เดียนเบียน-เมืองไล-ไลเจา-ซาปา-ลาวกาย-ฮานอย ฉลองปีใหม่ครับ

[yellowthai]

พวกเราพูดกะเจ้าเขียวด้วยสำเนียงอีสาน หวังว่าเขียวจะเข้าใจ กระดิ่งดูจะใช้ภาษาได้เป็นหลักเป็นการกว่าเราที่เหลือ
เราให้เจ้าเขียวนำทางเราไปเที่ยวข้างในหมู่บ้าน เขียวนำไปเหมือนรู้ว่าเราอยากจะไปไหน
เราผ่านบ้านชาวไทดำ ที่รูปแบบเรือนที่เป็นลักษณะเฉพาะของชนชาติไทที่สมบูรณ์ เสาเรือนวางบนก้อนหิน ไม่ลงสู่ดินโดยตรง
ทุกหลังดูงานไม้ปราณีต เป็นสัดเป็นส่วนสวยงาม
ยังมีควายเป็นสัตว์เลี้ยง ซึ่งแสดงถึงลักษณะเฉพาะของคนในภูมิภาคนี้ที่ใช้ควายทำนาดำ จึงสามารถปลูกข้าวเหนียว ข้าวเจ้าได้
นึกถึงเมืองไทยแล้วเศร้าที่เราหาควายไม่ได้ง่ายๆแล้ว แม้แต่ในชนบท
แล้วเขียวก็พาเรามาลานข้างโรงเรียน มาเพื่อแย่งจักรยานเราไปถีบ เขียวมันร้ายๆ

[yellowthai]

ผมเข้าใจว่า กระดิ่งรัวกล้องถ่ายรูปที่หมู่บ้านนี้ น่าจะเฉียดพันรูป
เห็นมันถ่ายอยู่นั้นน่ะ ไอ่แอ็ดก็อีกคน เราเพลินกันอยู่นานจนผมรู้สึกได้ว่า ได้เวลาเดินทางต่อแล้ว
ก็เลยบอกให้ทุกคนพร้อมเดินทาง กระดิ่งดูอาลัยอาวรสุด (นอนนี้เลยดีไหมมึง) เน็ตคิดในใจ
เราถามเขียวเรื่องชื่อหมู่บ้าน ฟังได้ความว่า "บ้านแม่กอใจ๊" เราจากเขียวมาอย่างเศร้าๆเล็กน้อย แต่ก็เดินทางต่อไป
กระดิ่งจดชื่อเด็กทั้งเจ็ดคนไว้ได้ แต่ผมจำชื่อเขียวได้คนเดียว เพราะฮาสุด และมีบันทึกคลิปไว้ด้วย

[yellowthai]

เสร็จเราก็เทลงเขาอีกรอบ มาเที่ยงเอาที่แถวหมู่บ้านนี้พอดี เราจอดแวะบนสะพาน เหลือบไปเห็นร่องรอยการอาบน้ำยามเย็นของผู้สาวไทดำ ชาวแก็งเราตามันวาว ยกเว้นแอ็ด เลยไปนิดเดียวผมเห็นเค้าขายกล้วย ไม่รอช้าซื้อมาเป็นเสบียงทันที และก็เหมือนเดิม แนะนำตัวเองเป็นไทลื้อ ถามเค้าว่า ไทหลำ? แล้วเราก็เกิดมิตรภาพทางสายพันธุ์กันอีกครั้งในช่วงสั้นๆ แม่ค้าที่นี้ พูดจาฟังรู้เรื่อง เข้าใจได้ง่ายเลย เค้าแนะนำให้เราซื้อไข่เป็ด "สุกแล้ว" นี้คือภาษาพูดที่เค้าบอกเรา
เค้าถามถึงบ้านที่เราจากมาว่าอยู่ไหน เน๊ตบอก "เจียงใหม่" ผมบอก "จิ๊งไหม" แอ็ดทำหน้างง ผมบอก คนจีนเรียกเชียงใหม่ว่า "จิ๊งไหม" พวกนั้นทำหน้าแบบว่า "แล้วไงว่ะ"
แม่ค้ายังบอกอีกว่า คนไทดำ มีผัวแล้วจะมวยผม ยังไม่มีก็จะปล่อยผม ทุกคนยกเว้นแอ็ดแววตามันวาวอีกครั้ง แล้วก็จากออกมา

[yellowthai]

