Kami's Ride Diary ตอน " อกาลิโก สโลว์ไลฟ์ ไนท์ทริป จิบเบียร์ลาว ชมสาวหลวงพระบาง ล้างตากันอีกแล้ว " เริ่มจากหน้า 27

[โลมาโด้]

ก่อนจะเข้าด่านถนนจะไขว้กันเพื่อสลับเลน นับแต่นี้ไปเราจะปั่นชิดขวา และเลี้ยวขวาผ่านตลอดซึ่งมันเป็นเรื่องยากในการปรับความรู้สึกมันคล้าย ๆ ล้างตูดด้วยมือขวา มีหลายครั้งทีเดียวที่เราเผลอเลี้ยวแล้วไปปั่นเลนซ้ายดีที่ฝั่งลาวรถไม่มากนัก การยื่นเอกสานผ่านแดนฝั่งลาวค่อนข้างลำบากกว่าฝั่งไทยจากการที่เราไม่คุ้นกับอักษรลาว ยังดีที่มีภาษาอังกฤษกับกับใว้(พูดเหมือนว่าเราโตที่ลอนดอนเลย) รวมทั้งคนแยะกว่า พี่กวางซึ่งคงจะข้ามมาฝั่งนี้บ่อย ช่วยมาให้คำแนำนำซึ่งช่วยเราได้มาก ผมเรียนรู้ว่าเราไม่ต้องไปยื่นเอกสารที่ตู้ที่เขายื่นกันก็ได้ วึ่งพี่ซาก็ตามายื่นที่เดียวกันกับผม และเราไม่ต้องจ่ายเงินที่ตู้จ่ายเงินก็ได้ ตู้อีกฝั่งของถนนก็จ่ายได้ จริง ๆ แล้วถ้าเราขี้เกียจเขียนมีคนรับจ้างเขียนให้เราเพียงจ่ายเงิน 5000 กีบแล้วยืนกระดิกคลีทรอเดี๋ยวเดียวก็เสร็จ..........
.
ภาพโดย พี่บ๋อม

.
ค่าผ่านแดนคราวนี้ถ้าจำไม่ผิดคือ 67 บาท จากที่มาครั้งก่อนจ่ายแค่ 20 บาท แต่ควาวนี้มีเพิ่มการ์ดมาด้วยไบนึงเป็น บัตรใช้ครั้งเดียว เขียนว่า บัดเข้า-ออก ซึ่งผมก็สงสัยอยู่ครามครับว่าเอาใว้ทำอะไร จนเราจะผ่านด่านก็มีตำรวจดูหน้าตาน่าจะยังไม่ 20 แต่ท่าทางเขื่องโขขัดกับหน้าตา มาขอบัตรจากเราไป...... แค่เนี๊ยะ........เพื่ออะไร......ผมเดินผ่านแดนมาอย่าง งง ๆ จนถึงวันนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าเราจ่ายค่าบัตรไปเพื่ออะไร แต่เราอย่าไปสนใจมากเพราะมีเรื่งที่รอเราไปทำอีกแยะ
.

ต้องเอาบัตรไปแตะเหมือนเดินผ่านรถไฟฟ้าบ้านเราหลังจากจ๊อบพลาสปอต เมื่อผ่านแล้วไป เจ้าหน้าที่ลาวตรวจพลาสปอตอีกทีแล้วเดินกลับมาเอารถปั่นไปเจอป้อมกระจกหยุดรถเพื่อให้เจ้าหน้าที่ตรวจสัมภาระ ครบขั้นตอนที่ถูกต้อง
ปล.บัตรนี้ควรซื้อแบบเติมเงินเพราะขาออกเราจะได้ไม่ต้องมาซื้ออีก บางครั้งต่อแถวยาวเสียเวลามาก

[Kami@GT]

ขอบคุณครับโด้ เป็นเพราะว่าตอนเข้าผมไม่ได้เอาบัตรไปแตะแต่เดินผ่านเข้ามาเลยมิน่าตำรวจถึงมาตามเอาบัตรจากผม แต่คิดอีกทีมันก็ไม่มีประโยชน์จริง ๆ นั่นแหละ กลับเพิ่มขั้นตอนเข้ามาเฉย ๆ

[Kami@GT]

