เดียนเบียน-เมืองไล-ไลเจา-ซาปา-ลาวกาย-ฮานอย ฉลองปีใหม่ครับ

[yellowthai]

ผมคุยกับเจ้าของรถแทบไม่รู้เรื่องเลย ผมเพียงแต่ทำท่ายกจักรยานขึ้นไปบนรถเค้า แล้วพูดว่า "เผิ่งโถๆ" เค้าทำหน้าสงสัยๆแบบหงุดหงิดๆ พาเอาผมเสียวๆ แต่ก็ลองพยายามทำอีกที "เผิ่งโถๆ" ไอ่เน็ตกระซิบมาเบาๆ "ไลเจาๆ" ผมหันไปเหวี่ยงมัน "เผิ่งโถก่อนเถอะมึง" หันกลับไปพยายามสื่อสารกับพี่หน้าเหี้ยมต่อ แกบอก "โอเค" ชาวแก็งค์ฉีกยิ้มถึงหลังหู แล้วผมก็ทำท่าทางจะบอกเค้าว่า จะยกรถขึ้นเลยนะ พี่ก็ทำหน้าสงสัยๆแบบหงุดหงิดๆอีก ทำเอาผมเสียวว่า ตกลงเข้าใจกันไหมเนี่ย
เดชะบุญ รถคันหลังเป็นทัวร์ฝรั่ง ไกด์ชาวเวียดนามลงมาคุยกับเราด้วย เขาพูดภาษาอังกฤษได้ แม้จะไม่ดีเท่าภาษาฝรั่งเศส แต่เข้าใจสิ่งที่เราต้องการทั้งหมด แล้วเค้าก็ไปคุยเป็นภาษาเวียดนามกับพี่หน้าเหี้ยมนั้น ทุกอย่างกระจ่าง เคลียร์ ง่ายไปหมด พี่หน้าเหี้ยมบอกว่าจะไป ไลเจา จะติดรถไปลงเผิ่งโถก็ได้ ไปไลเจาเลยก็ได้ (ไอ่เน็ตกะตุกแขนผมหนึ่งที) ผมหันไปคุยกะแอ็ดว่า "พรุ่งนี้ขึ้น ซาปาโหดแค่ไหน จะเริ่มจาก เผิ่งโถไหวไหม" แอ็ดก็บอกว่า แค่ ไลเจาขึ้นซาปา ก็ หนักแล้ว ต้องมีพักครึ่งทางแน่นอนถ้าเริ่มจากเผิ่งโถ ผมเลยตัดสินใจให้ว่า ติดรถพี่หน้าเหี้ยมไปลงไลเจาเลยดีกว่า ผมบอกผ่านไกด์ พี่หน้าเหี้ยมบอกว่าได้ ไกด์ถามต่อให้เองเลยว่า คิดค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ พี่แกพูดเสียงดัง น้ำลายกระเด็น "ฟฟฟรี" ผมรีบเปิดคู่มือ หาคำว่า "หล่อมาก" พูดเป็นภาษาเวียดนามออกไปเสียงดัง (จำไม่ได้ละว่าพูดอะไรออกไป) พี่แกอาย ยกมือขึ้นเกาหลังหัว เสียมาดเหี้ยมไปนิดหน่อย แล้วผมก็ถามแกว่า ยกรถขึ้นเลยได้ไหม แกก็จัดแจงลงรถเราสี่คัน ขึ้นไปผูกหลังกระบะ แป๊บเดียวเสร็จเลย แรงพี่แกมหาศาลน่าดู เชื่อกรัดแกบาดผิวเฟรมไอ่ขาวของผมถลอกเลย รอครู่เดียวทางก็เปิด ประจวบเหมาะกันไปหมด เราขอบคุณไกด์คนนั้นกันยกใหญ่ ได้คุยกับฝรั่งลูกทัวร์ด้วยนิดหน่อย แล้วแยกย้ายกันขึ้นรถ ผมกะแอ็ดโดดขึ้นกระบะหลังรถ เจ้าสองคนนั้น โดนพี่หน้าเหี้ยมลากไปนั่งหน้าด้วย ระหว่างทางรถโครงเครงน่าดู ถนนโหดกว่าทางที่ผ่านมาทั้งบวง แป๊บเดียวก็ถึงบ้านป่าตาล พี่แกจอดเรียกให้เราลงมากินข้าว แอ็ดบอกว่าเราต้องเลี้ยงข้าวเค้า ผมวิ่งไปสำรวจเมืองนิดหน่อยเป็นข้อมูลแป๊บนึง กลับมานั่งที่โต๊ะ พี่แกนั่งกลางโต๊ะ กางแขนกางขา อกผายไหล่ผึง ผ่ามือใหญ่โต บวมกร้าน แกกวาดมือเป็นวงกลม กลางโต๊ะ แล้วตบอกตัวเองเสียงดัง บึกๆ "มื้อนี้กูเลี้ยงเอง" แก้ต้องพูดเป็นภาษาเวียดนามอย่างงี้แน่ๆเลย แล้วก็คีบไก่ คีบหมูให้ทุกคน แอ็ดไม่กินของพวกนี้ แต่กิน ผมชอบการตัดสินใจแบบนี้ของแอ็ดมาก ผมเชื่ออยู่แล้วด้วยว่าแอ็ดต้องตัดสินใจแบบนี้ นี่คือการแสดงการให้เกียรติ ที่ในฐานะเพื่อน ผมมองเห็นส่วนดีนี้ในตัวแอ็ดเสมอมาและผมก็ภูมิใจ พี่เค้าชื่อพี่ "ไคหวน" เราชาวแก็งค์ประทับใจเหตุการณ์ครั้งนี้มาก ผมให้พี่แกเป็นดาวของทริปนี้เลย

