เดียนเบียน-เมืองไล-ไลเจา-ซาปา-ลาวกาย-ฮานอย ฉลองปีใหม่ครับ

[yellowthai]

เลยไม่รู้ว่าคณะขึ้นรถจากอุดมซัยไปลงเดียนเบียนฟู แล้วปั่นไปซาปาใช่เปล่า เพราะเห็นรูปขึ้นรถที่อุดมซัยแล้ว ก็เป็นรูปเดียนเบียน-เมืองไล เลย

ใช่ครับ เราเริ่มต้นปั่นกันที่เดียนเบียน

[yellowthai]

เช้าวันรุ่งขึ้น วิทยุกระจายเสียงท้องถิ่นเปิดเสียงข่าวเวียดนามดังระงมไปทั่วเมือง ตั้งแต่ตีห้ายังหกโมงเช้า ชาวแก็งค์งัวเงียตื่น
แอ็ดอาบน้ำเสร็จเอาเตาสนามมาทำกับข้าวกินกันเองในห้อง บอกว่าวันนี้โหด 110 กิโลเมตร ถ้าจะไปให้ถึงไลเจา
กราฟแสดงไว้ว่า ช่วงแรก เนินเบาๆ สบายๆ ไปเกือบตลอดทาง จะไปหนักเอาช่วง 30 กิโลเมตรสุดท้าย ให้รีบออกกันแต่เช้าๆหน่อย
บทเรียนจากเมื่อวานทำให้ชาวแก็งค์เก็บของ ออกจากห้อง เช็คเอ้า สายเท่าเก่า (ชั่งไม่รู้สึกรู้สาอะไรกันเล๊ยยย)

ออกมาหน้าโรงแรม เจอชางแก็งค์มอเตอร์ชาวเวียดนามกลุ่มใหญ่กะลังจะเตรียมตัวเดินทางเหมือนกัน คนกลุ่มนี้พูดภาษาอังกฤษได้
เข้ามาทักทายเรา ถามว่ามาจากไหน จะไปไหน ยังไง ก็ทักทายกันง่ายๆพักหนึ่งชาวแก็งค์เราก็ออกเดินทาง บอกลา "ต๋ามเบี่ยดๆ" ที่แปลว่า "ลาก่อนๆ"

[yellowthai]

ออกมาด้านนอกโรงแรมก็เจอภาพแรกของเมืองไลที่เจอเมืองเดินทางมาถึงเมื่อคืน ถนนไปผงฝุ่น เละน่าดู

[yellowthai]

ปั่นออกมาซักพัก สังเกตุได้ว่า บ้านทรงไทดำดำเหล่านี้ ถูกจัดระเบียบใหม่ จัดสรรเป็นระเบียบเรียบร้อย มากระจ่างเอาว่า เดิม ชุมชนแถวนี้อยู่กลางระหว่างแม่น้ำที่เราเห็น รัฐบาลเวียดนามทำเขื่อนไว้หลายช่วงในช่องเขา ทำให้ท่วมไร่นาและพื้นที่หมู่บ้านเดิมของชุมชนเหล่านี้ และจัดสรรแปลงที่ดินให้ใหม่ ริมสองฝั่งแม่น้ำอย่างที่เห็น ระหว่างนั้น ชาวแก็งค์มอเตอร์ไซด์ก็ออกมาทันตรงที่เราหยุดพอดี โบกมือทักทายกันอีกรอบ

[yellowthai]

แม่น้ำเอ่อล้นเหนือเขื่อน กลายเป็นทะเลสาปที่กว้างมากๆ ทำให้เราแวะเก็บรูปกันบ่อยๆ

[yellowthai]

มาทันกลุ่มมอเตอร์ไซด์อีกครั้งที่สะพานข้ามช่องเขานี้เอง

[yellowthai]

