เดียนเบียน-เมืองไล-ไลเจา-ซาปา-ลาวกาย-ฮานอย ฉลองปีใหม่ครับ

[yellowthai]

กราฟความชันจาก ไลเจา ถึง ซาปา ครับ

[ว่าวต้องลม]

โห งัดขึ้นแบบยาวสุดๆ สุดยอดครับ

[yellowthai]

โห งัดขึ้นแบบยาวสุดๆ สุดยอดครับ

ไม่สุดอ่ะครับ มีแอ็ดไปสุดทางคนเดียว จริงๆก่อนถึงซาปา มีเทลงเขาตั้ง 20 กิโล แต่กราฟของแอ็ดบันทึกไว้แค่นี่ครับ ทำให้ตกใจเล่น 5555

[yellowthai]

คืนที่ผ่านมาเราเริ่มทบทวนเหตุการณ์ในช่วงที่ผ่านมาของทริป แล้วรู้สึกกันได้ว่า มันเต็มไปด้วยเรื่องราว
จริงๆเราเริ่มจะลืมเหตุการณ์ต่างๆในวันแรกๆกันไปแล้วบ้าง รู้แต่เพียงว่า เราวางแผนกำหนดการณ์เอาไว้รายวัน เราถึงที่หมายตามกำหนดการทุกวัน
แต่ไม่เป็นไปตามแผนซักวัน แล้วเราก็รู้สึกว่ามันสนุกมาก จากซาปาไปฮานอย แผนเดิมผมยังจะปั่นจักรยานไปต่อ
แต่เน็ตกะกระดิ่งไม่ไหว และเราอยากมีความทรงจำหลายๆรูปแบบ จากที่เราจะปั่นไป ลาวกาย-เอียนบ๋าย-ฮานอย จึงเปลี่ยนมาเป็น ปั่นลงลาวกาย นั่งรถไฟไปเอียนบ๋าย แล้วหาเรือนั่งล่องแม่น้ำแดงไปฮานอย แค่คิดก็มันแล้ว จึงตกลงกันว่า ใช้เวลาในช่วงเช้าที่ซาปา ตัวใครตัวมัน แล้วกับมาเจอกัน 11 โมง กินข้าวด้วยกัน แล้วปั่นลงลาวกายช่วงบ่าย หาตั๋วรถไฟต่อไป
เช้าวันปีใหม่ ผมตื่นนอนก่อนทุกคน ย่องออกมาสูดอากาศหนาวยามเช้า ไปเดินเล่นในตลอดสด หาแหล่งอาหารเช้าทำพิกัดให้ชาวแก็งค์มากิน
แต่นึกขึ้นได้ว่า ชาวแก็งค์อิ่มตัวกะ เกิ๋มกะเฝอละ บอกว่าขอจัดอาหารฝรั่งบ้างซักมื้อ ผมเลยแค่เดินๆสำรวจดูวิถีชีวิตชาวซาปาในช่วงเช้านั้น

[yellowthai]

ผมกลับไปที่ห้องพักอีกครั้ง เผื่อจะเรียกใครมากินข้าวเช้าด้วยกันได้มั่ง ปรากฎว่ามีแอ็ดคนเดียวยอมตื่นมากิน
ผมพาแอ็ดไปเดินตลาดอีกครั้ง และเดินทะลุตรอกซอกซอยไปพบคาราวานคนไทยทัวร์4ประเทศจอดหน้าโรงแรมน่านอนแห่งหนึ่ง ก็ดีใจอยู่เหมือนกัน
แต่ก็ไม่ได้ไปพูดคุย วุ่นวายอะไรกับคนไทยกลุ่มนั้น แค่เดินผ่านไปเฉยๆ
แล้วมาจบลงที่ร้านอาหารเช้าแบบฝรั่งแห่งหนึ่ง หัวโค้งถนนย่านที่พักฝรั่งใกล้ๆกันนั้นเอง
แอ็ดบอกถึงเรื่องราวเมื่อคืนที่ผ่านมาว่า "ใจสั่น" "คิดถึงลูกเมีย?" "ปล่าว กูก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่นอนไม่ได้เลย เลยตื่นมาเซิร์จเน็ต"
ปรากฎว่าแอ็ดพบข้อมูลในเน็ตว่า เป็นอาการรับผงชูรสเข้าสู่ร่างกายมากเกินไป ผมนึกถึงซุปหม้อเมื่อวานเลย
ผมมีปัญหาคออักเสบอยู่ละ เลยไม่ค่อยแน่ใจว่า ที่คอรู้สึกแปลกๆเพราะผงชูรสหรือเปล่า เน็ตกะกระดิ่ง รู้ทีหลังก็รู้สึกได้ว่า คอแห้งๆ
แต่แอ็ดเป็นคนควบคุมการกิน เลยรู้สึกไวกว่าคนอื่น เมื่อมีอาการ แอ็ดเอาเม็ดคาร์บอนมากินตอนดึก แล้ว ชงเกลือแร่กินตามช่วงเช้า
เราทุกคนเลยทำแบบเดียวกัน ผมกับแอ็ดเตรียมเวชภัณฑ์ไปเท่าที่คิดว่าจะเป็นประโยชน์ระหว่างเดินทาง ส่วนใหญ่เกี่ยวกับระบบทางเดินอาหาร
หลังจากทำอย่างนั้นแอ็ดจึงอาการดีขึ้น เสร็จเราก็แยกย้ายกันพักผ่อนตามที่แต่ละคนจะสะดวก ผมไปใช้บริการนวดแผนโบราณริมถนนแถวๆนั้นเอง