[yellowthai]

จากป่าตาลถึงเผิ่งโถ ระยะทาง 15 กิโล ทางวิกฤตสุดๆ เป็นหลุมเป็นบ่อ ก้อนหินก้อนใหญ่ และขึ้นเขาตลอดทาง ไม่มีป้ายบอกว่าทางปิด ทางเบี่ยง พี่ไคหวน หลงออกนอกเส้นทางสองรอบ จนมาได้ครึ่งทาง เราจึงเห็นเขื่อนขนาดใหญ่โตมหาฬารอยู่กลางช่องเขาระหว่าง ป่าตาล กับ เผิ่งโถ ถ้าไม่มากับพี่ ไคหวน วันนี้ดูไม่จืดแน่ๆ ถึงเผิ่งโถถึงจะพบกับโลกศิวิไลบ้าง ถนนลาดยางนิ่มๆ สี่เลน ไฟถนนสว่างไสว พี่ไคหวน แวะเต็มนำมันแล้วเดินทางต่อ 30 กิโลจาก เผิ่งโถ ถึง ไลเจา ออกเมืองมาก็งัดขึ้นเขาชั้น 8-10 องศาเลย ต่อเนื่องตลอดทาง มีลงเขาช่วงเดียวคือ 5 กิโลเมตรสุดท้ายก่อนถึงเมือง ไลเจา ประมาณขึ้นพระตำหนักภูพิงค์เลยทีเดียว
ถึงไลเจาแกก็ยกรถลงให้เรา แล้วก็ลาเลย รับกอดใหญ่ๆไปจากพวกเราสี่กอด แกกับเพื่อนแกที่นั่งมาด้วยก็ออกรถจากไป
ตอนนั้น 2 ทุ่มกว่าๆแล้ว เราจัดแจงรถเสร็จก็เตรียมจะเข้าไปสำรวจเมืองหาโรงแรม เพื่อนพี่ไคหวนที่เดินทางมาด้วยกัน เดินตัวเปล่าย้อนกลับมาหาพวกเรา พูดเวียดนามใส่ ฟังไม่รู้เรื่องเลย เราพูดภาษาอังกฤษก็ไม่เข้าใจ แต่พอเข้าใจได้ว่าจะหาโรงแรมให้ พาเราปั่นจักรยานตามเค้าเดินอยู่เป็นชั่วโมง ฟังไม่ได้ศัพท์อะไรซักอย่าง พาไปโรงแรมผีสิงก็มี แถมดื้อด้วย บอกว่าหาโรงแรมเองได้ก็ไม่สนใจ กวักมือเรียกไปนู้นไปนี้ ผมหมดความอดทน เลยบอกชาวแก็งค์ว่า เดี๋ยวจะกลับมาเจอตรงถนนใหญ่นี่ แล้วปั่นแยกออกไปหาโรงแรมที่มองเห็นตอนขาเข้าเมืองทีแรก ได้ ราคา, WIFI, น้ำอุ่น, หนึ่งห้องนอนสี่คนได้ ตามเงื่อนไขชาวแก็งค์ ก็เปิดคู่มือ ได้คำว่า "เดื๊อก"(ได้) กะ "เค่กซ้าน"(โรงแรม) ผมก็กลับไปหาชาวแก็งเลย เอาเงินให้กระดิ่ง สองแสนดอง บอกว่า แทนค่าข้าวที่พี่ไคหวนเลี้ยง จ่ายให้ไอ่นี้
ทุกคนดูหงุดหงิดกับตานี้แล้ว เน็ตเป็นคนสุดท้ายที่ทนอยู่กับตานี้ได้ ปั่นนำเค้าออกมา ผมก็พูดเสียงดังใส่ไปว่า "เดื๊อก!! เค่กซ้าาานนน" ตานั้น ตอบเสียงเบาๆว่า "เอ๋อ! เดื๊อกเค่กซานเด๊อะ? เอ๋อๆ" แล้วก็หยิบแบงค์หมื่นดองออกมาหนึ่งใบทำมือทำไม้ กระดิ่งเลยส่งไปให้สองแสน แล้วเราก็พูดว่า "ต๋ามเบี๊ยดๆ!!" ปั่นหนีกันออกมา เน็ตแหกปากเสียงดังด้วยความสะใจที่หลุดออกมาได้ สปริ้นรถไปอย่างรวดเร็ว ถึงที่พัก คนที่อาบน้ำเสร็จก็เข้าโหมด โซเชียลเน็ตเวิร์ก นั่งอยู่ด้วยกันอย่างเงียบๆ กระดิ่งอาบน้ำนานผิดปกติ พอออกมา ก็พูดว่า "ผมทำใจอยู่นานที่จะไม่โกรธผู้ชายคนนั้น ที่มาทำลายภาพความทรงจำที่สวยงามของพวกเราที่พึ่งผ่านมาเมื่อเย็นนี้".....ทุกคนฟังและเข้าใจอย่างเงียบๆ แล้วก็พักผ่อนเอาแรงไว้ขึ้น เขาลูกสุดท้ายในวันรุ่งขึ้น "ซาปา"

