(4 ทิวา 3 ราตรี) …..เจ็ดคด - โป่งก้อนเส้า - โกรกอีดก - เตรียมทหาร - จปร.

[ตุ๋ย K3]

…..พลันข้าพเจ้าเหลือบเห็นเงาดำสายหนื่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว กลับกลายเป็น “ลุงจุก - ป้าแต๋ง”
มาพร้อมเสบียงอาหาร ทั้งยังมีเงาร่างบุตรชายข้าพเจ้าตามติดมาด้วย.....

[ตุ๋ย K3]

…..สหายข้าพเจ้ายังไม่คุ้นชินกับเส้นทางลักษณะแบบนี้ เมื่อเจอเนินชันข้างหน้า
ถึงกับสับสน มือไม้ปั่นป่วน เรี่ยวแรงสูญหาย …ส่วนหนึ่งมาจากถูกเส้นทางขรุขระ เคี่ยวกรำ
ระหว่างทางมาเป็นเวลานาน คิดจะยกขาปั่นต่อ แต่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ความดื้อดึงอยากเอาชนะ
กลับมลายไปสิ้น แต่เมื่อใจตนเองอยากลิ้มลอง ก็ย่อมไม่มีสิทธิ์ที่จะหลีกหนีสิ่งเหล่านี้พ้น
ยามนี้...การ “เข็น” คือสิ่งที่ประเสริฐสุด …จุดหมายเดิม แต่วิธีการเปลี่ยน.....

[ตุ๋ย K3]

…..ในที่สุด ข้าพเจ้าจึงเงยหน้าระบายลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง
แล้วบอกกับตัวเองว่า “สำเร็จ” …ความสำเร็จไหนเลยจะได้มาด้วยความบังเอิญ
หรืออย่างง่ายดาย บางครั้งต้องแลกกับความเหน็ดเหนื่อย แทบขาดใจ เฉกเช่นครั้งนี้...
ครั้นเหลือบหันไปดูด้านข้าง กลับเห็นพี่ “นู๋เล็ก” อยู่ในตำแหน่งตรงกันกับข้าพเจ้า
ขณะที่เท้าของข้าพเจ้าและพี่ “นู๋เล็ก” เหยียดลงแตะพื้นพร้อมกัน !

…..พี่ “นู๋เล็ก” อยู่ในท่าร่างอันผ่อนคลาย กล่าวขึ้นว่า : สหาย ฝีมือท่านก้าวหน้าขึ้นแล้ว
ข้าพเจ้าระบายลมหายใจยาวๆอีกครั้ง ก่อนยิ้มเล็กน้อยตอบไปว่า.....
: ท่านอย่าได้ชื่นชมเกินจริง..... เป็นเพราะท่านช่วยชี้แนะหลายครา ข้าพเจ้าถึงได้มีวันนี้
พี่ “นู๋เล็ก” : เนื่องจากครั้งนี้เราทั้งสองต่างเสมอกัน ค่ำคืนนี้ย่อมไม่มีใครรับใช้ใคร
ข้าพเจ้าค้อมตัวแล้วกล่าวว่า : ท่านออมมือให้ข้าพเจ้าหลายส่วน ผลจึงเป็นเช่นนี้”
พี่ “นู๋เล็ก” เงยหน้าขึ้นหัวเราะ : กล่าวได้ดี.....
เช่นนั้น พวกเราคงต้องจัดเตรียมสุราอาหารด้วยตัวเองแล้ว

พูดจบสหายทั้งสองต่างหัวเราะขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง.....

[ตุ๋ย K3]

…..การปั่นขึ้น “เจ็ดคด - โป่งก้อนเส้า” มันย่อมเป็นสิ่งที่ตอบสนองความต้องการ
ในส่วนลึกของข้าพเจ้าได้ กลายเป็นความปลอดโปร่งโล่งสบาย และเป็นความชุ่มชื่นในจิตใจ
ยามเมื่อกระทำการสำเร็จ …ถึงแม้ว่าครั้งแรกที่เคยมาจะพลาดพลั้ง …ครั้งที่สองจะยังไม่คล่อง
…แต่ข้าพเจ้าจะมีครั้งต่อๆไป จนกว่าจะถึงจุดมุ่งหมาย.....
ดั่งคำที่ว่า “ไม่ขึ้นที่สูง ไม่รู้จักที่ราบ.....ไม่สงบจิต ไม่รู้จักตน”

…..หากท่านต้องการสิ่งใด ก็ได้สิ่งนั้นอย่างง่ายดาย.....
ชีวิตนึ้ท่านจะเหลือค่าอันใดให้ท่านไปเสาะแสวงหา?

[ตุ๋ย K3]

…..เหล่าสตรีทั้งหลายต่างแย้มยิ้ม …นี่คือเหตุผลทั้งปวงที่นางเดินทางมายังที่นี่.....
บัดนี้ “เจ็ดคด - โป่งก้อนเส้า” ได้ตระหง่านอยู่ตรงหน้าแล้ว

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..เมื่อทุกคนขึ้นมาพร้อมกันทั้งหมด พี่ “นู๋เล็ก” ได้หันมากล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า
“สหาย ท่านชมชอบสถานที่พักแบบใด”
ข้าพเจ้ายิ้มเล็กน้อยกล่าวตอบ : ข้าพเจ้าพอใจพักที่นี่... ที่ดีกว่าไม่ต้องการ...
ที่แย่กว่าก็ไม่ต้องการ จะเป็นป่าเขา เพิงไม้ หรือจะเป็นทุ่งหญ้า เนินดินหินทรายรูปแบบใด
ขอเพียงมีใครสักคนอยู่ใกล้ๆ ข้าพเจ้าล้วนหลับนอนได้ทั้งสิ้น.....
พี่ “นู๋เล็ก” หัวร่อพลันกล่าวว่า : ประเสริฐ ตกลงเป็นริมน้ำ

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]