ท่องไปในไพรพฤกษ์กับเสือขุนหาญ ภาค 2 (แม่สอด-แม่ต้าน-ดอยเปเปอร์-แม่ตื่น)

[khunhan]

ถนนสายชีวิตก็เป็นเช่นนี้












ผู้ใช้ถนน อาจต้องช่วยเหลือตนเอง












เราอาจต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย เพื่อเดินทางสู่การบรรลุสิ่งที่หวัง









ค่อย ๆ สั่งสมประสบการณ์ ทั้งความสวยงามและขมขื่น






ความทุกข์ ความสุข




กว่าจะเติบใหญ่และสง่างาม




หากแต่ความพยายามทัังหลาย มิเคยสูญเปล่าเลย

[ชาติ เสือประแสร์]

ภาพถ่ายสวยงาม ถ้อยวลีกินใจ แถมด้วยธรรมมะให้คลายทุกข์เห็นความจริงของชีวิต

ขอบคุณที่แบ่งปันครับ

[khunhan]

ภาพถ่ายสวยงาม ถ้อยวลีกินใจ แถมด้วยธรรมมะให้คลายทุกข์เห็นความจริงของชีวิต

ขอบคุณที่แบ่งปันครับ

ขอบคุณเช่นกันค่ะ ที่ให้กำลังใจ

[khunhan]

ต้นสน ไม้ศักดิ์สิทธิ์ในผืนป่า ต่างยืนตระหง่านส่งใบสูงเสียดฟ้าขึ้นโต้ลมด้วยลำต้นแข็งแรง มีร่องรอยสลักเสลามากมายตั้งแต่โคนจนสุดใบ เหมือนผู้สูงวัยที่ต่อสู้ชีวิตมาเนิ่นนาน มีตำนานเล่าขานเรื่องราวต่าง ๆ อันทรงคุณค่า ยากนักที่จะค้นหาอ่านได้จากแหล่งตำราไหน ๆ



บันทึกต้นไม้ ก็เหมือนบันทึกชีวิต เกิดขึ้นแล้ว มีแต่ฝากร่องรอยไว้ เป็นบันทึกเฉพาะตัวตราบจนชั่วชีวิต

[khunhan]

ใกล้ค่ำเต็มที ช่วงชีวิตขาขึ้น ว่า ยาก ขาลงกลับยากยิ่งกว่า โดยเฉพาะ ทิ้งดิ่งลงยาววววววววววว.......ว




ถนนลาดปูนในป่าแบบนี้ ไม่ว่าจะขาขึ้น-ขาลง สำหรับเรา ขอปลอดภัยไว้ก่อน ไม่งั้นมีกลิ้ง



แค่กำเบรค 2 ข้าง ก็ปวดมือ จนต้องหยุดยืนตัวเอนไปข้างหลัง ใช้ขาขวาขวาง 10 ล้อไว้




กำเบรคจนมือแทบพอง ต้องสลับข้าง ซ้ายบ้าง ขวาบ้าง หนักนักต้องหยุด สะบัดมือ เวลานี้ ขอเส้นทางมีฝุ่นดินแบบนี้จะดีกว่า ไม่มีแรงจะกำเบรคแล้ว ครั้นไม่กำก็ไม่ได้

ความเร่งพุ่งสูงจนน่าหวาดเสียว




ตะวันต่ำลงอย่างรวดเร็ว อย่าว่าแต่ล้อหลังจะวิ่งออกก่อนล้อหน้าเลย แม้แต่เงายังไปรอข้างหน้าด้วย จะมืดในป่าอีกมั้ยเนี่ย ?