[yellowthai]

พอ 11.00 น.ทุกคนก็กลับมารวมตัวกัน เก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางต่อไป
เน็ตเป็นคาทอลิก ช่วงเช้าเน็ตเลยไปนั่งทำใจสงบในโบสถ์ แล้วกลับมาพร้อมกับความรู้สึกที่ดีว่า โบสถ์แห่งนี้ ยังมีชีวิตอยู่
ไม่ได้เหลือเพียงแค่สัญญาลักษณ์
เราเช็คเอ้าท์ ออกมานอกทางเดินแล้วเห็นฟ้าเริ่มเปิด เผยให้เห็นทิวเขาส่วนยอดที่เรามองเห็นกันมาแล้วเมื่อวานอีกครั้ง
สวยงามจับใจ ถ่ายภาพกันเสร็จเราก็ออกหาอาหารกิน ตุนเสบียงเบาๆติดรถ

[yellowthai]

เราแวะกินบาเต๊ะริมทะเลสาปอีกฝั่งหนึ่งของเมืองซาปาพักใหญ่ พบกลุ่มหญิงไทยวัยทำงานสี่คนเดินป่วนเปี้ยนหาที่กดเงิน ดูบุคคลิกชัดเจนว่าเป็นคนไทย
เลยทักทายกันเล็กน้อย สี่คนนี้ห้อยนกหวีดมาเที่ยวด้วยทำให้ผมและชาวแก็งค์อดอมยิ้มอย่างมีความสุขไม่ได้
อิ่มท้องกันแล้วก็จำต้องจากซาปากันจริงๆเสียที ซาปาผมคงได้มาอีก แต่ไลเจา กะ เดียนเบียนนี่ ผมไม่แน่ใจ ความสนุกระหว่างการเดินทางในช่องเขาด้านหลังนี้ทำให้ผมรู้สึกเสียดายการจากออกมาครั้งนี้อย่างมาก

[yellowthai]

ก่อนไหลลงเขาพ้นออกจากเขตเมือง มีเสียงตะโกนโหวกเหวกดังมาจากข้ามถนน ผมหันไปดู พี่คนขับรถเครนเมื่อวาน วิ่งออกมาจากร้านข้าวริมทางมาทักทายผม
เค้าให้ความสำคัญกับมิตรภาพขนาดนั้น มันทำให้ผมอึ้งไม่น้อย เราจับมือกันอีกครั้ง ให้แอ็ดถ่ายรูปให้ หากคุยกันรู้เรื่อง ผมคงบอกลาเค้าด้วยถ้อยคำที่ดี ที่มีค่ามากพอที่เค้าสมควรจะได้รับตอบแทนการช่วยเหลือผมเมื่อคืนวานนี้ แต่เราทักกันด้วยประโยคทักทายสั้นๆแค่นั้น แล้วลากันอีกครั้ง
หลังจากนั้นเราก็ลงเขายาวเหยียดเลย

[yellowthai]

เราไหลลงเขาอย่างรวดเร็ว ใช้เวลา ประมาณ 2 ชั่วโมง ผ่านภูมิประเทศแบบเขาสูงอากาศหนาวเย็น เข้าสูงที่ราบลุ่มแบบน้้ำแดงตอนบนที่เริ่มมีอากาศร้อนเพราะฟ้าเปิด รับแสงอาทิตย์เต็มๆครั้งแรกใรรอบสัปดาห์ หลังจากที่เราปั่นอยู่ใต้เมฆในช่องเขามาโดยตลอด

[yellowthai]

