เดียนเบียน-เมืองไล-ไลเจา-ซาปา-ลาวกาย-ฮานอย ฉลองปีใหม่ครับ

[yellowthai]

รถออกจากเมืองอุดมไซมาได้แป๊บเดียวก็ขึ้นเขาเลย ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนอ้วกใส่ถุงกันระงม เสียงเหล่านั้นมาจากทางตอนหน้ารถ นับว่าไกลจากเราอยู่
ผมรีบมองดูหน้าพี่แอ็ดก่อนใครเพื่อน เอ่อ...ยังสบายดีอยู่ (โล่งใจ)
ผมพูดกะเน็ตว่า "ดีนะ ที่มาแต่เสียง ถ้ากลิ่นมาด้ว...." "พี่ไม่ต้องอธิบายให้เห็นภาพครับ ผมจะอ้วก" "...ขะ..ขอโทษฮะ.."
พี่เน็ตก็อาการหนักพอตัว แถมนั่งชิดผมด้วย
ถึงเมืองขวา มีกรุ๊ปฝรั่งคละชาติกันมา 7 คน มานั่งด้านหลังเรา คนหนึ่งนั่งพื้นด้านล่างผม เป็นอเมริกัน 3 คน เดนมาร์ก 2 คน อีกสองคนไม่รู้
คนอเมริกันในนี้ คนหนึ่งเค้ามาคนเดียวลำพัง ตัวสูงใหญ่ อ้วนตุ้ย อายุซัก 40 ไว้หนวดเฟิ้มเป็นรูปเกือกม้าคว้ำไว้ใต้จมูก ดูเหี้ยมๆ แรกๆก็น่ากลัวอยู่ แต่ดูๆไป เค้าชอบหัวเราะกับเรื่องตลกๆ เล็กๆน้อยๆ บ่อยๆ เช่นหัวเราะคนเดินหอบมัดไม้กวาดงี้ ตลกยังไงของมัน (ตอนหัวเราะก็หัวเราะแบบหัวเราะครึ่งหน้าอ่ะครับ หน้าครึ่งนึงจะปกติ อีกครึ่งนึงจะหัวเราะอ่ะครับ ไม่รู้นึกออกกันไหม..เกือกม้าเค้าจะยกบิดผิดรูปไปซีกเดียวตามโหนกแก้มข้างที่กะตุกขึ้นมา) ผมเลยชอบมองตามเสียงหัวเราะของตานี้ พลอยมีความสุขไปด้วย....ผมว่าเค้าติงต๊องหน่อยๆอ่ะครับ อีกทั้งหนาวๆอย่างงี้ เค้าใส่เสื้อแขนสั้น กางเกงขาสั้นเหมือนที่เราใส่กันหน้าร้อน
ตอนแยกกันที่เดียนเบียน เลยไปทักทายลา เค้ามาคนเดียว บ้านอยู่ฮาวาย พึ่งมาถึงลาววันสองวัน มาแบบมั่วๆมา แล้วบอกกะเราว่า "ตอนจะมาไม่ยักจะมีใครบอกกะเค้าเลยว่ามันจะหนาวขนาดนี้" ชาวแก็งค์เราโคตรฮาที่เค้าพูด... ผมหัวเราะครึ่งหน้าให้กะเรื่องชวนหัวนี้
เค้าจะนอนเดียนเบียน หนึ่งคืน แล้ว จะไปไลเจาต่อ...จากนั้นเราก็แยกกัน ไม่ได้ถามชื่อ

[yellowthai]