[yellowthai]

กราฟความชันจาก เมืองไล ถึง ไลเจา ครับ

[yellowthai]

เช้าวันพรุ่งขึ้น ผมกะแอ็ดตื้นกันตามปกติ แต่มีตัวดักแด้สองตัว ยังขดเป็นก้อนอยู่ในถุงนอน กว่าจะทยอยตื่นกันได้
ชาวแก็งค์อาบน้ำอาบท่ากันเสร็จเริ่มพูดถึงเรืองที่เมืองไทย แอ็ดเปิดยูทูปเพลง "จันทร์เจ้า" ที่สงกรานต์ร้องกะแสตมป์ได้ชนะเลิศ
ผมเหวี่ยงใส่ "นี่พวกมึงคิดถึงบ้านกันแล้วหรือง๊ะ!!" ชาวแก็งค์หัวเราะ ผมว่าใช่แน่ๆ พวกนี้เริ่มคิดถึงบ้าน
เราเช็คเอ้าท์ออกจากโรงแรมสายเอามากๆ 8.00 น. กว่าๆ แวะกินกาแฟ กะช๊อกโกแล็ตร้อนที่ร้านน่านั่งริมถนนอีกพักใหญ่ แก้หนาว อุณหภูมิ วัดจาก App 8 องศา
จากไลเจา ไปซาปา 70 กิโลเมตร ขึ้นเขาโหดสุด

[yellowthai]

กว่าจะเสร็จออกจากเมืองกันมาได้ ล่อไป 9 โมงกว่าๆ ออกนอกเมืองมา เจอวงเวียนใหญ่ๆอยู่ ไม่รู้ซาปาไปทางไหน ถามทางชาวบ้าน 2-3 คน บอกไปทางขวา ก็ตามกันไปทางนั้น