ถึงด้านล่างทุกคนมีอาการหน้าตึง ความร้อนในร่างกายไม่ลด และมีอาการไอกันระงม อาการเปลี่ยนแปลงเฉียบพลันทำทุกคนป่วย

[yellowthai]

เข้าถึงเมืองลาวกาย ชาวแก็งค์เราตรงไปยังสถานีรถไฟก่อนใครเพื่อนเลย เพื่อไปหาข้อมูลการเดินทางด้วยรถไฟไปเอียนบ๋าย
ทางรถไฟเวียดนามไม่มีระบบจองตั๋วล่วงหน้า จะให้ได้ตั๋วจึงต้องมาให้ตรงเวลาเดินทาง เข้าคิวซื้อตั๋ว แถมถ้าเจ้าหน้าที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ก็ลำบาก เรามาถึงหน้าสถานียังไม่ทันจะลงจากรถจักรยาน มีผู้หญิงร่างท้วมเดินเร็วๆเข้ามาให้เน็ต (ดูจะชอบเน็ตด้วย) ถามที่มาที่ไป เราบอกจะไปเอียนบ๋าย แล้วไปต่อเรือ ซึ่งเราหาข้อมูลกันเองแล้วไม่มี (เน็ตมีคนรู้จักเป็นคริสเตียนในเวียดนาม ญาติเน็ตติดต่อให้ ให้ข้อมูลว่าไม่น่าจะมี) เจ๊คนนี้ ก็ดูจะให้ข้อมูลตรงกันว่าไม่มี
เจ๊เค้าจะเป็นธุระเรื่องตั๋วให้ เน็ตแนะนำตัว "มาย เนม อีส เน็ต" "โอเค, มาย เนม อีส ห่า" "ห่า?" ผมไม่ค่อยสะดวกใจจะออกเสียงแบบนั้นเรียกเค้า
เค้าแจ้งให้ทราบว่า มีตั๋วอยู่ 3 แบบ นอน, นั่งนิ่ม กะ นั่งแข็ง เราตัดนอนทิ้งเพราะจะประหยัด แอ็ดบอกว่า นั่งแข็งก็ได้ กระดิ่งบอกว่า เพื่อนที่มาครั้งก่อนบอกนั่งแข็งทรมารมาก งั้นเราก็สรุปกันที่ "นั่งนิ่ม" ทีนี้จะไปลงที่ไหน เอียนบ๋าย ลงไป ไม่มีเรือ ผมเสนอ ปั่นต่อไปฮานอย 180 กิโล กระดิ่งทำตาลอยๆ
"ไม่ปั่น?" ทุกคนดูอยากจะไปใช้ชีวิตที่เหลือในฮานอยมากกว่า จึงสรุปได้ว่า ไปฮานอย ผมเสนอให้ใช้เวลาวันนี้ที่ลาวกาย ปั่นเที่ยวชายแดน และ หาข้าวกิน จะได้ไม่รีบมาก และเดินทางกลางวันจะได้ดูภูมิประเทศเผื่อครั้งหน้าจะมาปั่นซ้ำ ตกลงตามนั้น ก็ให้เจ๊ห่าเค้าดูตั๋วเช้าเบาะนิ่มไปฮานอยไว้ให้รวมค่าระวางจักรยานด้วย ตกคนละ "750,000 ดอง" "1,250 บาท" ทุกคนไม่ติดใจ (มาสรุปกันตอนหลังว่า เจ๊ห่าเค้าคงได้ค่าดำเนินการไปประมาณพันกว่าบาท ทุกคนพอรับได้ ทุกคนต้องเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง เค้าเป็นประโยชน์ต่อเราก็จบไป ไปปั่นเที่ยวต่อกันเลยดีกว่า) รถออก 8.30 น.

[yellowthai]

