....."กาแฟในสวน" ลำลูกกา คลอง 13

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[kitti-u]

คาราวะหนึ่งจอก

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..บรรยากาศภายในร้าน ดูช่างละม้ายคล้ายคลึงกับ “ร้านกาแฟ กับ ต้นไม้”
ที่คลอง15 เป็นอย่างมาก …มีเพียงประการเดียวที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คือ…..

…..ที่รังสิตคลอง15 เจ้าสำนักเป็นบุรุษผอมสูง อายุล่วงเข้าบั้นปลาย ไม่ปรากฎนาม
จอมยุทธโดดเดี่ยวยอดฝีมือ ผู้ซึ่งถอนตัวเร้นกายนานปี ยอมวางกระบี่
เพื่อมาชงกาแฟบริการให้กับบรรดาลูกค้าทุกๆคนได้ลิ้มลอง...
ภายในรัศมี 50 กม. ร้านของมันย่อมไร้เทียมทาน ชื่อเสียงสะท้านสะเทือนทั่วแผ่นดิน
มีกระบวนท่าไม้ตายในการชงชา - กาแฟ ที่ลึกล้ำพิศดารที่สยบลูกค้านับไม่ถ้วน
ฝ่ามือที่รวดเร็ว เจิดจ้าดุจสายฟ้า กระชากขวัญวิญญาณทุกผู้คนกระเจิดกระเจิง แต่…
รสชาดของมันกลับกลมกล่อม ละมุนลิ้นยิ่งนัก.....(บรรดาจอมยุทธนักปั่นย่อมไม่สมควรพลาด!)

…..ส่วนที่ลำลูกกาคลอง13 ข้าพเจ้าพลันพบว่าเจ้าสำนักกลับกลายเป็นสตรี
ที่สะคราญเลิศล้ำวัยกลางคน มีนามว่า “จิ๋ม” มาตรแม้นวัยสาวของนางจะล่วงเลยผ่านพ้น
แต่ในสถานที่แห่งนี้ นางยังคงเป็นสตรีที่ไม่อาจต่อต้านขัดขืนความรู้สึกประการหนึ่งได้
ขอเพียงแค่ได้ยินชื่อของนาง เหล่าบรรดาจอมยุทธผู้กล้าทั้งหลายเหมือนโดนสกัดจุด
ร่างกายโงนเงนอ่อนระทวยกันเป็นแถว มิมีแรงแม้กระทั่งจะเอื้อมมือไปแตะกระบี่
ตัวข้าพเจ้ายังสับสนอยู่ว่า ชื่อของเจ้าสำนักแห่งนี้ จัดอยู่ในคำภีร์วิชา ตำราไหน ถึงได้ร้ายกาจปานนี้...
แม้รสชาด และกระบวนท่าในการชงกาแฟของนางจะเป็นรองจอมยุทธที่คลอง15 อยู่หลายส่วน
แต่นางก็ยังมีอาวุธลับที่ซุกซ่อนไว้คือ รอยยิ้ม กับใบหน้า ซึ่งร้ายกาจพอๆกับชื่อของนางทีเดียว.....

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..สีหน้านางอ่อนโยน ประกายตาของนางบ่งบอกความเป็นมิตร พลันกล่าวเสียงนุ่มนวล.....
“ข้าพเจ้าทราบว่าพวกท่านเหน็ดเหนื่อยยิ่ง หากท่านปรารถนารับประทานสิ่งใด?
สถานที่แห่งนี้ล้วนไม่สร้างความผิดหวังให้แก่พวกท่านอย่างแน่นอน”

…..“อู๊ด” บุรุษชุดดำ จงใจแสดงรอยยิ้มที่งามสง่าออกมา ทั้งนี้เพราะมันทราบว่า
ทุกผู้คนล้วนจับจ้องนางอยู่ หากจู่โจมก่อนมันย่อมได้เปรียบแปดถึงเก้าส่วน
พลันหมุนตัวคราหนึ่ง ก็พุ่งตัวถึงด้านหน้า ยิ้มเล็กน้อยกล่าวว่า.....
“สถานที่แห่งนี้ นอกจากท่านแล้ว... ถึงกับไม่มีบุคคลที่ต้องตาแม้แต่คนเดียว”
“ข้าพเจ้าขอกาแฟปั่นเย็นๆหนึ่งแก้ว เพื่อดับเปลวอัคคีที่มันคุกรุ่นในใจข้าพเจ้า”
มิคาด... มันกลับใช้กระบวนท่าต่อเนื่องถึงสองกระบวนท่า.....

