายลม ไหนเลยประลองแบบบู๊กับท่านได้
แต่การประลองแบบบุ๋นก็มีหลายวิธีเช่นกัน มีเพียงหนึ่งเดียวที่เราเลือกเฟ้นให้ท่านโดยเฉพาะ”
“บุรุษชุดดำ” จับจ้องตาไม่กระพริบ ถามว่า : “เหลือเพียงวิธีเดียว?”
พี่ “นู๋เล็ก” อดหัวร่อมิได้ กล่าวว่า
“มาตรแม้นเหลือเพียงวิธีเดียว แต่ความจริงรวบรัดยิ่ง...
วิธีนี้ มิเพียงไม่แปลกใหม่ ทั้งยังน่าสนใจ ต่อให้มีอยู่ร้อยพันวิธี
เรารับประกันว่าท่านต้องเลือกวิธีนี้!”
“วิธีใด?”
พี่ “นู๋เล็ก” พริ้วกายเข้าไปหา “บุรุษชุดดำ” ก้มหน้าเข้าใกล้ใบหูของมัน
พลันลดสุ้มเสียงแผ่วเบาลง คล้ายกลัวผู้อื่นได้ยิน กล่าวเพียงสามคำ “… … …”
“บุรุษชุดดำ” …แม้มันรักษาความเยือกเย็นไว้โดยตลอด
ยามนี้ยังอดสีหน้าแปรเปลี่ยนมิได้ ดวงตาทอเป็นประกายในบัดดล!.....

[ตุ๋ย K3]

…..บุรุษชุดดำ : “เชิญ…..”
…..พี่ “นู๋เล็ก” : “เชิญ…..”

[ตุ๋ย K3]

…..พลันได้ยินสุ้มเสียงหนึ่งหัวร่อเบาๆ ปรากฏเป็นเงาแดงสายหนึ่ง
พริ้วกายมาดุจปุยนุ่นไร้น้ำหนัก ละลิ่วลงเบื้องหน้าระหว่างคนทั้งสอง
“ข้าพเจ้าเป็นคนให้สัญญาณ!” …เจ้าของเสียงถึงกับเป็น “บ๋อม”
นางแม้เป็นสตรี ปกติชอบคุยสนุกสนาน สุ้มเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน
แต่ตอนนี้ เวลานี้ ประโยคของนางกลับรวบรัดยิ่ง กระชับยิ่ง!
“ป้อง” ยืนชมดูอยู่ด้านหลัง หัวร่อพลางกล่าวเสียงเจื้อยแจ้วว่า
“ดูท่าพวกท่าน ไม่ว่าผู้ใดแพ้ ผู้ใดชนะ
ต้องมีเรื่องตื่นเต้น เร้าใจ ให้ข้าพเจ้าชมดูแน่นอน”

[ตุ๋ย K3]

…..ลมคิมหันต์กรรโชกผ่านหอบหนึ่ง สายลมเย็นยะเยียบกว่าเดิม
ท้องนภาเปลี่ยนเป็นสีเทาทมึน หนักอึ้งจนคล้ายจะกดทับลงมา
แต่จิตใจของผู้คนทั้งสอง ยังเทาหม่นกว่า หนักอึ้งกว่าท้องฟ้ายามนี้อีก
ภายในบริเวณเงียบสงบจนเหลือแต่เสียงลมหายใจ
เสียงลมหายใจของ “บุรุษชุดดำ” เบาและกระชั้นสั้น
เสียงลมหายใจของ พี่ “นู๋เล็ก” ยาวและหนักหน่วง
แต่ลมหายใจของผู้อื่นคล้ายชะงักขาดห้วน! ทุกสรรพสิ่งเงียบสงบ!
บรรยากาศยามนี้ คล้ายเกาทัณฑ์ที่น้าวจนสุดล้าคันหนึ่ง.....

…..“ลงมือ!”

ไม่มีถ้อยคำอื่นอีก …มีเพียงสองคำนี้เอง!

[ตุ๋ย K3]

…..ลมรุนแรงกว่าเดิม บังเกิดเป็นเสียงหวีดหวิวเกรี้ยวกราดดังทั่วบริเวณ
พี่ “นู๋เล็ก” ลอยตัวพุ่งปราด จู่โจมลงจากกลางหาว พลิกมือวูบหนึ่ง
พลันปรับเปลี่ยนกระบวนท่า หักเหเปลี่ยนทิศทาง พลัดพริ้วตามจังหวะท่าร่าง
ฟาดออกอย่างหักโหม! คล้ายกับสายธารน้ำตกที่ไหลหลั่งลงจากภูเขาสูง.....

“บุรุษชุดดำ” ฝ่ามือสะบัดออกด้วยท่วงท่าที่เป็นธรรมชาติดุจสายลม
และบรรเจิดเฉิดฉันดั่งอาทิตย์สนธยา พลันแผ่กระจายเป็นเงาประกาย
คล้ายสายรุ้งเกลื่อนฟ้า มากมายสุดคณานับ อานุภาพของฝ่ามือนี้
เพียงพอกับการ ขยี้ขวัญวิญญาณผู้คน.....

[ตุ๋ย K3]

…..ช่วงเวลาไม่กี่อึดใจ ผ่านไปกว่าสองร้อยกระบวนท่า
ความเคลื่อนไหวของนิ้วมือแต่ละนิ้ว ล้วนแฝงการเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียดอ่อน
ความละเอียดลึกซึ้งของการเปลี่ยนแปลงนี้ ย่อมมีแต่คนทั้งสองเท่านั้นที่รับรู้ได้
ไม่มีผู้ใดเข้าใจ และไม่มีผู้ใดหยั่งคำนวณได้
ทั้งนี้เพราะนั่นเป็นส่วนหนึ่งของเคล็ดวิชาอันลึกล้ำ.....

..…นี่เป็นกระบวนท่าชุดสุดท้าย เป็นกระบวนท่าตัดสินผลแพ้ชนะ
พริบตานั้น...พลังฝ่ามือทั้งมวล พลันสิ้นสูญสลาย!
ความเคลื่อนไหว และการเปลี่ยนแปลงทั้งมวลล้วนสิ้นสุดยุติลง
คล้ายดาวตก และคล้ายสายฟ้า แต่ปาฏิหาริย์กว่าดาวตกและสายฟ้าอีก
มันปรากฎขึ้นราวปาฏิหาริย์ และหายสาบสูญราวปาฏิหาริย์