ระหว่างขึ้นเขาไปยังพรมแดนเวียดนาม มีคนเวียดนามด้านหลังที่ขึ้นมาใหม่ พร้อมกับฝรั่งอ้วกมั่ง เสียงเซอร์ราวสุดๆ เหมือนอ้วกใส่หูผมเลย เป็นคลื่น เป็นจังหวะ ผมเห็นหน้าเจ้าเน็ตบิดเบี้ยวตามเสียง พอถึงพรมแดนลาว คนนั้นก็ลงรถไป ไม่ได้ร่วมเดินทางกะเราอีก โล่งอกไป
ทำเรื่องขอออกจาก สปป.ลาวเสร็จ ก็กลับมาขึ้นรถ วิ่งบนสันเขาอีก เกือบ 10 กิโลเมตร กว่าจะถึง จุดผ่านแดนเวียดนาม ไกลกันจัง
มาถึง ตม.เวียดนาม ผมเห็นเจ้าหน้าที่ ตม.เวียดนาม ตัวเล็กกว่าผม น่าตาจีนๆ ท่าทางขึงขัง คอตรง สายตาคมกริบ แววตาบาดคม แต่งตัวเต็มยศ น่าจะระดับสัญญาบัตร ยืนจังก้า ในห้องหนังสือเดินทาง
มีฝรั่ง 7 คนตัวใหญ่เบ่อเลิ่ม ล้อมรอบแบบเกร็งๆ กะลังรับฟังสิ่งที่เค้าพูด เค้าอธิบายถึงข้อกำหนดต่างๆ วิธีการเดินทาง กฎระเบียบสำหรับชาวต่างชาติในเวียดนาม อัตราแลกเปลี่ยน นู้นนี้นั้น....ฟังดูเข้มแข็ง หนักแน่น ภาษาอังกฤษชัดถ้อยชัดคำ และรวดเร็ว ทำเอาชาวแก็งค์เราพากันทึ่งน่าดู
พูดกับฝรั่งเสร็จ ก็เรียกเราคนไทยสี่คนเอาพาสปอร์ตไปแสตมป์ ดูกันเองขึ้นเล็กน้อย แต่มาดยังเนียบอยู่ กะลังอธิบายอะไรซักอย่างให้แอ็ดฟัง ผมโพ่งขึ้นว่า "ยัว อิงลิช เวรี่ เอ็กซีเล๊น!!" เค้าหันควบมาที่ผมอย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า "แซ๊งคิ๊ว เวรี่ มัช" แล้วหันขวบกลับไปคุบกะแอ๊ดต่ออย่างรวดเร็วเช่นกัน

เราแลกเงินดองที่ด่านนี้ อัตราอยู่ 1 บาท = 600 ดอง โดยประมาณ ชาวแก็งเอากองกลางแลกไป ได้มาเป็นล้าน "นี่เราถือเงินล้านเที่ยวกันเลยเหรอเนี่ย" ชาวแก็งค์พากันฮา พอใกล้จะถึง เดียน เบียน เราเจอบางอย่างที่หน้าตกใจ บ้านคนไทดำ ยังคงสถาปัตยกรรมรูปแบบเดิมอย่างสมบูรณ์มากๆ ดูสวยงามจนหน้าทึ่ง ผมอยากเก็บภาพ แต่ไม่ถนัด และอย่างดูด้วยตามากกว่า เรือนเค้าคล้ายๆกับเรือน ไทลื้อ มาก พลอยทำให้นึกถึงบ้านทางเหนือสมัยเก่า อัตลักษณ์ต่างๆยังสมบูรณ์แบบ....แม้ผมไม่ใช่คนที่สนใจเรื่องพื้นถิ่นมาก ยังรู้สึกคุ้มเลยที่ได้มาเห็น (ถึงตอนนี้อยากรู้ใจเจ้ากระดิ่งมันเหมือนกัน พองโตแค่ไหน...หรือเฉยๆ เพราะเห็นบ่อยแล้ว)....ผมจึงนึกเลยไปจนถึงวันถัดไปเลยว่า ทริปปั่นทริปนี้ จะมีความสุขแค่ไหน

[yellowthai]