ท่านประธานนั่งข้างหน้าคู่กับคนขับ และใจร้อนมากเพื่อร่นระยะทางจึงนัดพี่หางแฮ้มไปเจอที่นอกเมืองเวียงจันทน์เลย แต่ดีพี่หางแฮ้มโทรมาเปลี่ยนเป็นนัดเจอที่ประตูชัย เพราะจักรยานของเราเอาไปลงใว้ที่นั่นแล้ว ยังดีที่ยังเลยไปไม่ไกล มาถึงประตูชัยสมาชิกคนอื่น ๆ มารอกันอยู่แล้ว ทั้งพี่จุก พี่หมอ พี่น้อย พี่บ๋อม ซึ่งข้ามมาล่วงหน้าวันนึง
.


.
อ้ายหางแฮ้มหรือพี่วี ชายร่างเล็กแต่หัวใจคับฟ้า gps มีชีวิตแห่งเมืองลาวซึ่งจริง ๆ เป็นคนกรุงเทพแต่มาอยู่เมืองลาวค่อนชีวิตก็ว่าได้ ทุกครั้งที่เราจัดทริปมาเที่ยวลาวก็ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากพี่วีทุก ๆ ครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นกัน เป็นธุระประสานงานจัดหารถ 6 ล้อไปรับเราจากหน้าด่านเพื่อร่นเวลาให้ ทั้งยังมาร่วมปั่นทั้งวันออกเดินทางและวันกลับอีก อยากขอบคุณสักพันครั้ง ขอบคุณหล๊าย หลายครับพี่วี....
.
ภาพโดยอ้ายซาฯ



ตามธรรมเนียมก่อนล้อหมุนต้องถ่ายรูปหมู่เป็นการเปิดทริป จากซ้านคื้อ พี่จุก เพื่อนพี่กวางจากหนองคาย ท่านประธานปืนโต ผม พี่กวาง พี่บ๋อม น้องพัท ดิเรก พี่หางแฮ้ม พี่หมอ พี่ยุทธ พี่น้อย พี่อุ้ย และคนสุดท้ายคืออ้ายซา ฯ รวม 14 ชีวิต ครั้งนี้เราออกสตาร์ทสายมากเที่ยงกว่าแล้ว พวกเราจูงจักรยานข้ามไปอีกฟากของประตูชัย วันนี้เป็นวันหยุดมีนักท่องเที่ยวมาชมมากมาย
.
เนื่องด้วยผมไม่มีเลนไวด์เลยขอยืมรูปท่านประธานมาใช้นะครัช ช ภาพโดยท่านประธาน
.

[bigjar2012]

ถ่ายรูปหมู่เปิดทริปแล้ว ขอตามชมด้วยคนครับ

[Kami@GT]

ถ่ายรูปหมู่เปิดทริปแล้ว ขอตามชมด้วยคนครับ

555 โดนแซวอีกแล้ว จะพยายามลงให้เร็วขึ้นอดทนดูเอาหน่อยนะครับนะครับ
.
ออกจากประตูไซ เราต้องปั่นชิดขวากันเป็นครั้งแรกงงเหมือนกันเวลาเจอ 4 แยกแล้วต้องเลี้ยวซ้ายว่าเราเราจะไปจอดชิดเลนส์ไหนดี สันสนอยู่พักหนึ่ง ดีที่เวียงจันทน์รถไม่ค่อยพลุกพลานมาก พี่หางแห้มนำเราตัดออกทางถนนเลียบแม่น้าโขง ออกมาได้ไม่นานก็แวะเข้าร้านอาหารเพราะเลยเวลาทานข้าวเที่ยงมาพอสมควร อาหารที่ลาวนั้นไม่ค่อยมีเมนูหลากหลายให้เราเลือกมากนัก เช่นร้านนี้ก็มีเพียง เฝอวึ่งเป็นอาหารเวียดนามแต่ตอนนี้กลายเป็นอาหารประจำชาติลาวไปแล้ว ยังมีข้าวเปียก ข้าวขาหมู ผมดู ๆ หน้าตาแล้วตัดสินใจสั่งกะเพราะเป็ด ซึ่งรสชาดพอใช้ได้เลยเบิ้ลอีกจาน ตอนนี้รสชาดเป็นเรื่องรอง ผมต้องการคาร์โบไฮเดรตเพื่อแปรเป็นแรงถีบเท่านั้น ดังนั้นขอตุนใว้ก่อน
.