ผมเริ่มบันเทิงตัวเองระหว่างปั่นด้วยการ ฮัมเพลง จะนึกถึงเพลงที่รู้สึกเป็นอิสะในการเดินทาง
อย่างวันแรก "A Horse with no name" กะ "Paradise" เมื่อวานก็ "Pump up kicks" ถ้าผมดู "Walter Mitty" ไปก่อนเดินทาง อาจมี "Dirty Paws" ด้วย แต่ไม่เลย เพลง "จันทร์เจ้า" เมื่อเช้าแทนที่เพลงอื่นในหัวผมหมดละ ผมฮัมเพลงนี้ตลอดทริปในเวียดนามที่เหลือทั้งหมดทุกวันเลย

เพลงที่ผมฟังระหว่างการเดินทาง มันจะช่วยเก็บความทรงจำดีๆแทนการจำเฉยๆของผมได้ ผมฟัง "Close to you" ของ "Capenters" แล้วนึกถึงรายละเอียดตอนนั่งรถไปเที่ยวต่างจังหวัดกับพ่อกับแม่ในช่วงเป็นปิดเทอมฤดูร้อนได้
ฟังเพลง "Alone" ของ "Bee Gees" แล้วจำรักครั้งแรกได้ ผมเลยขาดไม่ได้ที่จะหาเพลงมาฮัม

ความทรงจำในเวียดนามครั้งนี้ของผมอยู่ในเพลง "จันทร์เจ้า" ของ "Slot machine" เป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ

[yellowthai]

พ้นจากเขตเมืองออกมาตามที่มีป้ายบอก ไม่ไกล ก็งัดขึ้นเขาเลย ชาวบ้านที่อยู่สูงกว่าตีนเขาขึ้นไป ก็เป็นชาวม้งทั้งหมด เป็นอย่างงี้ตลอดตั้งแต่เดียนเบียนละ
แอ็ดดูกังวลเรื่องเวลาที่สุด เพราะวันนี้ ออกสายกว่าทุกที และ ความชันโหดสุด แอ็ดตั้งใจจะพิชิตซาปาให้ได้ด้วยตัวเอง
เมื่อวาน เราขโมยทางด้วยรถพี่ไคหวนมาละ ประมาณ 50 กิโล แอ็ดไม่ได้พูดอะไร แต่ผมว่าแอ็ดคงไม่อยากจะเป็นเช่นนั้นอีก เป็นเรื่องของความมุ่งมั่น ความตั้งใจของแต่ละคนละ
ส่วนชาวแก็งค์ที่เหลือ อย่างผมก็อยากจะถึงซาปาเองเหมือนกัน แต่ก็ตามสภาพ กระดิ่งนิ่งๆ ยังไงก็ได้ พี่เน็ตนี่จะนั่งรถขึ้นตั้งแต่ไลเจาละ....เอิ่มมม

[yellowthai]

งัดขึ้นเขากันอยู่พักใหญ่ ผ่านบ้านม้งหลายหน กว่าจะถึงสันเขา แล้วเราก็ปล่อยรถไหลลงสู่เมือง "ตามดวง" ถ้าอ่านไม่ผิด
รถไหลลงไกลมาก จนผมอยากให้หยุดไหลซะที เดี๋ยวจะขึ้นเยอะ
เลยเที่ยงมานิดหน่อยละ ผมก็แอ็ดถึงเมืองก่อน เลยเข้าไปสั่งเกิ๋ม รอเน็ตกะกระดิ่ง ตามมาถึงจะได้กินกันเลย
ร้านนี้มี "จ๋อ" ด้วย (หมา) ผมละกลัวมีปนมาในจานจริงๆ
มีลูกค้าในร้านเป็นคนลาวที่เกิดและโตในเวียดนาม เค้าก็พูดลาวใส่เรา ดูเค้าดีใจที่เจอคนไทยมาก
คนเหล่านี้ มองเห็นเรา คิดถึงเรา คิดดีกะเราตลอดทาง ผมละนึกเสียใจที่พรมแดนมันขวาง แบ่งโลกของพี่น้องของเราไว้จากเราซะไกลขนาดนี้
ผมจับมือลาเค้า แล้วพูดว่า "โชคดีเด๊อ" เค้าบีบมือผมซะแน่น ลากันตรงนั้น