เลยออกมาจากหมู่บ้านดังกล่าว เราก็จอดกินข้าวเที่ยงกัน
เน็ตเอาน้ำพริกมาจากไทยด้วยเยอะเลย ข้าวเหนียวหมูหยองถั่วเค็มก็ใช้ให้มื้อนี้ เอร็ดอร่อยคู่กะน้ำพริก กะ ไข่เป็ดดี
กินๆกันอยู่เหลือบไปเห็นแพรลอยมากลางน้ำ สีตัดกะแม่น้ำสวยดี ลุกขึ้นถ่ายรูปกัน
ผู้หญิงเป็นคนถ่อแพ ผู้ชายนั่งเฉยๆ.....เราคุยกันเรื่อง สองคนผัวเมียคู่นี้กันอย่างสนุกสนานระหว่างเดินทางอยู่พักใหญ่ แก้เหงา
แอ็ดพยายามยุให้ผมเรียกทางเส้นนี้ว่า เส้นทางสายไม้กวาด เพราะมีคนเอาดอกหญ้ามาตากทำเป็นไม้กวาดตลอดทาง
หัวผมตอนนี้ ฮัมเพลง "Paradise" ของ "Coldplay" แล้ว (ไม่ได้ฟังแอ็ดมันพูดเท่าไหร่)

[yellowthai]

งัดเนินซักพักก็ร่อนลงเขายาวอีกรอบ เราเริ่มชินกับบ้านชาวไทดำแล้ว เริ่มให้ภาษาเวียดนามทักทางชาวบ้านกันแล้วด้วย
"ซิน จ่าว" นี้ พูดกันไปตลอดทาง แอ็ดเริ่มเป็นห่วงเรื่องเวลาในการเดินทาง เพราะมืดเร็วมาก และเรายังเหลือเขาลูกใหญ่อีกลูก
ก่อนจะถึงเมืองไล แอ็ดบอกว่า เราน่าจะขึ้นเขาประมาณ 600 เมตร ชาวแก็ง์ยังไม่รู้สึกรู้สาเท่าไหร่ ยังเพลินอยู่
เราเห็นบ้านทรงไทดำ กำลังขึ้นใหม่ สองสามหลัง มีอยู่หลังหนึ่งอยู่ริมถนนเลย เราเลยแวะถ่ายรูปกัน ปรากฎว่าเป็นบ้านขมุ

[yellowthai]

บ้านชาวขมุหลังดังกล่าว ต่างจากบ้านขมุที่ผ่านมองเห็นระหว่างที่ผ่านเขตลาวมาสิ้นเชิง
ชาวขมุในลาวใช้ไม้ไผ่สานกั้นผนังเรือน แต่ขมุที่นี้รับอิทธิพลชาวไทยดำมากเต็มๆ
เสาเรือนตั้้งบนหินกลึงลาย งานไม้เข้าลิ่มไม่ใช้ตะปู ขึ้นโครงซันซ้อนสวยงาม
พี่แอ็ดเลยขอชักรูปกะหัวหน้าช่างดังที่เห็นคร้าาบบ

[yellowthai]

น้าแอ็ดดูจะโปรดปรานบ้านขมุที่สุด ผมแทบจะอุ้มน้าแอ็ดกลับไปขึ้นจักรยาน เราแวะซื้อน้ำดื่มนิดหน่อย กระดิ่งไปซื้อ "กุ๊บ" ที่หมายถึงหมวกสานแบบไทดำมาสองใบ ผมถามว่าทำไมไม่ซื้อหมวกญวณว่ะ มาเวียดนาม มันบอก "มาเขตไทดำ จะให้ซื้อหมวกญวณ?" เอ่อ จริงของมันว่ะ!! (เสียหมาไปเล็กน้อย)
เราเลาะไหล่เขามาอีกซักพักนึง ก็เข้าเขตเมืองจา เป็นเมืองใหญ่ น่าจะมีโรงแรมด้วย แต่เราตั้งมั่นไว้ว่า จะไปให้ถึงเมืองไล เลยแค่แวะซื้อโค้กกิน (พี่เน็ตงอแงจะกินโค้กให้ได้ มันคงมีภาพขันเงินแช่ตู้เย็น น้ำแข็งหลอดพูน เทโค้กเต็มขัน กะเทาะขันดัง คลุ๊งคลิ๊งๆ มาตลอดทางแน่ๆ)
พักกันครู่สั้นๆ ก็อัดขึ้นเขาสุดท้ายของวันนี้กันเต็มที่ เวลาตอนนั้น 15.30 น.แล้ว

[yellowthai]