.
.......ร้านขายเฝอส่วนใหญ่จะมีผักเคียงเอาใว้จิ้มกินกับกะปิไทย(ไม่รู้มันมาจับคู่กันได้ยังไง) อาทิ ผักกาด ผักชี ผักกาดน้ำ พริกกะเหรี่ยง และผักอีกหลายอย่างที่ผมไม่รู้จักกินได้ไม่อั้น หลาย ๆ คนก็คงเหมือนผม เห็นสั่งมาคนละ 2 นักปั่นพลังเอทานอลอย่างพี่ซาฯ ยังไงก็ได้ขอแค่มีเบียร์ลาว
.

[Kami@GT]

ลาวต้อนรับพวกเราด้วยถนนฝุ่นแดงพอให้หายคิดถึง ผมนึกไปถึงคำพูดของท่านประธานตอนที่เราคุยกันถึงเส้นทาง ท่านประธานบอกว่าถนนเสร็จแล้วเพราะกำหนดเสร็จมันตั้งแต่ปีที่แล้ว เราจะเป้นกลุ่มจักรยานทีมแรกที่เปิดซิงถนนลาดยางเส้นนี้ แต่ถนนใต้ล้อของเราก็ช่วยยืนยันว่าเวลาในลาวมันเดินช้า ถึงช้ามาก ภาพเก่า ๆ ไหลผ่านเข้ามาเหมือนแดจาวู แต่ก็ยังดีอยู่หน่อยที่ 2 ปีก่อนตอนที่เราผ่านมาทางเส้นนี้ ตอนนั้นยังเป็นถนนลูกรังก้อนโต ๆ และหลุมบ่อดาวอังคารขนาดใหญ่ มันสะเทือนจนเราปั่นกันบนถนนไม่ได้ต้องออกไปปั่นกันริมทางที่ฝุ่นทับหนา ๆ เพื่อความสั่นสะเทือน มาปีนี้ถึงแม้บรรยากาศแดง ๆ ด้วยฝุ่นดินลูกรังยังคงอยู่ ทุกครั้งที่มีรถขับผ่านมาฝุ่นก็จะไหลเข้ามาท่วมพวกเรา ราวกับอยู่กลางเส้นทางปารีส-ดาการ์ 2 รูจมูกเขาเรารับรู้ความหนาแน่นของฝุ่นผ่านผ้าบัฟได้อย่าชัดเจนจนเราต้องทบผ้าบัฟขึ้นมาอีกชั้นหนึ่งตอนไม่ไม่มีใครรู้ว่าเราหน้าเป็นอย่างไรหล่อไม่หล่อ หนุ่มหรือแก่ เสียงเด็ก ๆ ข้างทางต่างร้องทัก ฝรั่ง ๆ และเซย์ Hello ทักทายเรา การทบผ้าบัฟ 2 ชั้นแม้จะกันฝุ่นได้ดีขึ้นแต่นั่นก็ทำให้การหายใจเป็นไปอย่างยากลำบาก จะดีอยู่บ้างก็ตรงที่เป็นทางลูกรังที่ปรับเรียบพอสมควร พอให้เราทำความเร็วได้บ้าง......

[Kami@GT]

พี่ซาฯ ประกาศตั้งแต่ที่ร้านอาหารว่า
" มื้อนี้บ่อยอมเป็นขาอ่อนคอยปิดท้ายให่อีกแล้วเด้อ ผู้ได๋ตามบ่ทัน บ่มีไฟส่องทางบ่ฮู้ด้วยเด้อ "
.......ผมคิดว่าพี่ซาคงพูดไปเพราะเวลามันน้อยลงทุกทีปีก่อนเราออกจากเวียงจันทน์กัน 5 โมงเช้ากว่าจถึงบ้านวังก็ 3 ทุ่ม คราวนี้เราออกตัวบ่ายโมงระยะทางยืดออกไปอย่างน้อย 30 กิโลแล้ว พี่ซาคงต้องการทำเวลาและพี่ซาก็ทำอย่างที่พูดจริง ๆ พอออกตัวจากร้านอาหารพี่ซาก็ตามกดพี่หางแฮ้มชนิดเป็นเงาตามตัว โดยไม่สนว่าจะกระเด้งกระดอนแค่ไหน รถพี่หางแฮ้มติดโช๊คของพวกเราเป็นตะเกียบ ซึ่งน้องพัทคนหนุ่มก็ไม่ยอมน้อยหน้ากดตามไปติด ๆ กลุ่มหน้าจึงมี พี่หางแฮ้ม พี่จุก น้องพัท และผมที่เกาะกันมาเป็นขบวนทิ้งสมาชิกคนอื่น ๆ ออกมาพอสมควร งานนี้ผมตั้งใจใว้แล้ว ไม่มีเร่ง ไม่บด ไม่เข่น กดไปตามจังหวะ ถ้ามีขาแรงมาก็ดูด 5 5 5