[yellowthai]

กินเกิ๋มกันจนจุกก็ออกเดินทางกันตอนอย่างรีบๆ เพราะบ่ายโมงกว่าละ ออกจากตามดวง ก็เจอเนินชันขึ้นอีกครั้ง แอ็ดบอกว่า กราฟชันมาก "แต่กูมองไม่เห็นยอดเขาเลยว่าอยู่ตรงไหน" ตรงที่เราปั่นหมอกเมฆอยู่เหนือพื้นดินไม่มาก แต่ปกคลุมส่วนยอดเขาไว้ ผมบอกแอ็ดว่า "อาจเป็นยอดเขาที่สูงทะลุเมฆข้างๆเรานี้เลยก็ได้"
เราปั่นไปจนถึงทางแยก ซ้ายไปซาปา ขวาลงเขาไปทางใต้ ไปเอียนบ๋าย กะ ฮานอยได้อีกทาง แอ็ดล่วงหน้าไปก่อน ผมจอดคอยบอกทางเจ้าสองคนนั้นที่เหลือ พอสองคนนั้นมา ก็หอบแฮ๊ก มีแผนมาเสนอ เน็ตบอกว่า "จะปั่นไปเรื่อยๆ แต่พี่ๆ ไม่ต้องรอ ไปของพี่เลย เดี๋ยวพวกผมถ่วงเวลา"
"ห้าโมงเย็นถึงไหนก็ตาม ผมจะเลิกปั่น จะโบกรถเอา" ผมไม่ติดใจ เน็ตเลยให้นามบัตรเก้าเฮ้าส์ที่เพื่อนของเน็ตแนะนำมา ไว้กะผม แล้วมันก็ถ่ายรูปสำเนาไว้ดู
ผมบอกว่า เจอกันที่หน้าโบสถ์ถ้าหากันไม่เจอ ไม่ก็ หาที่ๆมี WIFI ไว้ส่งข้อความกันในไลน์ได้ ทุกคนเข้าใจตรงกันก็เริ่มปั่นขึ้นซาปากันต่อ
ผมพูดทิ้งท้ายไว้ว่า "โบกรถได้ ถ้าเจอพี่กลางทาง จอดเก็บพี่ขึ้นด้วยนะ" สองคนนั้นรับคำ "โอเคครับพี่" เสียงดังหนักแน่นเป็นทหาร

[yellowthai]

ผมแยกขาดจากทุกคนแล้วในช่วงนี้ ปั่นเพียงลำพังคนเดียว มีเสียงธารน้ำไหลเป็นเพื่อนตลอดทาง พาให้ใจชื้นขึ้นมาอีกนิด พาบ้านชาวม้งที่ดูมีเสน่ห์แบบฉบับของเค้าเองไม่แพ้เรื่องไทดำ เป็นบ้านรูปตัวแอลเหมือนกันหมดทุกหลัง พื้นบ้านเสมอพื้นดิน มีคอร์ทกลางหน้าบ้าน ประตูทางเข้าเรือนดูขลัง สวยงาม
พ้นจากบ้านชาวม้งไป ก็เป็นแต่เขา กะ ก้อนหิน แล้ว จากนี้ไปไม่มีบ้านคนแล้ว

[yellowthai]

พ้นจากไร่นาเหนือหมู่บ้านชาวม้งมาไม่นาน จากที่ปั่นบนทางกลางช่องเขา ทางก็เปลี่ยนหักศอก งัดขี้นปั่นบนไหล่เขาเลย และไต่สูงๆเรื่อยๆ ส่งเราไปให้ถึงยอดเขา ซึ่งมองไม่เห็นซะทีว่าอยู่ยอดเขาสูงแค่ไหน จากตรงจุดหักศอกนั้น ซาปาเหลืออีก 30 กิโลเมตรข้างหน้า ผมไต่เขาขึ้นเรื่อยๆ จนเข้ามาอยู่กลางกลุ่มเมฆแล้ว มองย้อนกลับไปดูด้านล่าง เราขึ้นมากันสูงมากเลย นาขั้นบันไดแปลงใหญ่โตมโหฬารในช่องเขา เห็นเหลือเล็กนิดเดียว ที่สงสัยคือ ทำไมไม่ถึงสันเขาซักที