เสร็จธุระเรื่องตั๋ว ก็ออกปั่นไปเที่ยวชายแดนจีน เสียดายที่ไม่รู้ว่า ระยะทางจากลาวกายไปคุนหมิง กะไปฮานอย พอๆกัน ไม่งั้นผมคงจะเปลี่ยนจากซื้อตั๋วกลับ Airasia ฮานอยมาดอนเมือง เป็น คุนหมิงมาดอนเมืองแทนแล้ว แต่ก็ลงเอยมาแล้ว ไปฮานอยอีกทีก็ยังได้อยู่ ผมชอบฮานอยอยู่แล้ว แค่ไม่เคยไปคุนหมิง
เราข้ามน้ำแม่แดงอีกครั้งไปอีกฝั่งหวังจะไปพักย่านใจกลางเมือง มีตลาดสด มีไนซ์บาร์ซ่า มีย่านนักท่องเที่ยวเดิน (ผมกะเน็ตกะออกไปหาที่นั่งดื่มกันกลางคืนด้วย)
ปรากฎว่าไม่มีอะไรแบบนั้น เป็นเมืองเป็นร้านค้าสองข้างทางตลอดทาง เลยไปจบที่สวนสาธารณะกลางเมือง กินปิ้งย่างกันรองท้อง แล้วไปหาพักใกล้สถานีรถไฟแทน ได้ห้องพักก็ ลงมากินอาหารอิตาเลี่ยนร้านข้างๆแทน หมดไปเกือบสองพัน (แพงจุง) เจอแก็งค์สาวนกหวีดอีกรอบทักทายกันอีกที เค้าไปเที่ยวหัวค่ำวันนี้เลยเลยล่ำลากันตรงนั้น กินเสร็จทุกคนมีอาการไขขึ้น เลยกลับไปบนห้องอาบน้ำอาบท่า กินยา นอนพักกันแต่หัวค่ำ จบทริป ซาปา-ลาวกาย

[yellowthai]

กราฟความชันจาก ซาปา ถึง ลาวกาย ครับ

[yellowthai]

7โมงเช้าวันที่ 2 มกราคม เราตื่นนอนกันมาเก็บข้าวของเตรียมเดินทางไปขึ้นรถไฟ เจ๊ห่าเราเราอยู่ก่อนแล้ว
หน้าสถานีรถไฟคนเยอะมาก มีมามุงๆเราบ้าง พยายามถามเราบ้าง มาจากไหน ยังไง พอบอกเดียนเบียนก็ฮือฮากันใหญ่
ตรงไปสำรวจที่รถว่า รถดีหรือเปล่า เบามากแน่เลย, ไม่อ่ะ คันละหมื่น 24 เกียร์ วีเบรค ไมค์ไม่มี กระเด็นไปไหนไม่รู้นานละ ไจแอ้นท์ที่ปั่นผ่านแถวๆนั้นยังดูดีกว่าเยอะกว่า ดีแต่ว่ามีเวลามาปั่นแค่นั้นเอง (ตอบเป็นภาษาเวียดนามในใจตอนคนเวียดนามไปมุงที่รถ)
ผมแยกออกมาซื้ออาหารเช้ากับกระดิ่ง ได้ บาเต๊ะมา 4 ชิ้น กินกันคนละอัน
แอปเปิ้ล 4 ลูกไม่มีคนกิน ผมเลยจัดไปทั้งสี่ลูก คำสุดท้ายมาหมดเอาตอนถึงฮานอยพอดี
บาเต๊ะแถวสถานีรถไฟ ร้านใหญ่ๆมีโต๊ะให้นั่งจะแพง และมีเครื่องเคียงไม่มาก ถ้าเป็นรถเข็นจะถูก และมีไข่ให้ด้วย ดูมันสะใจกว่า
ที่เค้าแพงดูจะแพงที่เนื้อ
กลับมาที่เจ๊ห่ายืน รถจักรยานหายไปหมดละ เจ้าหน้าที่ขนไปใส่ตู้สัมภาระให้ ซักพักเราก็ทะยอยเดินไปขึ้นรถไฟกัน

[yellowthai]

พอได้ที่นั่งเราก็นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยซักพัก รถก็ออก
แอ็ดกะผม ตั้งข้อสังเกตว่า คนเวียดนามมีระยะส่วนตัวระหว่างคนน้อยกว่าคนไทย
เค้าสามารถมานั่งติดกันไหล่ชิดได้ แทะเม็ดทานตะวัน ยื่นขาไปก่ายขาคนนั่งตรงกันข้ามได้เลย ไม่มีรำคาญใส่กัน
ลุกขึ้นหยิบของแขนโดนศรีษะอีกคนหนึ่ง(โดยไม่เจตนา) ได้เลย ไม่มีการขอโทษ ดูอีกคนก็เฉย มาเป็นบ้านเรา คงมีแสดงอารมณ์กันบ้างหละ
การขับขี่ยวดยานก็เหมือนกัน เค้าบีบแตรกันถี่ยิบ แต่เป็นการแจ้งเตือนให้ทราบเพื่อความปลอดภัย บีบจนการเป็นพฤติกรรม
และบนถนน คนมาก่อนจักรยาน จักรยานมาก่อนมอเตอร์ไซ์ มอเตอร์ไซด์มาก่อนรถ รถเล็กมาก่อนรถใหญ่ แม้จะวุ่นวายอยู่บ้าง
แต่ก็มีกฎเกณฑ์บนความวุ่นวายให้เราปลอดภัยได้บ้าง