ไต่เขาไปได้ไกลมากพอสมควรแล้ว ขาเริ่มมีอาการล้า ผมกะเน็ตเริ่มตกห่างแอ็ดไปเรื่อยๆ แอ็ดดูฟิตที่สุด กระดิ่งก็ดูค่อยๆไปทรงๆไปได้เรื่อยๆอยู่ด้านหลังสุด
ถึงตอนนี้ เห็นหัวโค้งช่วงไหนก็จะเข้าใจว่าเป็นทางลงเขาซะหมด เพราะน่าจะขึ้นมาที่ 600 ได้แล้ว ผมกะเน็ตปั่นตามกันมากลางกลุ่ม เห็นแอ็ดจอดรอ หัวโค้ง ไกลออกไปเป็นช่องเขา ดูไม่ไกลมาก เน็ตถามแอ็ดว่า "ข้างหน้านี้ก็ลงแล้วละสิพี่" ไม่ทันขาดคำมีรถวิ่งลงเขาทางหักศอกด้านข้างเรานี้เอง ดูสูงเทียมตึก 8 ชั้นได้ เน็ตสลดไปในบัดดน 16.30 แล้ว บรรยากาศเริ่มมืด ขาผมไม่ค่อยจะมีแรงแล้ว เหนือสิ่งอื่นใด หิวข้าวมาก ตอนนี้เชื่อว่า ตัวเองกินหมูดอยทั้งตัวได้
แอ็ดบอกว่า มีขึ้นเขาสองครั้ง หัวผมบอก "ไม่จริง มึงอย่ามามั่วนะเฟ้ยแอ็ด" ปั่นต่ออีกพักใหญ่แอ็ดปั่นทิ้งหายไป ผมนำ เน็ต กระดิ่ง ตามมาติด จนถึงเนินเขา เห็นเป็นถนนหักเป็นรูปตัวเอส ไหลลงเขายาวลับตา มีความสุขที่สุดในชีวิต!! รอทุกคนครบ ปล่อยรถไหลลงเขาแป๊บเดียวรู้สึกหนาวบาดเนื้อ มาเจอแอ็ดจอดใส่เสื้อกันหนาวพอดี เริ่มมืดแล้วด้วย ทุกคนเลยสวมเครื่องกันหนาว เน็ตท่อง "น้ำอุ่น/WIFI น้ำอุ่น/WIFI น้ำอุ่น/WIFI" ผมนึกวิธีจะกินหมูดอยทั้งตัว กระดิ่งกะแอ็ดดูเงียบๆเก็บอาการ แต่ก็คงคิดไม่ต่างกัน เราเปิดไฟท้าย ไหลลงสู่เมืองไลด้วยความหวังทั้งปวง เหลือระยะทางอีก 20 กิโลเมตร

[yellowthai]

ที่ไหนได้ จริงอย่างแอ็ดว่า ลงมาได้ 4-5 กิโล เจอเขาอีกลูกจริงๆ ผมหมดแรงเลย มืดแล้ว หิวจัด และก็ไม่มีแรงแล้ว ปั่นขึ้นได้อีกนิดเดียว เทรถทิ้งนั่งถอนหายใจ คุ้ยของกินในแร็คกล้วยสองลูก แคร๊กเกอร์ ขนมปังช็อกโกแล๊ต คิดว่าจะนอนแถวนี้ได้ไหม แต่แอ็ดกะกระดิ่ง ปั่นหายไปแล้ว เลยชวนกันกะเน็ตปั่นตามต่อ ไปได้ครึ่งดอยก็มืดตึบ ปั่นไปอีกหน่อยเห็นแอ็กกะกระดิ่ง เกาะรั้วชาวบ้าน ส่องๆมองๆ อะไรอยู่ ปั่นไปเทียบ ถามว่าทำอะไร แอ็ดบอกดูแสงไฟรถว่า ขึ้นเขาอีกเยอะเปล่า "ไม่ขึ้นแล้ว กูจะนอนบ้านม้งเนี่ยแหละ" ผมเหวี่ยง "นอนได้ กูนอนได้"ย้ำว่าจะนอนจริงๆ เน็ตท่อง น้ำอุ่น/WIFI น้ำอุ่น/WIFI เสียงดัง ทุกคนเห็นว่าควรไปต่อ เลยทำใจปั่นขึ้นเขาต่อไป สุดท้ายขึ้นจากบ้านม้งตรงนั้นอีกแป๊ปเดียว ก็ลงเขาของจริง ทุกคนปั่นในความมืด หน้าตาอิดโรยและหิวเต็มที่ เหมือนผีดิบบุกเมืองไลยังไงยังงั้น

[yellowthai]