[yellowthai]

ถึงตอนนั้น เกือบจะ ห้าโมงเย็นแล้ว ผมเริ่มนึกถึงเรื่องการโบกรถละ เพราะซาปายังเหลืออีก 27 กิโลเมตร แล้วเราไปได้ช้า จะมืดเอาไม่ไกลจากนี้เท่าไหร่
มองเห็นรถบรรทุกวิ่งขึ้นเขามาแต่ไกล นึกในใจจะโบกเลยดีไหม มองไปเห็นหน้าเจ้าสองคนนั้นนั่งอยู่กลางคอนโซล มีคนขับกับอีกคนประกบซ้ายขวา "จอดเก็บเราขึ้นรถ" คำตอบของภาพนั้น เปล่าเลย สองคนนั้นเม้มปากยิ้ม ตามันมองมาทางเราจากในรถตลอดองศาที่กระจกหน้าต่างรถจะอำนวย ก่อนจะสบัดหน้าหนีไปมองทางตามมุมสาดโค้งของรถห่างจากผมออกไปด้วยความเร็วคงที่ ผมยกมือโบกดีใจค้างอยู่พักนึง ก่อนที่จะทบทวนว่า ภาพลวงตาหรือเปล่า กูโดนทิ้ง
"พวกมันไม่เห็นเรา" "เห็นดิ มีเม้มปากยิ้มให้ด้วย"
"ไปทำมันโกรธ" "ไม่ยอมสลับไปนอนพื้น(เพราะเตียงไม่พอนอน) วันแรกที่อุดมไซกูก็นอนให้แล้วนี้หว่า"
"จะถึงทางลงเขาแล้ว" "อย่าๆ หลอกตัวเองมาหลายโค้งแล้ว"
"คนขับไม่โอเค""เออๆ ต้องเป็นข้อนี้แน่ๆเลย"
เข้าใจอย่างงั้นก็จำใจปั่นขึ้นเขาต่อไป กับแสดงอาทิตย์ที่มัวลงไปเรื่อยๆ ไปได้อีก 3 กิโลก็ต้องตัดสินใจโบกแล้ว เพราะเริ่มมืดแล้ว หิวแล้วด้วย
ได้รถเครนคันใหญ่แวะจอดรับให้ คนขับกับเด็กท้ายชาวเวียดนามต้อนรับผมอย่างดี คุยกันไม่รู้เรื่องเลย ผมพูดแต่ ซาปา, ก่านเอิน(ขอบคุณ), เซยิดก่านเอิน(ขอบคุณมากๆ) กะแจกลูกอมไปตลอดทาง สองคนนั้นพูดจ้อ คงจะคุยสนุก ถ้าหากผมพูดเวียดนามได้

[yellowthai]

แล้วผมก็มากกระจ่างว่า ยอดเขาบนซาปานั้น สูงทะลุเมฆจริงๆ ไม่ใช่แค่เรี่ยๆเมฆเป็นกระดองเต่า แต่สูงเสียดฟ้าขึ้นไปเป็นภูผากลางเมฆอีกที จับกับดวงอาทิตย์ที่กะลังจะลับขอบฟ้า เหนือปุยเมฆสวยจับใจ สะกดใจผมได้เลยว่าคุ้มแค่ไหนกับการเดินทางครั้งนี้ เราลงไปถ่ายรูปคู่กันกับคนขับรถ กับน้องเด็กท้าย
สองคนนั้นก็ตื่นตาตื่นใจไม่แพ้กัน ต่างคนต่างเอากล้องขึ้นมาถ่ายภาพตรงหน้า และยินดีปรีดากับภาพที่เห็น ผมเหลืออีกแค่ 3 กิโลจะถึงจุดนี้ แต่ถึงผมปั่นมา ก็ไม่ทันพระอาทิตย์ตกดินแน่นอน จากจุดนี้ไปถึง 21 กิโลเมตรจะถึงซาปา ก็เป็นทางลงเขายาวเลยครับ

[yellowthai]