ต้องงึมงำเรียกเบา ๆ "รอกันหน่อย"





กำเบรคเบา ก็เอาไม่อยู่ กำหนักนัก ตัวก็เหวี่ยงไปก่อน กำหลังเกินก็ไถล กำหน้าเกินเจ้าล้อหลังก็ไม่ยอมรอ ต้องส่งตัวเองไม่อยู่รั้งท้ายถ่วงไว้


เราต้องปรับสมดุลระหว่าง กาย-ใจและเจ้าแสนดีให้เป็นหนึ่งเดียว คอยประคองให้นิ่ง ไม่เหวี่ยงหรือสะบัดตลอดเวลาโดยมีความปลอดภัยเป็นสำคัญ



กำเบรคแน่นจนปวดนิ้ว ชาไปถึงสะบักทั้งสองข้าง แทบหมดแรงจะกำเบรคแล้ว ต้องเติมพลังอีกนิด ก่อนจะยืดเส้นยืดสายคลายออกให้บรรเทาอาการปวดเกร็ง




เวลาเหลือไม่มากแล้ว ต้องรีบเทน้ำลงคอพรวด ๆ





ภาพบนวิวสูง มองเห็น "แม่ตื่น" อยู่ลิบ ๆ นู้น




ชีวิต จะยากง่ายอย่างไร มันต้องขึ้นให้ได้ ลงให้เป็น


พึมพำเรียกพลังครั้งสุดท้าย


"สู้โว้ย" !!

[khunhan]

แดดหมดแล้ว เป้าหมายข้างหน้าอีกไม่ไกล ปล่อยไหลสบาย ๆ (ซะที)




cool down




เราเรียกความจำกลับคืนมาอีกครั้ง เมื่อครั้งคุณเล็ก ออฟโรด เขียนแผนที่ให้พร้อมอธิบาย "สมมุติว่าตรง ไปจนถึงสามแยกที่มีตู้ ATM อยู่ด้านขวา ให้เลี้ยวซ้ายไปไม่ถึง 200 เมตร"




จุดไต้ตำตอเลย บังเอิญอะไรอย่างนั้น แม่จันสม กำลังคุยกับคุณเล็กอยู่หน้าบ้านพอดี ว่า ทำไมเรามาถึงช้าจัง ไม่รู้ไปหลงป่าอยู่ไหนรึเปล่า


เจอแล้ว "แม่จันสม บ้านแม่ตื่น"




ขออภัย แสงน้อยมือสั่น ภาพเลยออกมาเหมือนสภาพเราตอนนี้ นาทีนี้ ตาพร่ามัวเต็มที






หลังอาบน้ำ ชำระสะสางแล้ว อาหารชุดใหญ่ตั้งรอ รับประทานพร้อมกันทั้งครอบครัว



อาหารมื้อนี้ ทั้งอิ่ม ทั้งอร่อย

[khunhan]

เมื่อคืนเราพักที่บ้านหลังใหญ่ที่แสนอบอุ่น มากน้ำใจหลังนี้







หน้าบ้านค่ะ




จากข้อมูลที่สนทนากันเมื่อคืน แม่ตื่น- อมก๋อย มีรถตู้วิ่ง 2-3 คัน/วัน ออกพร้อมกัน ตี 5 ระยะทาง 76 ใช้เวลา 4 ชั่วโมงหรือไง จำไม่ได้แล้ว

แม่ตื่น-ทุ่งต้นงิ้ว ทางราดยาง คนละเส้นกับที่เราผ่านมา เป็นอีกเส้นทางหนึ่งที่น่าสนใจ มีโอกาสเมื่อไหร่ ต้องไปเก็บให้ได้





เมื่อคืน เราทั้งชาร์ตแบต นอนที่นอนนุ่มห่มผ้านวมอุ่น แถมทิ้งเศษโคลนไว้ในห้องหลังจากหาไม้กวาดไม่เจอ





เจ้าบ้านรับไว้เพียงพยางค์สั้น ๆ "ขอบคุณมากค่ะ"



"วันหลังมาเยี่ยมที่นี่อีกนะคะ"
พี่จันสมและอาจารย์จำลอง ปันดอน นายกแม่ตื่นหมาด ๆ ร้องสั่ง

[khunhan]

เช้านี้ ที่แม่ตื่น อากาศเย็นกำลังดี



ตั้งต้นวันใหม่




เติมพลังให้เต็มที่ พร้อมตุนเสบียง เพราะจากคำเตือน ระหว่างทาง ไม่มีร้านค้า ไม่มีผู้คน