[Kami@GT]

สมาชิกขาแรงกลุ่มหน้า ซึ่งกดกันไม่ยั้งเพื่อทำ เวลา โดยมีขาอ่อน 3 คนพยายามกดตาม พี่ซากับลีลาไอ้หนุ่มช๊อปเปอร์ กดตามจนแขนโก่ง ดุไปดูมาลีลาน่าจะคล้ายกระหังมากกว่า ตามกันมาดี ๆ จนถึง ทางช่างนี้เป็นทางดินบดแน่นขาแรงก็เร่งความเร็วหายไป ก็เหลือกันแค่ 3 คนคือผม น้องพัทและ อ้ายซา อกาลิโกทีมเหมือนเดิม
.

[Kami@GT]

ทางช่วงนี้เป็นทางเลียบแม่น้ำโขงโดยมีประเทศไทยอยูาทางฝั่งซ้าย โดยปกติช่วงนี้ของทุกปีน้ำโขงจะลดลงมาก น้ำจะใส ปรากฏเนินทรายกลางน้ำและเกาะแก่งมากมาย มีวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม แต่วันนี้น้ำโขงขุ่นข้นเป็นสีน้ำโคลน น้ำโขงวันนี้เปลี่ยนไปแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้น้ำเคยลดลงไปแล้ว แต่ตั้งแต่มีการสร้างเขื่อนกั้นน้ำโขง น้ำโขงก็มีขึ้นมีลง มนุษย์มองเห็นแต่ผลประโยชน์ โดยไม่เคยคำนึงว่าสิ่งที่เสียจะคุ้มกับประโยชน์ที่ได้มาหรือเปล่า เนินทรายยังร้องชักชวนให้เราไปชื่นชม แต่เจ้าจะงามปานได๋อ้ายก็บ่อมีเวลาซื่นซมหรอกน้องสาว หมู่อ้ายฟ้าว
.

[Kami@GT]

ใส่รูปใว้ก่อนเดี๋ยวมาบรรยาย
.
เพียงแค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้นเราก็หลุดจากขาแรงปั่นไปตามสภาพกันต่อไป ระหว่าที่เจอหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีข้าวโพดต้มขายอยู่ริมทาง ผมจึงชวนน้องพัทแวะ เพื่อซื้อไปตุนเป็นเสบียงระหว่างทาง เพราะเราอาจจะมืดโดยที่ไม่เจอร้านค้า และในเมืองลาวนี่พอค่ำชาวบ้านก็ปิดบ้านนอนกันหมด อ้ายซาตามมาทันพอดีประจวบกับเบียร์หมด ทั้งกลุ่มหยุดพักและให้พี่ซาได้ตุนเบียร์ก่อน วันนี้เป็นวันเสาร์นักเรียนไม่ได้ไปดรงเรียนเราจึงเจอเด็กหลายคนนั่งเล่นกันที่ร้านค้า น้องพัทคนหล่อ อารมภ์ดีจึงเลี้ยงขนมเด็ก ๆ เพราะวันนี้เป็นวันเด็กของไทยด้วย หลายครั้งที่เราได้มักยินว่าห้ามให้ขนมเด็ก ๆ ในเมืองลาวเพราะจะเป็นการดูถูกพวกเขา แต่จริง ๆ แล้วอยากบอกว่าเราไม่ได้ให้ด้วยความดูถูก เราให้เพราะเราให้ได้และอยากให้ ลองมองตาพวดเขาดูสิ เราชอบให้เพราะเราชอบสีหน้าดีใจของเด็ก ๆ เหล่านั้น
.