ผมลังเลที่จะเอารถลงตรงเนินเขา แต่ความขี้เกียจครอบงำให้นั่งไปกะเค้าต่อไปลงเขา หิมะที่ตกหนักอาทิตย์ที่แล้วตามที่เป็นข่าว ละลายหมดแล้ว เหลืออยู่บนยอดเขานิดเดียว ลงมาถึง 15 กิโลเมตรถึงซาปา ผมเจอแอ็ดจอดใส่เสื้อกันหนาวเปิดไฟ เตรียมปั่นกลางคืนอยู่ ตอนนั้นเริ่มมืดแล้ว แอ็ดบอกไม่เป็นไร เพราะลงเขาอย่างเดียวแล้ว ผมเลยทิ้งแอ็ดไว้ตรงนั้น ออกมาอีกหน่อยก็เจอม่อนให้ขึ้นเบาๆอีกลูก แล้วก็เทลงซาปายาวเลย
พอใกล้ถึงซาปาน่าจะระดับเดียวกับที่ผมติดอยู่กลางหมอก เพราะหมอกจัดมาก มองทางไม่เห็นเลย เห็นในรัศมี 3-4 เมตรเท่านั้น
ใกล้จะถึงเมือง เลยทำไม้ทำมือ จะชวนคนรถสองคนนั้นกินข้าว ทำมือหมุนเป็นวงกลมกลางคอนโซล แล้วเอามาตบอกตัวเองสองที บึกๆ "ผมเลี้ยง" สองคนนั้นลังเลๆนิดหน่อย แต่ก็ตอบตกลง ก่อนที่จะเปลี่ยนใจตอนที่มาส่งผมถึงหน้าโบสถ์ สงสัยทำท่าไม่ค่อยเหมือนพี่ไคหวน
ลงรถมาแป๊บเดียว มีคนจากเกสเฮ้าส์ต่างๆมาปะกบ เจอคนไทย สองคนแรกในเวียดนาม เป็นคนใต้ทั้งคู่ คนหนึ่งทำงานกรุงเทพ อีกคนมาจากสงขลา ดีใจ ทักทายกันพักหนึ่ง ไอ่ตัวแสบสองคนนั้นก็ร่อนจักรยานเข้ามาหา "พี่ไก่ๆ!!" ร่อนมาพร้อมกับร้องชื่อผมโวยวาย
เน็ตบอก ตะกี้เจอฝรั่งฮาวาย กระโดดดิ้นลงมาขวางถนน ดูดีใจมากที่เจอพวกเราอีกครั้ง ผมนึกถึงการหัวเราะครึ่งหน้าอีกครั้ง ทั้งที่ลืมไปแล้วเรียบร้อย
"เหรอๆ!! อยู่ไหนละ จะไปทัก" สองคนนั้นบอกว่าอีกฝั่งของเมือง ท่าทางจะเจอยากอยู่ "แต่งตัวไงฟ๊ะ" "โห! คราวนี้มีเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ กางเกงขายาว มีหมวกมีผ้าพันคอเยอะเลย" เน็ตอธิบายภาพที่เห็นชวนขำ
แล้วกระดิ่งก็เริ่มทำหน้าเศร้า ดราม่าใส่ผม บอกรู้สึกผิดอย่างมากที่ทิ้งพี่ไก่ไว้ข้างทางตะกี้ สรุปว่า สองคนนั้น เจอคนขับไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ แถมปล่อยลงตรงยอดเขาด้วย ให้ไหลลงมาเอง ฟังแล้วก็เข้าใจ
เลยเป็นห่วงแต่แอ็ด เพราะไม่ได้แจ้งจุดนัดพบกะมัน ต้องหาที่ส่งไลน์ บอกให้แอ็ดมันรู้ เน็ตกะกระดิ่งเลยไปต่อรอง น้ำอุ่น/WIFI หนึ่งห้องนอนสี่คน กะตัวแทนเกสเฮ้าส์นั้น ยืนได้แป็บเดียว ผมหนาวแทบขาดใจ มีเจ้าหนึ่งเกสเฮ้าส์อยู่หลังโบสถ์ ได้ตามเงื่อนไข ผมอาสาเลยดูห้องเพราะมีไลน์แอ็ด ไปถึงดูห้องพอใช้ได้ก็ของ WIFI ส่งให้แอ็ดก่อนเลย แล้วก็กลับไปตามชาวแก็งค์มาที่เกสเฮ้าส์ มีผู้ชายคนหนึ่งเดินตามเข้ามา ชาวแก็งค์เจอหน้าปุ๊บร้อง "เฮ้ย!!" ไกด์ทัวร์ชาวเวียดนามที่คุยกะพี่ไคหวนให้เราตอนก่อนจะถึงป่าตาล เค้าเห็นเราปั่นจักรยานเข้ามา ดีใจเลยวิ่งตามมาทัก สักพักเดียว แอ็ดก็ตามมาถึงที่โรงแรม โดยที่ไม่ต้องมีใครไปรับ เพราะแอ็ดได้รับแม๊สเส็จจากผมตอนปั่นผ่านย่านที่มี Free WIFI เราคุยสารทุกสุกดิบกันสั้นๆกับไกด์ทัวร์คนนั้น เค้าก็ลากลับออกไป แต่ความรู้สึกของชาวแก็งค์เราดีมากเลยที่ มิตรภาพระหว่างทาง มาส่งเราถึงที่ซาปานี้ ทั้งฝรั่งฮาวาย และ พี่ไกด์เวียดนามคนนี้