สอบถามได้ความว่า ชาวแก็งค์กลุ่มนี้มาจากฮานอย กะลังจะไป "เมืองแต" เปิดแผนที่ดู เมืองแตจะแยกกะเราข้างหน้านี้เอง เลยถ่ายรูปหมู่ร่วมกันเป็นที่ระลึกก่อนแยกย้ายกันจริงๆเสียแล้ว
แยกกันกับคนฮานอยกลุ่มนั้นมาได้ซักพักนึง เน็ตก็หันมาถามผมว่า เมืองแตที่เค้าจะไปนี้ ใช้ที่คนเค้าเอามาแต่งเพลงหรือเปล่า ที่ร้องว่า "เจ็บใจ คนรัก โดนรังแก..." "ไม่ใช่ครับ" ผมตัดบท

[yellowthai]

ปั่นเลาะแม่น้ำมาได้แค่ประมาณกิโลกว่าๆ ก็ถึงทางแยกไปเมืองแต เมืองที่คนฮานอยกลุ่มนั้นกะลังจะเดินทางไป ผมหันไปบอกกะเน็ตว่า นี่ไง ทางเข้าเมืองแต เมืองที่เค้าแต่งเพลงไว้ว่า "เจ็บใจ คนรัก โดนรังแก..." "ไม่ใช่ครับ" เน็ตตัดบท

[yellowthai]

ปั่นมาอีก สิบกว่าโลก็มาถึงบ้านเชียงจัน(กระดิ่งมันบอก) เป็นทางแยกเลยจอดรอกัน จะได้ไม่มีคนหลง เที่ยงพอดีเลยหาข้าว+เสบียงไว้กินระหว่างทาง
ชุมชนแถวนี้ ไม่ใช่ ไทหลำ หรือ ไทดำ แล้ว แต่เป็น ไทหลอน หรือ ไทขาว มีประวัติศาสตร์แบ่งสองเผ่านี้ออกจากกัน
นั้นคือ จักรพรรดิเวียดนาม ในราวๆสมัยอยุธยาตอนกลาง ได้ส่งกองทหารชาวจีนไปปราบกบฎในแคว้นสิบสองจุไท และ เอาหญิงไทเป็นเมีย กลายเป็นชาติพันธุ์ผสมเรียกว่า ไทขาว ที่ไม่ไปถูกผสมก็เป็นไทดำ เพราะแต่งการด้วยชุดผ้าย้อมสีดำ
พอทราบที่มาของความแตกต่างระหว่างชาวไทดำกับไทขาวที่แท้จริง แววตามันความของชาวแก็งค์ ก็กลับมาเป็นแววตาปกติ

[yellowthai]

ในร้านอาหารที่แวะทานมื้อกลางวัน เราสั่งเต้าหู้, เซ๊า(ผัก)(ผักต้มเวียดนามอร่อยมากๆ), หวิด(เป็ด) แต่เป็ดยังไม่สุก, ก่า (ปลา) เค้าเรียกเราไปดูปลาในกะลามัง ปลาตัวใหญ่ๆยังเป็นๆอยู่เลย เราเลยบอกไม่เอา เอาที่ตายแล้ว ได้ปลาตากแห้งทอดมาแทน ก็โอเค
ครอบครัวเจ้าของร้านมีอยู่กัน สามคนพ่อแม่ลูก พ่อเป็นคนเวียดนาม แม่เป็นไทขาว ลูกสาวชื่อน้องจี จึงเป็นลูกผสม น่าตาน่ารักรักชัง เป็นมิตรกับเราดี เอาหนังสือคู่มือภาษาเราไปอ่าน และเอามาชี้ๆให้ดูเป็นคำๆ พอเกิ๋มมาก็อร่อยคุ้มที่จะรอ เราใช้เวลาพูดคุยกับครอบครัวนี้นานทีเดียว ก่อนที่จะเตรียมตัวออกเดินทางต่อไป
แอ็ดเช็คระยะทางแล้วเราเดินทางออกมาได้เพียงแค่ 35 กิโล จากทั้งหมด 110 กิโล ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว เหลืออีก 75 กิโล เห็นแล้วว่าคงปั่นไม่ถึง ไลเจา ผมเริ่มมองมาที่เมือง "เผิ่งโถ" เมืองใหญ่ติดชายแดนจีน ถึงก่อนเมืองไลเจา ประมาณ 30 กิโลเมตรเป็นเมืองสำรองที่จะไปค้างคืนแทน น่าจะพอมีลุ้นกว่า

