ตอนนี้หัวหน้า reception ของโรงแรมมาแล้วคุยอังกฤษได้แล้ว เฮ้อ ค่อยยังชั่ว
ปั่นมาก็แทบแย่อยู่แล้ว ให้ไปคุยภาษาเขมรอีก เหนื่อยจะเป็นลม
วันนี้อยากจะเค้าท์ดาวน์ ก็อยากจะหาที่ที่มีแสงสีสักหน่อย
แต่พนักงานโรงแรมบอกว่าไปอีกสองสามกิโล
เราเลยเปลี่ยนใจ จะเดินไปหากินใกล้ๆก็พอ
เดินสักพัก เข้าๆออกๆสองสามร้าน เกิดอาการมึนหัว จะกินอะไรได้วะเนีย
มันเป็นอะไรก็ไม่รู้ มีร้านปิ้งปลา มีร้านย่างเขมรอีกร้านแต่โต๊ะแน่น
นั่น พระเอกมีคนมาช่วยแล้ว