สาวนักเปิบกับหนุ่มนักปั่น “บันเตียฉมาร์ (Banteay Chhmar)” 5-10 ธ.ค. 2555

[M&M]

พี่กฤชเรียนเคยเรียนภาษาฝรั่งเศสเมื่อตอนมัธยมก็เลยนอนก่อนเพื่อน
Will เป็นคนอังกฤษ อยู่ใกล้ฝรั่งเศสก็เลยนอนด้วย
คุณเมย์มีเพื่อนเรียนเอกภาษาฝรั่งเศสที่อักษรจุฬาหลายคนเลยนอนบ้าง หลับๆ ตื่นๆ
ส่วนลุงอุ้ยท่าทางจะเคยอกหักจากสาวฝรั่งเศส เลยนอนหลับเป็นตาย

ปล.หมูเขมรในเล้าก็ยังนอนกลางวัน

[poomin_k]

ขนาดหมูยังนอนกลางวัน ๕๕๕๕๕๕

[M&M]

ช่วงบ่ายแก่ๆ หลังตื่นนอน
ยังมีโปรแกรมเที่ยวชมปราสาทบริวาร ของ “บันเตียฉมาร์”
ออกไปนอกหมู่บ้านตั้งอยู่ในดงป่ากลางทุ่งนาที่ฝั่งทิศตะวันตก
คือ ปราสาทตาสก ซึ่งพังทลายลงไปเกือบหมด เหลือแต่ปรางค์ประธาน
เราไม่กล้าหมุดเข้าไป กลัวสัตว์มีพิษทั้งหลายแหล่
ได้แต่ยืนถ่ายรูปอยู่บนกองหิน
ซึ่งคาดว่าน่าจะเคยเป็นหลังคาของตัวปราสาท

[M&M]

ที่ “บันเตียฉมาร์” นี้นอกจากสร้างวิหารอันอลังการงานสร้างแล้ว
ยังทำระบบชลประทานไว้รอบๆ เมือง
เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตผู้คนที่อยู่ที่นี่ในยุคนั้น
สันถนนที่เรายืนอยู่นี้ ไม่ไกลจากปราสาทตาสก
คือซากกำแพงเมืองชั้นนอก
ส่วนบึงน้ำข้างๆ คือ คูเมืองชั้นนอกของ “บันเตียฉมาร์”

[M&M]

ก่อนจะไปชมบาราย
จากปราสาทตาสกปั่นรอบคูปราสาท “บันเตียฉมาร์”
แล้วมุดเข้าหมูบ้านไปเล็กน้อย
ก็โผล่มาเจอปราสาทตาพรหม
ซึ่งยังคงเค้าโครงของตัวปรางค์ปราสาทที่งดงามอยู่
อันที่จริงมีปราสาทบริวารแบบนี้อยู่อีกที่ทางทิศเหนือ
แต่เราได้ละไว้ไม่ได้เข้าไปชม

[M&M]

....

[M&M]

ห่างออกไปจากปราสาท “บันเตียฉมาร์”
ราวหกร้อยเมตรทางทิศตะวันออก
คือ“บันเตียฉมาร์ บาราย”
สระน้ำขนาดมหึมากว้างราว 800 เมตร
และยาวถึงราว 1600 เมตร
นี่คือ สระน้ำที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์เมื่อพันกว่าปีก่อน
ที่บริเวณขอบของบารายมีร่องรอย
ของการก่อศิลาแลงเพื่อทำเป็นอ่างเก็บกักน้ำอย่างชัดเจน
ทั้งๆ ที่รอบข้างของบารายเป็นผืนนาที่ค่อนข้างแห้งแล้งเป็นป่าละเมาะ
แต่รอบๆและในบารายกลับชุมชื่น ชุ่มฉ่ำ

ปัจจุบันบารายตื้นเขินจากการสะสมของดินตะกอน
บางส่วนชาวบ้านลงไปกันทำคันดินเป็นผืนนาปลูกข้าว
แต่บางส่วนก็ยังมีน้ำท่วมขังอยู่เต็มไปหมด
ตัวบารายนี้นอกจากใช้เก็บกักน้ำเพื่อการอุปโภคบริโภคแล้ว
น่าจะยังมีจะเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมตามความเชื่อด้วย
ที่กึ่งกลางบารายมีเกาะจำลองและมีปราสาทหลังหนึ่งตั้งอยู่
ต้องใช้วิธีพายเรือหรือรอในหน้าแล้งเท่านั้น
จึงจะเข้าไปชมตัวปราสาทได้

[M&M]

อันสืบเนื่องมาจากเมื่อเช้านี้
ที่พี่จิ๊บได้สอบถามคุณพี่เจ้าของบ้านว่า
ช่วงนี้มี ”กบ” บ้างหรือเปล่า
เมื่อเรากลับมาถึงบ้านจึงมี “กบนา” สดๆ (หมายถึงยังมีชีวิต)
รออยู่แล้วสามกิโล

ภาระหน้าที่จึงตกอยู่แก่พี่กฤช พ่อครัวใหญ่
ในการสร้างสรรค์สารพัดเมนูกบเพื่อมาประกบอังกอร์
หนึ่งในเมนูเด็ดๆ คือ แกงป่ากบใส่ใบกระเพรา
ซึ่งพี่กฤชเด็ดมาจากดงกระเพรารอบๆ ปราสาท

[M&M]

...