มาถึงแสงไฟถนนหน้าทางเข้าเมืองไล สิ่งแรกที่ผมทำคือเปิดคู่มือภาษาเวียดนาม ท่องคำว่า "ฮัน เกิ๋ม" ที่น่าจะแปลว่ากินข้าว เจ้าของร้านเสื้อผ้าชี้ไปสองทาง ทางแรก ข้ามสะพานเข้าเมือง ทางที่สอง ออกนอกเมืองขึ้นเขาไป ดูเค้าจะชี้แนะนำให้ขึ้นเขามากกว่า แต่ไม่ไป จะข้ามสะพาน ข้ามไปปุ๊บไม่มีร้านข้าว เป็นร้านน้ำชา แอ็ดบอกให้ปั่นไปหาในซอยฝั่งนู้นอีกทีเห็นเป็นร้านคาราโอเกะ น่าจะมีร้านอาหาร กระดิ่งกะเน็ต หน้าตาไร้วิญาณสุดๆ
วนผ่านร้านเสื้อ เจ้าของร้านเสื้อวิ่งออกมาชี้ให้ขึ้นเขาไป "ใครจะไปว่ะ" กระดิ่งคิดในใจ
ตาผมเหลือบไปเห็น ร้านริมน้ำมีโต๊ะสี่ตัว เปิดไฟอยู่ "เกิ๋มๆ!!" ตะโกนบอกชาวแก๊งค์ ทุกคนปั่นตามกันเข้าไป เทรถจักรยานทิ้ง ผมกะแอ็ดพุ่งไปที่ตู้กับข้าวก่อนเลย แอ็ดชี้เต้าหู้มือสั่นๆ ผมเหลือบมองหน้ามันนิดนึง แล้วหันกับไปชี้ที่ปลา ถั่วโรลซักอย่าง และชี้ไปที่เกิ๋ม(ข้าว) "เฝอด้วย" ยกนิ้วสี่นิ้ว คนขายพยักหน้า คนขาย มีสองคนแฟนกัน ยังวัยรุ่นอยู่ น่าตาดีทั้งคู่ มีน้องแล้วตัวเล็ก ผมกะแอ็ดหันกลับไปที่โต๊ะ ไอ่สองคนนั้นงัดเอาทุกอย่างที่กินได้ยกเว้นยาสีฟันมากองไว้บนโต๊ะอาหาร กระจุยเป็ยซากไปแล้วบางส่วน กินกันอย่างหูดับ ผมกะแอ็ดไม่ขำ แต่ตามไปกินแบบคลุ้มคลั่งที่สุดที่คนหิวจะทำได้ กลุ๊บกลั๊บๆกับพักใหญ่
มีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาในร้าน หน้าเมาได้ที่ ผมไม่ได้สนใจ แต่ซักพัก แอ็ดกะเน็ต อุทานขึ้นมา "ฮื๊ยย!!" ผมหันไปดู เลือดไหลออกจากแขนเค้าเยอะเลย หน้าตาเอาเรื่องกับเจ้าของร้าน แต่มองพวกผมเป็นระยะๆ ใจผมกะชาวแก็งค์ตอนนั้นคิดแต่ว่า "รีบๆเอาเกิ๋มมาเร็วๆ" แล้วกินเสบียงที่มีต่อ ซักพัก ผู้ชายคนนั้นเชือดแขนตัวเองโชว์ผู้หญิงผมประติดประต่อเอาว่า คงกิ๊กเก่ากัน จะมาขอคืนดีไงเนี่ยแหละ คงจะโหดกว่านี้ถ้าไม่มีลูกค้า พะเอิญตอนมามีลูกค้าอยู่สี่ แถวไม่ลุกง่ายๆด้วย จะกินเกิ๋ม
โวยวาย เหวียงๆกันพักนึง เลือดเต็มหม้อหุงข้าว แม่กะพี่ชายของใครสักคนมา พาตำรวจมาด้วย ลากคอตานั้นไป เช็คเลือด แล้วเสริฟเกิ๋ม2ชามใหญ่ พร้อมกับ(เติมกับอีกอย่างละหน) เฝอเนื้ออีกสี่ชามใหญ่กินกันเกือบหมด เรียกคิดเงิน ตกราคา 550 บาท โอเคจ่าย พี่ชายของสองคนนั้นขอบคุณเราใหญ่ เป็นธุระหาห้องพักให้ มีโรงแรมเดียว แต่ต่อรองให้นอนสี่คนได้ ไม่มี WIFI, เราลาเค้าแบบงงๆนิดหน่อย แล้วโดนโรงแรมยึดพาสปอร์ต แอ็ดจะไม่ยอมทีแรก แต่รีเซปชั่นที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ทำทีจะยึดกุญแจคืน เราเลยยอม ถึงห้องปุ๊บ สลบกันหมดทุกคน.....จบทริปวันแรก เดียนเบียน-เมืองไล

[yellowthai]

กราฟความชันจาก เดียนเบียน ถึง เมืองไล ครับ

[ว่าวต้องลม]

โหดแต่มันขนาด เนอะครับ

[เสือหงอย]

สนุกจัง

[นิ้งหน่อง พ่อชาวีร์]

เจ๋งครับ

[เจ้าขรราชนคร]

ขอโทษครับไม่ได้ดูละเอียดว่ามีหน้าต่อ ๆ ไป ชมต่อไปเรื่อย ๆ ครับ