(4 ทิวา 3 ราตรี) …..เจ็ดคด - โป่งก้อนเส้า - โกรกอีดก - เตรียมทหาร - จปร.

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..มิตรสหายชุมนุมพร้อมหน้ากัน บริเวณแห่งนี้ความจริงไร้ผู้คนและสงบเงียบ
นับตั้งแต่คนกลุ่มนี้มาถึง ทุกเรื่องราวล้วนเกิดการเปลี่ยนแปลง
เปลี่ยนแปลงความฝันของทุกคนให้เป็นความจริง!

[ตุ๋ย K3]

…..บนท้องถนนเงียบสงบไม่ปรากฎสิ่งเคลื่อนไหวใดๆ ดูไปคล้ายลำตัวงูยักษ์ที่ขดตัวกลางดงป่า
ขอเพียงท่านไม่ระวังตัว จะถูกมันกลืนหายในบัดดล …แต่ความพลุ่งพล่านของจิตใจมนุษย์
ใยมิใช่น่ากลัวกว่า ความดื้อรั้นชนิดหนึ่งได้สะกิดสัญชาตญาณต้องการเอาชนะของทุกคนขึ้น
ทั้งสิ้นล้วนแต่เป็นอุปนิสัยแต่ยังเยาว์ของไม้แก่ที่มิอาจดัดได้แล้ว
ลมพัดราวครวญคร่ำ ใบไม้ต้นหญ้าก็ครวญคร่ำ
ครวญคร่ำให้กับกลุ่มคนประหลาดกลุ่มหนึ่ง
ที่มันยังสามารถหัวเราะกับภาพที่ปรากฎเบื้องหน้ามัน.....

[ตุ๋ย K3]

…..พี่ “นู๋เล็ก” หันหน้ามาทางข้าพเจ้าพลันกล่าวว่า :
เมื่อมาถึงตรงนี้แล้ว ทิวทัศน์ด้านบนควรค่าแก่การชมดูสักครั้ง ท่านมิต้องการหรือ?
ยิ่งหากมีโอกาสได้พักแรมด้วยแล้วยิ่งประเสริฐ …..
ขณะกล่าวคำพูดประโยคนี้ ดวงตาของพี่ “นู๋เล็ก” ปรากฏประกายบ่งบอกความรู้สึกชนิดหนึ่ง
เป็นแววจริงจังอยู่สามส่วน สนุกสนานอยู่เจ็ดส่วน พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ...

[ตุ๋ย K3]

..…วันนี้ ข้าพเจ้ามีอารมณ์สนุก คิดได้ถึงการประลองคล้ายทารกชนิดหนึ่ง
เอาเป็นว่าข้าพเจ้าต่อให้ท่านออกตัวไปก่อนสิบช่วงตัว ผู้ใดถึงด้านบนที่หลัง
ค่ำคืนนี้ย่อมต้องปรนนิบัติทุกสิ่งจนกว่าอีกฝ่ายจะพอใจ...
ไม่ทราบว่าท่านพอจะตามใจข้าพเจ้าสักครั้งได้หรือไม่?
พอกล่าวจบก็ตวัดสายตามองหน้าข้าพเจ้า …คิดปฏิเสธก็ให้อึกอักอยู่ในลำคอ
ชั่งใจอยู่นาน จน....ในที่สุด ข้าพเจ้าพยักหน้า
พี่ “นู๋เล็ก” จึงถือเอากิริยานั้นเป็นคำตอบ “ตกลง”

[ตุ๋ย K3]

…..พริบตานั้น มิมีผู้ใดแยแสสนใจเรื่องอื่นอีก เนื่องเพราะช่วงเวลานั้นกระชั้นสั้นเกินไป
ไม่มีผู้ใดสามารถเกาะกุมโอกาสชั่วพริบตานี้ได้ …จักรยานสองคัน! หนึ่งเสือภูเขา
หนึ่งทัวริ่ง ทะยานสู่เนินเขาเบื้องหน้า มันทั้งสองตวัดมือ ขยับนิ้ว เปลี่ยนเกียร์
เปลี่ยนจานอย่างรวดเร็วตามสภาวะ ไม่ออมแรง ออมฝีมือ วาดรอบขาวูบวาบ
ยามเมื่อกระทบกับแสงอาทิตย์ราวมังกรสองตัวพุ่งทะยานขึ้นสู่บนฟากฟ้า
เดี๋ยววาดเท้ากวาดบนลงล่าง กวาดล่างขึ้นบน เหงื่อกาฬหลั่งไหลลงบนพื้นถนน
หลายต่อหลายหยด ล้วนหลั่งไหลมาจากวงหน้าของทั้งสอง อย่างไม่อาจแยกแยะ
เหงื่อโทรมทั่วกายแต่พวกมันกลับสนุกสนานยิ่งนัก.....

[ตุ๋ย K3]

…..ช่วงระหว่างวัน เวลายังค่อยๆก้าวเดิน... เช่นเดียวกับรอบขาของสองสหายต่างวัย
ที่ค่อยๆควงเป็นจังหวะ ลมหายใจของทั้งคู่พยายามปล่อยออกมาให้เบาที่สุด เงียบที่สุด
เพียงมิยินยอมให้อีกฝ่ายได้ยิน ช่วงขณะนี้ใบหน้าของพวกมันทั้งสองราวกับอยู่ในภวังค์
ไม่ทราบผ่านไปกี่กระบวนท่า ไม่ทราบรอบกายเกิดสิ่งใดขึ้น และไม่ทราบว่าแผ่นผิวถนนใต้วงล้อ
ที่บดขยี้ผ่าน บังเกิดเป็นเสียงหนักๆเป็นระยะตลอดทาง แม้ทั้งคู่จะต่อสู้กันหนักหน่วงจริงจัง
ทว่ากลับมีไมตรีอยู่ในกระบวนท่า …น่าชื่นชมยิ่ง!

[ตุ๋ย K3]

[TANG 2551]

...ชอบมากครับอ่านเพลินเลย.......

[ตุ๋ย K3]

…..ผ่านไปครึ่งชั่วยาม …อีกไม่กี่อึดใจก็ถึงจุดหมาย แต่ผู้ใดจะถึงก่อน.....