[M&M]

ท่ามกลางอากาศอบอ้าว แสงดาวแจ่มฟ้า
คืนนี้ท่านเจ้าบ้านให้เกียรติมาร่วมวง “อังกอร์”กับพวกเรา
(มิได้ชักภาพไว้)
ชายวันห้าสิบต้นๆ ดูน่าเกรงขาม ผู้นี้
หนึ่งในผู้รอดชีวิตจากยุคสงครามกลางเมือง
ชีวิตปฐมวัยคงจะได้ผ่านการจับปืน หลบกระสุน หลบระเบิด
มาบ้างไม่มาก็น้อย
บทสนทนาถึงเรื่องราวชีวิต
ลูกสาวที่ไปทำงานเมืองไทย (ที่สระแก้ว)
ลูกชายอยู่ช่วยงานโรงสีข้าว
การหาอยู่หากิน ในดินแดนที่ละม้ายคล้ายคลึงกัน
กับบางส่วนของประเทศไทย
ก่อนขอตัวไปพักผ่อน เจ้าบ้านยกกระป๋อง
ขอดื่มแสดงความยินดีในโอกาสที่ได้ต้อนรับขับสู้
คณะของพวกเรา



มองมุมคนต่างฝั่งพนมดงรัก
“บันเตียฉมาร์” ยากนักดำรงอยู่
กับระเบิดฝังตัวเรียงราย
มุ่งทำร้ายคนสัตว์ทุกผู้

อันว่าน้ำใจกว้างใหญ่นัก
จิตหยั่งตระหนักรับรู้
สุวรรณภูมิคือพี่คือน้อง
เปิดกระป๋องที่ไรฟองฟรูรรรรรรรร.....ตำจอกอีกแร้ว

ซาเล้งสีดำฯ

[M&M]

[ซาเล้งสีแดง]

" ชายใดหนอ แฝงกาย ในเงามืด
หุ่นอืดสืด ผอมกระหร่อง กระย่องแหย๋ง
เปลือยครึ่งท่อน เหี่ยวกระโตง คล้ายลงแดง
สาดน้ำเย็น ราดแรงแรง ล้างกายา "

ซาฯ

อะบึ๋ย.. อะบึ๋ย..

[Ryan_c]

มีฉากนู้ดด้วยอ่ะ

ต้องขึ้น ฉ 18+ ที่หัวกระทู้นะฮะ

[M&M]

เช้าวันสุดท้ายที่ “บันเตียฉมาร์”
ก่อนนอนเรากิน และตื่นมาเราเตรียมตัวกิน
ความสุขที่หาได้ง่ายๆ ให้กับชีวิต

[M&M]

ที่คูน้ำของปราสาท “บันเตียฉมาร์” หน้าบ้านที่เราขอนอนพัก
“บันเตียฉมาร์” อาจแตกสลายกลายเป็นซากปรักหักพัง
โบราณวัตถุบางส่วนถูกขุด ถูกตัด ถูกรื้อค้นเก็บเอาไปขาย
ศรัทธาต่อสิ่งใดๆ ก็ตามที่ทำให้ผู้สรรค์สร้าง
อุตสาหะในการขุด สกัดก้อนหินพันตัน ขนย้ายมาหลายสิบกิโล
บรรจงตอกลายแกะสลักบอกเรื่องราวศรัทธา ความเชื่อ
ตำนานจริงเท็จประการใดอยากหยั่งรู้
อาจมิได้เป็นศรัทธาเดียวกับผู้คนรอบปราสามหินโบราณแห่งนี้อีกต่อไป

แต่ในความไร้ซึ่งชีวิต “บันเตียฉมาร์” ยังคงชีวิต
ผ่านคูน้ำที่ผู้คนยังตักน้ำจากคูราดรดแปลงผัก
เด็ดดอกบัวไปบูชาพระ เทพเจ้า เทวดา พ่อปู่ นางไม้ ฯลฯ
เก็บผักเก็บหญ้าจากปราสาทบริวารรอบๆ
ปลูกข้าวในบารายตื้นเขินแห้งขอด
และแน่นอนเม็ดเงินจากนักท่องเที่ยวผู้มาเยือน
ผมยืนยิ้มอาบแสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านยอดไม้
รอพี่กฤช ปรุงอาหารจานเด็ด