แล้วก็มาถึงเดียนเบียนฟู ดีใจที่ได้พาตัวเองมาถึง จัดแจงจักรยานเสร็จ ลาฝรั่งฮาวาย เสร็จ กะมุ่งตรงเข้าหา อนุเสาวรีย์แห่งชัยชนะ ก่อนเลย
ให้เป็นเกียรติต่อคนเวียดนามที่สามารถขับไล่ฝรั่งเศสออกไปได้ และประกาศเอกราชให้แก่ตนเอง ในปี 1955
มาถึงตอนนี้ กระดิ่งให้ข้อมูลประวัติศาสตร์ เท่าที่พอจำได้ว่า ดินแดนนี้ คือ ดินแดนสิบสองผู้ไท หรือ ที่คุ้นหูว่า สิบสองจุไท มีชาวไทดำ-ไทขาว ครอบครองอยู่
คนไทกลุ่มนี้ ไม่ได้รับอิทธิพลจากพระพุทธศาสนา จึงเป็นชุมชนชาวไทที่ยังนับถือผีอยู่แต่เดิม จึงไม่ปรากฏศาสนาสถานในแถบนี้ คนไทดำ จะไม่มีการไหว้เป็นการทักทาย ผีที่เค้านับถือ คนไทยทางเหนือ ก็ยังนับถืออยู่ พร้อมกันกับพระพุทธศาสนา แต่เป็นในแบบผีบ้านผีเมือง ที่คนเหนือจะเรียกว่า เสื้อบ้านเสื้อเมือง ประมาณนั้น สมัยยุคพระเจ้าตากสิน จนถึงสมัยรัชกาลที่ 4 เราก็ยังปกครองดินแดนนี้อยู่ ก่อนถูกฝรั่งเศสบีบให้ยกดินแดนให้ เพื่อเปิดทางให้ตะวันตก รุกรานยูนาน
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เวียดนามเริ่มสามารถรวบรวมกำลังตนเองได้ หลังถูกฝรั่งเศสปกครองร้อยกว่าปี และได้รับอิทธิพลจากลัทธิคอมมิวนิสจากรัสเซียและจีน ก่อตั้งคณะชาติเวียดมินขึ้นมา ต่อต้านการกลับเข้ายึดครองจากฝรั่งเศส และอเมริกัน ฝรั่งเศสจึงตั้งฐานกำลังของตนไว้ที่เดียนเบียนฟู สกัดไม่ให้ ลัทธิคอมมิวนิสไหลผ่านสู่ลาวได้ เวียดมินจึงบุกทำลายฐานทัพนี้ของฝรั่งเศสด้วยปืนใหญ่ และยุทธวิธีการอำพลางปืนใหญ่ จนได้รับชัยชนะในที่สุด....

[yellowthai]

ปั่นมาถึงตีนกระไดขึ้นอนุเสาวรีย์แห่งชัยชนะ เห็นมันสูงมาก คิดว่าคงจะต้องจอดรถไว้ข้างล่าง แล้วแบ่งเดินขึ้นไปดูครั้งละ สองคน ผมเลยอาสาเฝ้ารถกะแอ็ดก่อน เพราะจะไปกดเงินด้วย ตกลงตามนั้นเสร็จ น้องๆไปซื้อตั๋ว ผมก็แยกกะแอ็ดไปกดเงินเลย
เรื่องกดเงินนี้ ขอเล่านิดหน่อยว่า ผมกดได้เพราะบัตรของผมเป็นแบบ VISA กะ Mastergard กดข้ามประเทศได้ บัตร ATM ทั่วไปจะกดไม่ได้
ส่วนค่า fee นั้น ผมกดที่เดียนเบียน เสียค่า fee 10,000 ดอง ประมาณ 30 บาท, แต่ไปกดที่ฮานอย โดนไป 60,000 ดอง ประมาณ 100 บาท
เข้าใจว่า ธนาคารแต่ละสถาบัน คิดค่า fee ต่างกันด้วย อาจจะต้องรบกวนศึกษานิดหนึ่งครับ
ผมกดที่เดียนเบียน 5 ล้านดอง รวยซะไม่มี
กลับมาจากกดเงินทุกคนยังอยู่กันครบ บอกว่า ไม่ต้องซื้อตั๋วแล้ว มีถนนขึ้นจากด้านหลังได้ เลยพากันขึ้นไปด้านหลัง ถ่ายคู่อนุเสาวรีย์
ลงมาก็มืดพอดี หาที่พักอยู่นาน มาได้ในซอยข้างๆท่ารถที่พึ่งมาถึง เก็บของ หาไรกิน แล้วกลับมาวางแผนการปั่นที่โรงแรม
แอ็ด; จัดเตรียมกราฟความชันของแต่ละวันมาไว้ให้ ให้รู้ว่า จะเจอเขาช่วงไหนบ้าง
กระดิ่ง; จัดเตรียมแผ่นที่แสดงรายละเอียดหมู่บ้านในทุกๆจังหวัด ประกอบไปด้วย เดียนเบียน, ไลเจา และ ลาวกาย แผนที่ละเอียดพอที่จะรู้ได้ว่าหมู่บ้านชื่ออะไร เมืองไหนใหญ่พอจะมีโรงแรมให้พัก มีร้านอาหารให้กินได้
เน็ต; App ในมือถือของเน็ต(และของผม) สามารถแสดงตำแหน่งปัจจุบันได้ แม้ไม่มีสัญญาอินเตอร์เน็ต และ แผนที่ของเน็ตจะละเอียดมากพอที่จะรู้ภูมิประเทศได้ โดยไม่ต้องโหลดล่วงหน้า
ไก่; รวย พกเงินห้าล้านไว้ในกระเป๋า