[yellowthai]

ออกจากบ้านเชียงจัน ก็ไต่เนินสลับลาดลง ขึ้นลงๆ อย่างนี้ตลอดทาง เหมือนจะไม่โหด แต่ก็ตัดกำลังไม่ใช่น้อย
เราเลาะแม่น้ำดำในช่องเขามาอย่างเช่นเคย เห็นต้นไม้ถูกท่วมแบบเฉียบพลัน จมเหลือแต่ยอดให้เห็นอยู่บ้าง ไม่นานเราก็พบว่า มีการทำทางข้างหน้า

[yellowthai]

แล้วพวกเราก็มาค้นพบว่า การทางที่เวียดนามนี่ เค้าไม่ทำทางเป็นเฟสๆ ให้มันเสร็จเป็นช่วงๆไป แต่ทำทีเดียวทั้งเส้นเลย ทางจากนี้เป็นต้นไป เละหมดเลย

[yellowthai]

ปั่นมาได้อีกพักใหญ่ก็เจอเค้าทำเขื่อนขนาดใหญ่ทีเดียว ไปได้อีกซักพักก็โดนเค้าปิดทาง รอรถแบล็คโฮลปรับผิวหน้าถนน เราจอดรอกันนานเกินครึ่งชั่วโมงได้ กว่าจะเปิดทางให้ไปต่อ

[yellowthai]

เราปั่นไปบนทางแบบนี้ไปตลอดทาง แล้วพบว่า ชาวแก็งค์เรา กะลังปั่นอยู่บนทางที่แคบ ไม่มีขอบกันตก พ้นจากขอบทางเราไป เป็นทางลาดไหล่เขาเทลงไปในแม่น้ำดำที่สูง และชัน ดีที่เราปั่นฝั่งชิดฝั่งภูเขา แต่ก็ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

[yellowthai]

เราปั่นต่อมาจนเหลืออีก 25 กิโลจะถึง เผิ่งโถ แน่ชัดแล้วว่าเราไปต้องนอนกันที่นี้ ไอ่เน็ตบอก นี่น้ำดำไหลลงสบกับแม่น้ำอะไรก็ไม่รู้ ตรงเผิ่งโถพอดี เรากะลังจะลงเขา กราฟของพี่แอ็ดขัดแย้ง กราฟพี่แกขึ้นตลอด และจะชันขึ้นเรื่อยๆด้วย แต่ไปได้อีกแป๊บเดียวเราถูกปิดทางอีกเป็นครั้งที่ 2 เสียเวลารอไปเกือบชั่วโมง มีอยู่อีกทางเลือกผลุดขึ้นมา นอนเมืองป่าตาล ป่าตาลอยู่ห่างจากจุดที่เราจอดรอจุดที่ 2 ราว 10 กิโล และ เผิ่งโถ ห่างออกไปอีก 15 กิโล ลุงที่จอดรถด้วยกันเป็นคนป่าตาลพอดีบอกว่า ป่าตาลไม่มีโรงแรม จะมีก็เผิ่งโถนั้นแหละ ความหวัง ดับวูบลงอีกครั้ง น้ำอุ่น/WIFI น้ำอุ่น/WIFI พี่เน็ตท่องอีก
ตอนนั้น 16.00 น.แล้ว ระทึกกันอีกครั้ง พอทางเปิดเราปั่นกันไปอีก 5 กิโล เจอทางปิดครั้งที่ 3 16.30 แล้วด้วย เผิ่งโถอีก 20 กิโล
ชาวแก็งค์มองหารถกระบะทันที
รถผมไปจอดอยู่ข้างรถบรรทุกคันหนึ่ง ข้างหลังว่าง ท้ายรถมีรถทัวร์ของฝรั่งจอดต่อคิวอยู่ ผมสนใจถามหาแต่คนขับรถ 6 ล้อ ชายร่างใหญ่ หน้าจีน มีหนวดมีเครา เหี้ยมเกรียม แสดงตัวเป็นเจ้าของรถ ยืนอยู่ใกล้ๆนั้นเอง ผมยิ้มเจื่อนลงไปนิดหน่อย แต่ก็เริ่มสนทนากัน