[Kami@GT]

อ้ายซากับลีลาหลอกเด็ก พยายามชี้ชวนให้มองกล้อง เด็ก ๆ ที่ลาวนี่ไม่กลัวคนหน้าโจรนะครับ
.

[Kami@GT]

พี่บ๋อมกับดิเรก ผ่านมาพอดี เลยเรียกให้พักก่อน พี่บ่อมเป็นขาแรงทางเรียบที่ทำรถทัวริ่งมานานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาศได้ออกทริป พิสูจน์ใจตัวเองซักที และกับเส้นทางสายนี้ ทริปนี้คงจะได้คำตอบกันไปแล้วชนิดที่เรียกว่า " ถ้าไม่รักก็เกลียดเลย " พี่บ๋อมบอกผมว่าเจอล็อตกระเป๋าของใครก็ไม่รู้ตกอยู่ระหว่างทาง แต่ไม่ได้เก็บมา โอ้โฮเคืองมากครับพี่ เก็บมาให้ผมดูซากสักนิดก็ยังดี เป็นความประมาทของผมเองไม่ใช่ว่ากระเป๋าฟาวเด้มันไม่ดี ตอนผมยึดกระเป๋าเข้ากับแรคกระเป๋าด้านหนึ่งมันใส่ลงล็อคพอดีผมเลยไม่ได้ใช้ประแจกวดให้มันแน่น ส่วนอีกข้างหนึ่งไม่พอดีผมจึงต้องต้องใหม่เป็นเป็นข้างที่ไม่หลุด และความบกพร่องอันนี้เองที่สร้างความลำบากให้ผมในหนทางข้างหน้า.......
.

[Kami@GT]

สายตาของเด็ก ๆ ไม่ว่าชนชาติไหนก็บริสุทธิ์เสมอเนื้อตัวและเสื้อผ้าที่กระมอมกระแมมก็ไม่อาจปิดบังเอาใว้ได้ เป็นสายตาที่ยังไม่มีอะไรมาแปดเปื้อน เก็บเอาใว้ให้นาน ๆ เถอะเด็กน้อย
.

[Kami@GT]

[Kami@GT]

ในที่สุดหลังจากที่เราลุยฝุ่นกันมานาน ก็มาถึงทางลาดยางให้เราได้ปลอดหน้ากากหายใจกันบ้าง พี่ซากดบันไดออกไปปานม้าศึกออกสู่สนาม น้องพัทไล่ไปติด ๆ สลับกันขึ้นไปนำเพื่อทำเวลากันเป็นช่วง ๆ ไม่รู้ลากกันยังไง ผมหันมาอีกทีก็มองไม่เห็นพี่ซาฯ แล้ว พัทตามมาห่าง ๆ แต่ยังมองเห็นอยู่ พี่บ๋อมกับดิเดกคล้ายเจอทางที่คุ้นเคยทิ้งหายไปนานแล้ว ผมตัดสินใจผ่อนฝีเท้าลงเพื่อรอพัท จนพัทเข้ามาทันถามผมว่าเอาไงดีพี่ ผมบอกว่าปั่นไปเรื่อย ๆ ละกันเดี๋ยวอ้ายซาฯ คงตามมาทัน จนถึงหมู่บ้านหนึ่งก็เป็นเวลาเกือบ 5 โมงแล้ว พัทนึกอยากกินไอติม ผมก็เห็นว่าดีเหมือนกัน เพราะจะได้ถือโอกาศรอสมาชิกคนอื่น ๆ รถขายไอติมทมีทั้งไอติมลาวและไอติมที่ไปรับมาจากฝั่งไทยให้เลือก เรากินมันทั้ง 2 อย่างเพื่อชิมดู เวลาที่เราอยูต่างแดนอะไรก็น่าทดลองไปเสียหมด เรากินไอติมกันไป พูดคุยกับพ่อค้าไป จนหมดไอติมคนละ 3 แท่ง เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีสมาชิกคนใดผ่านมารวมทั้งพี่ซาฯด้วย พระอาทิตย์ก็ส่งสัญญาณเลิกงานด้วยการเปลี่ยนเป็นสีส้มขึ้นเรื่อย ๆ เรายังเหลือระยะทางอีกเกือย 50 กิโล จึงตัดสินใจล้อหมุนกันอีกครั้ง
.