เมื่อวานล้างโคลนที่เลอะเทอะทั้งกระเป๋า ทั้งรถ เช้านี้ ผลงานปรากฎ ข้อผิดพลาดของเราที่ไม่เอาน้ำมันหยอดโซ่มาด้วย เลยใช้ตัวช่วยที่มีอยู่



น้ำมันมะพร้าว สกัดเย็น น้ำมันธรรมชาติที่ใช้ได้ตั้งแต่ชะโลมผม ชะโลมผิว ใช้ผัด-ทอดเป็นอาหาร และคุณประโยชน์ที่พบด้วยความจำเป็น "น้ำมันหยอดโซ่"







หลังจากเช็ดทำความสะอาดแล้ว ทำเวลาได้ดีที่สุด ไหล ๆ ๆ

[khunhan]

กล้องที่ถูกเก็บแล้ว ต้องถูกงัดออกมาอีกครั้ง ด้วยบรรยากาศที่เห็น


ริมน้ำแม่ตื่น
















กว่าจะได้ภาพมา ต้องแหวกหญ้าหนามเข้าไป ให้หนามเกี่ยวขาเลือดออกซิบ ๆ แลกกับภาพที่ได้

[khunhan]

วิถีชาวนา















ภาพความร่วมมือร่วมใจ ต่างคนต่างรู้และทำหน้าที่ของตัวเองด้วยความรัก สามัคคี

[khunhan]

อยู่ กับปัจจุบันขณะ ความสุขอยู่ตรงนี้























เฝ้าดู ... ให้เห็น
ยอมรับ สิ่งที่เป็น
ทุกอย่างไม่แน่นอนหรอก



ขัดขืนไป ก็เท่านั้น

[khunhan]

เส้นทางสายนี้ดูร่มรื่นมาก ต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีสมเป็นป่าต้นน้ำ








มีที่พักหน่วยป่าไม้สำหรับกางเต็นท์ นอนกลางดินสำหรับผู้ถูกจริต









ขณะกำลังขึ้น มีป้ายเตือน



ถึงไม่มีป้าย เราก็เตือนตัวอยู่แล้วละ






เราประคองตัวปั่นนิ่ง ๆ เนิบ ๆ









ถึงกระนั้นหัวใจก็เต้นเร็วเกินจะทน




เวลาจะตาย เราต้องทิ้งทุกอย่างอยู่แล้วละ




หลับตาซักครู่ สูดหายใจลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น.....


ดอกไม้สวย....นะคะ








เจ้าหนอนน่าตาน่าเกลียดตัวนี้




อยากรู้จริง หลังจากนี้ เจ้าจะเป็นยังไง??

[khunhan]

นาขั้นบันได





ได้ยินเสียงอยู่ข้างล่าง มองลงไป เห็นภาพที่นับวันจะหาดูได้ยาก





ชาวนา กว่า 20 คนที่กำลังขะมักเขม้น ช่วยกันเก็บเกี่ยว ตีข้าวด้วยแรงตน







เราชอบ ภาพ"ความร่วมมือร่วมใจ"




"กินข้าว ๆ " เสียงเรียกจากคนชาวนา

[khunhan]

มีคนบอกว่า

เหนื่อย...พัก ไม่นานก็หาย
แต่ตาย ไม่มีวันฟื้น




เหนื่อย ... ไม่ถึงตายหรอกนะ




เราสับสนกับป้ายบอกทางนี่จัง




แมลง(กิ่ง)ไม้ ??





สมมุติว่าเป็น ทางราบ

















เหนื่อยจริง !! ทว่า ...พักเดี๋ยวก็หาย





เพราะทุกอย่างล้วนสมมุติ

[khunhan]

นี่ก็สมมุติ






สมมุติว่ามองย้อนกลับไป










ถ้าไปช่วงฤดูผลัดใบป่าคงแต้มสีมากกว่านี้





เราใช้แรงกายแรงใจเกือบทั้งหมดที่มี แต่พวกเธอเหล่านี้กลับนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ที่นี่ อย่างสบายอารมณ์




"ขอโทษนะ ที่รบกวน"