สรุปทริปขุนหาญ-อุบล-อำนาจเจริญ-มุกดาหาร-นครพนม

[สตก]

สุดยอดครับ

4 วัน เกือบ 800 กม.

ผมอยากทราบวิธียึดตะแกรงหลัง ใช้รุ่นไหน ยึดอย่างไรครับ เพราะใช้ MISSILE รุ่นนี้อยู่ครับ

สวัสดี พี่โอ่ง คนงาม
ปลายปีนี้ไปปั่นร่วมงานที่ พังงา หรือเปล่าครับ ลุงก้อง ชวนครับ

สตก.

[โอ่ง คนงาม]

สวัสดีเช่นกันครับ..ที่พังงาถ้าทริบไม่ตรงกันผมไปแน่ครับอยากเห็นหมอบ Kona สีแสดสวยสะดุดตาอีก

[ป๋าเกียรติ]

สวัสดีพีนอ้งคิดถึงทุกๆคนครับ

[ช่าง วิชัยเกษา]

สวัสดีพีนอ้งคิดถึงทุกๆคนครับ

นอ้งๆทางอุบลก็ คิดถึงป๋าเหมือนกันครับ ถ้าป๋าคิดถึงน้องๆทางอุบลก็เข้ามาที่นี่ได้เลยครับ http://www.ubonmtb.com ยินดีต้อนรับครับป๋า

[เฉลิมชาญม่อสง]

น่าเสียดาย..รูปถูกคัดออกหมด..ไม่งั้น..คงดูสนุก...

ใจแตกใหญ่แล้วนะขุนหาญ สงสัยช่วงนี้เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่ซะแล้ว แรงจังวุ้ย.. รอรอคุณเบญบ้างเด้อถ้ามีโอกาสออกทริปด้วยกันหนะ

555 สวัสดีค่ะพี่มาโนช คุณเบญ น้องแม็ค

ถ้าดูจากภาพ ก็จะรู้ว่าเราไม่ได้ปั่นกันเร็วเลย เพียงแต่ไปกัน 2 คน พักก็แป็บเดียว เอาไงก็เอากัน (ไม่กล้าทะเลาะกัน เดี๋ยวไม่มีเพื่อน ) แบบว่า ใจมันไปถึงซาปาแล้วน่ะค่ะ

ยิ่งใกล้นครพนม ความเร็วเราช้าลงเรื่อย ๆ เฉลี่ยประมาณ 15-18 ทั้งที่เป็นทางเรียบ
เราปั่นไป ชลอความเร็วไป ได้ยินเสือขาเหล็กบอกตลอดเวลา "คุณหมอ ไปก่อนเลยครับ ไม่ต้องรอ" อ้าว ก็มากันแค่นี้ จะทิ้งกันได้ไง



ก็ได้ งั้นเราปั่นไป ถ่ายรูปไป





ถ่ายรูปตัวเองมั่ง




ประเดี๋ยวจอด ขอแวะทำธุระข้างทาง ประเดี๋ยวบอกขอพักก่อน ไปเลยไม่ต้องรอ ชักยังไง
เลยต้องคอยตามหลัง



ทุ่งนาแถวนี้งามจริงๆ เค้าปักดำกันเสร็จแล้ว



และแล้ว เสือสนอง ขาเหล็กก็สารภาพ "คุณหมอครับ อากาศมันคงเย็น ผมไม่ชอบฝน ขาเหล็กมันเจ็บมากเหลือเกิน ขอพักอีกจะเสียเวลามั้ยครับ "

ไหงว่างั้นล่ะ เอาเลย เวลาเป็นของเราอยู่แล้ว มิน่าล่ะ ปั่นช้าลง ๆ เจ็บก็ไม่บอก เราแวะศาลาข้างทาง ล้วงเอายาแก้ปวดและครีมนวดให้ เอาเลยทั้งทานวด ทั้งทานยา และพักให้หายปวดก่อน คลายปวดแล้วค่อยไปต่อ



หลบฝนที่ศาลาพักใจ ขอนวดยา เติมพลังกล้วยอบน้ำผึ้ง seven
เราถือโอกาสนี้ สอบถามที่มาของฉายา ขาเหล็ก และขออนุญาตเปิดเผยข้อมูล เสือสนองบอก "ได้เลย ทุกวันนี้ ทีมจักรยาน ก็เรียกผมว่าขาเหล็กอยู่แล้ว "

"ผมถูกอุบัติเหตุปืนลั่น เมื่อ 3 ปีก่อน ใส่เหล็กขาท่อนล่างซ้ายไว้ หลังจากนั้น มันเดินไม่สะดวก วิ่งยิ่งไม่ได้เลย
ปั่นจักรยานพอไหว
อยู่เฉย ๆ มันก็มีเจ็บอยู่แล้ว ออกมาปั่นก็ไม่ได้ทำให้เจ็มมากขึ้นมากนัก เว้นแต่เจอฝน มันจะปวดมาก
เหอะ ๆ เสือสนองเจอบททดสอบความอดทนครั้งใหญ่ของชีวิตแล้ว
อยู่บ้าน ก็ปวดอย่างนี้ พระธาตุพนมเป็นสิ่งที่ใฝ่ฝันว่าซักวันจะต้องปั่นมานมัสการให้ได้ เคยบอกเพื่อน ๆ หลายครั้ง
ครั้งนี้ เพื่อนบอกว่าคุณหมอจะมา ผมจึงขอมาด้วย แต่มีเงื่อนไขว่า ขอนอนเต็นท์นะครับ



เอ้อ ! เราก็มัวแต่ชอบฝนอยู่คนเดียว ใครจะรู้ ขาเหล็กเมื่อเจอฝน มันหนาวจับกระดูก(เหล็ก) แค่ไหน เอาแค่ว่า "ผมอยากลงพักตั้งหลายที แต่ขาอีกข้างมันหายไปไหนไม่รู้ มันไม่ยอมลง เลยต้องปั่นต่อไป ทั้งที่ขาอีกข้างมันจะหมุนไม่ไหวอยู่แล้ว " เหอะ ๆ ขาไม่สามัคคี



เราพักที่นี่ยกสุดท้าย จากนั้นก็ปั่นยาวอีก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงที่หมาย จังหวัด นครพนม เวลา บ่าย 5 โมงเย็น
ด้วยบรรยากาศที่หนาวสะบั้น เจอฝนทั้งวัน