หนังพาไป : City of Ghosts (เกาะกง-กำปอด-ภูเขาโบโก-แกป)

[พลาย]

มาต่อไวๆนะครับ

[bluestranger]

สนุกมากครับ จะรออ่านภาคต่อไปครับ

ขอบคุณสำหรับการติดตามครับ

[bluestranger]

ชอบๆ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ

[bluestranger]

ทางช่วงไหนครับนี่ เมื่อต้นปีผมไปทางทางตั้งแต่เกาะกง ถึงสเรอัมเบล ยังดีอยู่เลยครับ แต่จากสเรอัมเบลไปกำปอตสภาพทางจะเป็นแบบรูปบน แต่แห้งไม่มีน้ำขัง

เป็นทางช่วงตราเพียงรุง-อันดงตึกครับ ผมเจอทางเสียทุกช่วงครับ แต่ไม่เป็นปัญหาอะไร

[bluestranger]

มาต่อไวๆนะครับ

เร่งปั่นต้นฉบับอยู่ครับ

[bluestranger]

เรื่องราวของโบโกเริ่มต้นในปี 1917 เมื่อผู้ปกครองชาวฝรั่งเศสเริ่มสร้างถนนขึ้นโบโก (ใช้เวลาสร้าง 6 ปี คร่าชีวิตคนงานไปนับพันคน)
สิ่งที่เกิดตามมาคือ ไปรษณีย์, โบสถ์, ร้านอาหาร และที่โดดเด่นที่สุดคือ โรงแรม Bokor Palace Hotel ซึ่งเปิดใช้งานในปี 1925

ทั้งหมดนี้รวมกันเรียกว่า Bokor Hill Station

โบโก ฮิลล์ สเตชั่น กลายเป็นสถานที่พักผ่อนตากอากาศที่หรูหราของบรรดาชนชั้นสูง และเศรษฐีในยุคนั้น
มันเปิดใช้งานได้ 15 ปี ก็ปิดตัวลงในปี 1940
มาเปิดอีกครั้งโดยกษัตริย์สีหนุ ในปี 1963 ก่อนจะปิดอีกในปี 1972 และจากนั้นก็ถูกทิ้งร้างเรื่อยมา

ปัจจุบัน กลุ่มทุนเจ้าของเครือโรงแรม Sokha Hotel และปั๊มท์น้ำมัน Sokimex ได้เป็นเจ้าของทำเลสวยบนยอดเขาโบโกแห่งนี้
ไม่กี่ปีที่ผ่านมา Sokha Hotel ได้มาสร้างโรงแรม-คาสิโนแห่งใหม่บนภูเขาโบโก และมีโครงการจะสร้างเพิ่มอีก 2 แห่ง รวมทั้งหมู่บ้านจัดสรรอีกด้วย

[bluestranger]

ก่อนหน้านี้ไม่นาน ทางขึ้นโบโกยังเป็นถนนลูกรังอยู่เลยนะครับ ซึ่งน่าสนุกและท้าทายมากสำหรับการปั่นจักรยาน
ปี 2008 มีการปรับปรุงสร้างถนนใหม่ ช่วงนั้น โบโกปิดชั่วคราวไม่ให้นักท่องเที่ยวขึ้นไปเยือน
หลังถนนเปิดใช้ใหม่ ๆ การขึ้นโบโกต้องซื้อทัวร์ไปเท่านั้น
จนไม่นานนี้เองที่ได้ข่าวว่า โบโกเปิดให้นักท่องเที่ยวขึ้นไปเที่ยวเองโดยอิสระได้แล้ว

เดี๋ยวมาดูครับ ว่าถนนใหม่จะไฉไลขนาดไหน

[bluestranger]

ก่อนมาทริปนี้ ผมได้ข่าวที่ทำให้ตัวเองช็อกไปนิดหนึ่งเหมือนกัน คือโรงแรมร้างที่อยากไปดู ถูกปรับปรุงทำความสะอาด ขัดคราบไคล ตะไคร่เก่า จนเอี่ยมเรี่ยมเร้เรไรเสียแล้ว