[yellowthai]

อุณหภูมิที่ซาปา หนาวจัดมาก เราวัดที่ได้ 2 องศา ทุกอย่างเย็นเจี๊ยบ บาดเนื้อไปหมด ไม่สามารถเดินมือเปล่า ตีนเปล่าได้ หนาวปวดไปจนถึงกระดูก
เราเก็บของเสร็จ ก็ออกมาเดินหาอะไรกินเป็นมื้อเย็นฉลองปีใหม่กัน
พี่เน็ตบอกว่า ขออะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่ เกิ๋มกะเฝอ อ่ะ เพราะ กินมาตลอดทางแล้ว

[yellowthai]

แล้วเราก็มาลงเอยที่ร้านหม้อไฟที่แต่งสไตล์เก๋ร้านนึง เห็นหมาแช่เย็นอยู่ในร้านหนึ่งตัว เราให้พี่แอ็ดเลือกเมนู พี่แอ็ดเลือกชุดผักรวมชุดใหญ่ ชาวแก็งค์หันไปมองหน้าพี่แอ็ดแป๊บนึง แล้วก็สั่งเนื้อเพิ่มมาต่างหาก
เรากินกันร้อนๆอร่อยจับใจ น้ำซุปก็รสชาติเยี่ยม กลมกล่อม จนเราสี่คนซดแล้วซดอีก ขอเติมซุปอีกหม้อ
เช็คบิลเสร็จ พุงกางออกมาเดินชมเมือง กินเห็ดปิ้งอีกคนละไม้สองไม้ และคิดว่าจะมาเค้าดาวน์กันที่ลานหน้าโบสถ์นี้ ปรากฎเข้าใจผิดไป คนเวียดนามไม่มีฉลองปีใหม่ จะมีก็อีกเดือนหนึ่งเลย ชาวแก็งค์เราเลยกลับไปเตรียมตัวนอนข้ามปี ผมกะเน็ตรู้สึกว่ามันไม่ใช่อ่ะ วันนี้ เลยเดินออกมาเข้าบาร์เหล้า มีฝรั่งในร้านเกือบสิบคนกะลังจะเค้าดาวน์กันอยู่ ใส่เบียร์ฮานอยไปกันคนละขวด ก็ยังดี...นับถอยหลังกะฝรั่ง แล้วกลับเกสเฮ้าส์
กลับมานอน ยังไม่ทันจะหลับดี ไอ่แอ็ดดิ้นขลุกขลักๆ ซักพักลุกขึ้นนั่ง ตาเบิกโพลง หน้าตื่นๆ เปิดโทรศัพท์หาข้อมูลอะไรซักอย่าง....ผมเผลอหลับไปไม่ได้รู้เหตุการณ์ต่อจากนั้น จบปีเก่าไปอย่างคุ้มแสนคุ้มกับไปเรื่องราวต่างๆที่ประสบในวันนี้