เมื่อทริปเราข้อมูลค่อนข้างพร้อม จริงสรุปกันได้ว่า พรุ่งนี้ ออก 8.00 น. ปั่นไปให้ถึงเมืองไล ระยะทาง 99 กิโลเมตร ขึ้นเขาสองลูก ลูกเล็กตอนออกจากเดียนเบียน และลูกใหญ่ก่อนถึงเมืองไล ชาวบ้านสองข้างทางเป็นไทยดำทั้งหมด เราจะพอสื่อกับเขาได้ ยกเว้นเขตฦูเขาจะเป็นม้ง รู้แผนการแล้วก็ต่างคนต่างนอน

[foresthang]

ทันทีที่เห็นกระทู้ที่คนไทยกลุ่มนี้เข้าไปปั่นในเวียดนามตอนเหนือ
ผมรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที...
เพราะเป็นเส้นทางที่ผมเคยตื่นเต้นกับมันมาแล้ว...
....แล้วผมก็สกดรอยติดตาม(กระทู้)มาติดๆ...

[bnukris]

อยากไปบ้างครับ

[เจ้าขรราชนคร]

เริ่มปั่นตอนไหน ช่วยลงต่อด้วยครับกำลังติดตามอยู่ ขอรายละเอียดช่วง จากเดียนเบียนฟู - ซาปา หน่อยครับ

[M-5]

อยากไปปั่นเวียดนามเหนือ เหมือนกันครับ ..... น่าศึกษาและน่าปั่นมากๆๆๆๆ

[วันชัย คำแพง]

อย่าลืมมาต่อนะครับ จะคอย ว่าแต่ค่าระวางโครตโหดเลยครับ ไม่เคยและก็ไมอยากโดน

[yellowthai]

ถึงพี่หยอย bnukris ครับ ทริปสนุกมาก จะให้ไปกะพี่หยอยอีกรอบ ผมไม่ลังเลเลยครับ 555

เช้าวันที่ 29 กำหนดการเราต้องออกเดินทาง 8.00 โมงเช้า ความหนาวทำให้ทุกคนอ้อยอิ่ง
กว่าจะเช็คเอ้าออกมาได้ ก็ 7.30 ต้องหาข้าวกินกันอีก ไปลงเอยกันที่ กาแฟแก่ๆแบบเวียดนามที่กินแล้วขนลุกซู่ กะ เฟร้นโทรส ยัดใส้หมูยอกะไข่ดาว
ที่คนเวียดนามเรียก ปาเต๊ะ(บาเก็ต) เหลือบไปเห็นป้าห่อข้าวเหนียวโรย หมูหยองกะถั่วเค็ม ดูน่ากิน คิดว่าพกไประหว่างทางจะไม่บูดด้วย เลยจัดไปสี่ชุด ไว้กันอดตายระหว่างทาง ด้วยความหย่อนยานในเรื่องเวลา กว่าเราจะออกจากเดียนเบียนได้ ค่อนไป 8.30 น. ("--").......

[yellowthai]

ออกมาจากเดียนเบียนได้หน่อย ก็ก็เริ่มเห็นหมู่บ้านไทดำ สองข้างทาง อย่างที่เราเห็นตอนที่ลงมาถึงเดียนเบียนเมื่อวาน ที่อยู่อีกฝั่งของท้องนาที่กะลังจะเริ่มดำ กระดิ่งกะแอ็ดอยากจะเข้าไปเก็บข้อมูลมาก
แต่นี่พึ่งออกมาได้ 3 กิโล ทางยังอีกไกล พวกเราเลยพากันเข้าไปได้ครึ่งทาง และก็ตัดใจ ออกเดินทางกันต่อ

[yellowthai]

ออกมาได้ซักพัก ความร้อนของร่างกายจากการปั่น ทำให้ไม่จำเป็นต้องใช้เสื้อกันหนาวแล้ว และเราเริ่มที่จะไต่ขึ้นเขาแล้วด้วย ทุกคนเลยเริ่มจัดแจงเก็บชุดกันหนาว แล้วเตรียมตัวปั่นขึ้นเขา

[yellowthai]

จากจุดพักเมื่อซักครู่ พวกเราก็งัดขึ้นเขาเลย แอ็ดบอกว่า เราจะไต่สูงขึ้นประมาณ 400 เมตรจากเดียนเบียน ยังสบายกันดีอยู่
ระหว่างทางในหัวผมคิดอยู่สองอย่าง
อย่างแรก ฮัมเพลง "A Horse with no name " ของวง "America" แทนไอ่ขาวที่ผมปั่นเป็นม้า
อย่างที่สอง เห็นเป็นภาพ กองทัพเวียดมิน ขนปืนใหญ่สวนทางผมไปถล่มฝรั่งเศส มี นายพล ซ๊าป บัญญาการรบอยู่ไม่ห่าง