โธ่ ... ใช้อะไรคิดกันเนี่ย ผมว่าคนไปเที่ยวน่าจะอยากดูสภาพเก่าแก่ตามอายุของมันมากกว่านะ

ได้ข่าวตามมาว่า ที่เค้าทำแบบนั้นก็เพราะกำลังจะปรับปรุงโรงแรมนี้ให้กลับมาเปิดใช้งานได้อีกครั้ง
... ช็อกเล็ก ๆอีกที

เอาเถอะ หมดอารมณ์ไปนิดนึง แต่ตั้งใจแล้ว ยังไงก็ต้องไปอยู่ดี อีกอย่าง ยิ่งนานไปอะไร ๆอาจจะยิ่งแย่ไปกว่านี้

[bluestranger]

17 พ.ย. 56

ตื่นตี 3 มาฟังเสียงฟ้าร้องอยู่ครึ่งชั่วโมง ทริปนี้ ไม่รู้เป็นไง ผมตื่นกลางดึกนาน ๆแทบทุกวัน
ตื่นอีกที 6 โมงเช้า ไม่มีฝนอย่างที่คิด เก็บของเสร็จ ลงไปเปิดประตูรั้วเกสต์เฮาส์เอง (เค้าให้กุญแจประตูรั้วกับแขกด้วย เผื่อแขกกลับห้องดึก)

ไม่เห็นมนุษย์สักคน ไม่รู้จะไปคืนห้องกับใคร
กำลังคิดว่าจะแขวนกุญแจห้องไว้ตรงไหนสักแห่ง ฝรั่งผอม ๆ เจ้าของ blissful ก็เปิดประตูบาร์ออกมา
คงเห็นผมไปชะโงกหน้าอยู่ตรงหน้าต่าง ผมเลยคืนกุญแจกับแกไป

กินข้าวหน้าหมู ไข่ดาว ตรงปั๊มท์น้ำมัน แถว ๆรูปปั้นทุเรียนยักษ์ (อร่อย)
ผมซื้อบาแกต (ไซส์ XL) ไป 1 ชิ้น เตรียมเป็นเสบียงสำหรับมื้อเที่ยง หรืออาจจะต้องแบ่งเป็นมื้อเย็นด้วย ถ้าจำเป็น
... แล้วก็ออกเดินทาง ในเวลา 8 โมงเช้าพอดี

ปั่นย้อนกลับไปทางสแรมเบิ้ลประมาณ 10 กม. จะพบทางขึ้นโบโก อยู่ทางขวามือ
จากตีนเขาถึงยอดเขามีระยะทางอีก 30 กม.
ด้วยความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,000 เมตรของโบโก ผมประเมินว่าทางคงไม่ชันเท่าไหร่

ที่ทางเข้า มีด่านเก็บเงินสำหรับยานพาหนะ ซึ่งจักรยานไม่ต้องเสีย ผมถามเจ้าหน้าที่เรื่องที่หลับนอนข้างบน
เขาตอบว่า “The only place you can sleep is at the Hotel.”
น้ำเสียงเจืออาการบังคับยังไงไม่รู้

... ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า แต่ผมเกิดความรู้สึกว่า ประโยคนั้นส่งสารอีกข้อมาด้วย คือ “ห้ามกางเต็นท์นอนซี้ซั้วนะจ๊ะ”
แต่ … จะให้ผมทำยังไง ผมเตรียมเต็นท์มาด้วยนี่นา
ให้ผมนอนโรงแรม คืนละพัน-สองพันหรือ ... เมินซะเถอะ – ผมไม่มีตังค์

[bluestranger]

เป็นอย่างที่คิด ถนนขึ้นโบโกไม่ชันเลย และยังเรียบเนียนดีด้วย
ขาอ่อนอย่างผมยังปั่นขึ้นด้วยเกียร์ 1-4 หรือ 1-3 สบาย ๆ (จักรยานผมเป็นแบบ 8 สปีด)
แต่วันนี้มีรถขึ้น-ลงโบโกเยอะมาก ๆ รถยนต์แซงผมขึ้นไปเป็นชุด ๆ ชุดละ 4-5 คัน มอเตอร์ไซค์ก็เยอะ
สาวเขมรดูจะกลัวแดดมาก นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ปิดหน้าปิดตาด้วยผ้าเป็นนินจา ผิดกับฝรั่งที่ขี่บิ๊กไบค์ บางคนกลับถอดเสื้อขี่ อาบแดดไปในตัว