…..ข้าพเจ้าทราบว่าท่านต้องการอะไร? ข้าพเจ้าทราบ
สุ้มเสียงของนางนุ่มนวลกว่าเดิม...

[ตุ๋ย K3]

…..พวกเราต่างเต็มใจอุดหนุนทั้งอาหารและเครื่องดื่ม สำหรับเมนูวันนี้ “ขนมจีนน้ำยา”
ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอภิรมย์แบบนี้ ผ่อนคลายแบบนี้ ภายในร้านจึงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
รอยยิ้มแห่งความสุข รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ …พึงพอใจอย่างยิ่งที่ได้มายังสถานที่แห่งนี้
นับว่าสถานที่แห่งนี้เป็น “สวรรค์” ของเหล่าจอมยุทธ์นักปั่นอย่างแท้จริง.....

[ตุ๋ย K3]

…..บรรดาจอมยุทธผู้กล้าจากทั่วสารทิศต่างเร่งรุดมา ณ ที่แห่งนี้
ผ่านไปชั่วขณะพอได้ยินชื่อเจ้าสำนัก ก็ทรงกายแทบไม่อยู่ ทุกคนทรุดลงนั่งแบบหมดสภาพ
แต่ยังมีแรงเคลื่อนไหวได้เล็กน้อย กัดฟันยกนิ้ว …สู้ สู้ !

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องลำแสงเฉียงๆลงมา ถึงกับส่องต้องผงธุลีในบริเวณ
แต่กลับไม่สามารถส่องเห็นถึงจิตใจของบุรุษชุดดำได้
“ตอนนี้พวกเราสมควรกลับได้แล้ว” บุรุษอาภรณ์เขียว กล่าวด้วยเสียงเบาๆ
บุรุษชุดดำ : ขัาพเจ้าไม่สามารถ ไม่สามารถกลับ …เนื่องเพราะข้าพเจ้ากลัว!
เก๊า : ท่านกลัว? ท่านกลัวอันใด?
“กลัวว่านับแต่นี้ไม่อาจพบพานนางอีก...”

.....หัวใจบุรุษอาภรณ์เขียวพลันสั่นสะท้าน แม้กระทั่งสายลมยามบ่ายสายหนึ่งที่พัดเลยไป
ยังอดหวนกลับมามองดูมันมิได้.....
เก๊า กล่าวออกมาด้วยเสียงอันดัง : ใช้หนังยางละลายกล้ามเนื้อ!
บุรุษชุดดำ พลันเงยหน้าขึ้น : เราใช้จนหมดสิ้นแล้ว!
วรรณ : ข้าพเจ้ามุ่งหวัง ท่านยังคงกลับกับพวกเรา
Jeng : มาด้วยกัน สมควรกลับด้วยกัน
วอร์ม : กลับพร้อมกัน
เก๊า ตวาดด้วยเสียงอันดัง : หากท่านยังดื้อดึง เราจะเพิ่มหนังยางละลายกล้ามเนื้อสิบเท่า !!!

(ยามเมื่อ “บุรุษชุดดำ” บังเกิดความรู้สึกพลุ่งพล่านคล้ายกระทำผิดชนิดหนึ่ง
ถึงกับแอบซุกซ่อนหนังยางละลายกล้ามเนื้อไว้จำนวนหนึ่ง ไว้ยิงต้นขาของตัวเอง
เพื่อสะกดความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ภายใน …ยิ่งนานวัน แผลที่ต้นขาทั้งสองกลับยิ่งมาก)