มาถึงสันเขา เราก็จอดรอลงเนินพร้อมกันที่ร้านค้า มีผู้ชายเจ้าของร้านใส่หมวกเวียดนามยิ้มเดินมาถามว่า "แว อาร์ ยู ฟอร์ม" "ไทยแลนด์" แอ็ดบอก
เค้าก็ยิ้มๆ แล้วบอกว่า เค้าก็เป็นคนไท "ไทหลำๆ" กระดิ่งบอกว่า คือ "ไทดำ" เค้าดูยินดีมากที่เราเป็นคนไทย ผมเลยชี้ๆมาที่อกตัวเองแล้วบอกเค้าว่า "เฮาเป็นไทลื้อๆ" พยายามจะพูดสำเนียงอีสานเพราะคิดว่าเค้าจะเข้าใจมากกว่าพูดปกติ ทุกคนอิ่มเอมก็ความสัมพันธ์ที่พึ่งเกิดนี้ กระดิ่งถามเรื่อง "ครอบครัว หมู่บ้านในแผนที่" เน็ตถามว่า "เมืองไลอีกไกลไหม" "เชี่ย อีก 80 โล เห็นขาวๆโน้นอ่ะ เมืองไล" ผมว่าแอ็ดมันต้องนึกในใจอย่างงี้แน่ๆ

[yellowthai]

ลาจากพี่คนไทดำนั้นเรียบร้อยแล้ว ก็มาถึงช่วงพี่ผมโปรดปรานที่สุด คือการร่อนลงเขา เราร่อนกันเพลิน สมมุติตัวเองเป็นนกกันเลยทีเดียว
เน็ตมันยืมรถพี่ที่เน็ตมันสนิทมาปั่น รถพี่เค้ามีแร็คหน้าให้มาด้วย ทำให้เน็ดปล่อยมือร่อนไม่ได้ เห็นมันบ่นอิจฉาพวกผมตั้งแต่ปั่นในลาวละ
ผมเลยพยายามจะแซงขึ้นหน้า แล้วปล่อยมือโชว์บ่อยๆ 5555
ระหว่างไหลลงเรื่อยๆ สัมภาระของกระดิ่ง ดูรัดไม่เรียบร้อย ผมต้องเตือนให้กระดิ่งจอดรถ แล้วรัดสัมภาระให้อยู่ครั้งสองครั้ง แล้วปล่อยให้นำไปก่อน เผื่อผมจะได้เก็บของหล่น
จนมาถึงที่ๆทุกๆคนจอดรถถ่ายรูป เราเจอนาขั้นบันไดที่เตรียมจะดำ สวยงามจริงๆ

[yellowthai]

ออกมาจากนาขันบันไดนั้น เราเริ่มเข้าเขตหมู่บ้าน
ทุกคนคิดว่า สมควรแก่เวลาแวะเยี่ยมเยือนหมู่บ้านชาวไทดำ เราเลยเริ่มปั่นเอื่อยๆ ชมนกชมไม้
เราพบความเดียงสาของเด็กตั้งแต่ในลาวแล้ว บ่อยๆที่เราจะได้ยินเสียงต้นไม้พูดได้ รั้วพูดได้ ออกมาเป็นภาษาอังกฤษแบบเป็นรูปแบบง่ายๆ
"ฮัลโล๊" "แท๊งกิ๊ว" "ไอเลิฟยู" ในนี้ "ฮัลโล๊" จะได้ยินบ่อยสุด มองไปหาต้นเสียง เป็นต้นไม้มีคนแอบอยู่ข้างหลัง บางครั้ง ตะโกนดังมาจาก บนภูเขาอีกฝั่งเห็นไกลๆ หัวเท่าเม็ดถั่วเขียว
เด็กชาวไทดำแถวนั้น ก็ดูไม่ต่าง อายๆก็แอบๆ แต่ผมเจอชาวแก็งค์ตัวกระเปี้ยกกลุ่มหนึ่ง ขี่รถจักรยานตาม เข้ามาคุย และก็เริ่มทำตัวรุงรัง
ผมจำชื่อหัวหน้าแก็งได้ ชื่อเจ้านี้คือ "กว่าง ปิน เขียว" ผมได้ยินเป็น "เขียว" ผมก็เรียก "เขียว"