ผมเจอฝรั่งคนหนึ่ง ปั่นเสือภูเขา specialized ขึ้นมาทาบ เราทักทายกัน
ฝรั่งอยู่ในอาการหอบเล็ก ๆ ดูท่าจะปั่นขึ้นมาด้วยความเร็วสูง เค้าเล่าว่าชอบมาปั่นเล่นบนเขาบ่อย ๆ
ผมคิดว่าฝรั่งคนนี้คงอาศัยอยู่ที่กำปอด แต่ผมไม่ได้ถาม

“ปกติไม่มียวดยานขึ้นโบโกเยอะอย่างวันนี้หรอก แต่ช่วงนี้เป็นเทศกาลหยุดยาว คุณรู้ใช่มั้ย” ฝรั่งว่า
“หึ ... ผมไม่รู้” เทศกาลอะไร ผมไม่รู้จริง ๆ ผมไม่ใช่คนเขมรนี่

เราคุยกันอีกสองสามคำ แฟนสาวของฝรั่งคนนี้ก็ปั่นจักรยานอีกคันตามขึ้นมาทัน
เราร่ำลากัน แล้วทั้งคู่ก็ปั่นแซงหน้าผมขึ้นไป

[bluestranger]

ผมปั่นผ่านโรงแรม-คาสิโนแห่งใหม่ ขึ้นไปถึงโรงแรมเก่าตอนเที่ยงครึ่ง
ถ้านับจากกำปอดก็ใช้เวลาไป 4 ชั่วโมงครึ่ง ถือว่าทำเวลาไม่ดี แต่ผมจอดพักบ่อย จอดกินบาแกตด้วย จอดตั้งกล้องถ่ายรูปตัวเองด้วย (อันหลังเสียเวลามากที่สุด)

[bluestranger]

โบโก พาเลซ โฮเต็ลแห่งนี้สร้างอยู่บนริมผา ด้านหลังมองเห็นเมืองด้านล่าง และวิวทะเลเป็นมุมกว้าง เป็นโลเคชั่นที่คัดเลือกมาได้สุดยอดจริง ๆ
โรงแรมนี้สร้างแบบเล่นระดับ จึงมีจำนวนชั้นมากกว่าที่เราเห็นจากภายนอก
ห้องพักแต่ละห้องกว้างประมาณ 5.5 x 5.5 เมตร ห้องน้ำในตัวมีขนาดถึง 2.5 x 4 เมตร (ผมประมาณจากขนาดและจำนวนกระเบื้องปูพื้น)
จากระเบียงหลังของห้อง มองเห็นวิวทะเลชัดเจนทุกห้อง

ในยุคที่มันรุ่งเรืองคงเป็นโรงแรมที่สวย และหรูหรามากทีเดียว

[bluestranger]

ด้านในโรงแรม

[bluestranger]

.....

[bluestranger]

ใกล้ ๆตรงนี้ มีสตาฟฟ์ของโรงแรมแห่งใหม่ นำอาหารขึ้นมาขายด้วย เป็นพวกส้มตำ, ซีฟู้ด, หมูย่าง, ไก่ย่าง
ผมซื้อไก่ย่างครึ่งตัว กับข้าวเปล่ามากิน ราคา 7 ดอลลาร์ กินไปครึ่งหนึ่ง เหลือเก็บไว้ครึ่งหนึ่ง

หลังจากชมโรงแรมโบโกเสร็จ ถึงเวลาหาที่นอน

ก่อนนี้ ผมได้คุยกับเจ้าของร้านอาหารที่ตราเพียงรุง เขาแนะนำว่าบนเขามีวัดที่ผมสามารถขอค้างคืนได้
นั่นเป็นทางเลือกที่ดีมาก แต่อย่างที่บอก ผมชักไม่มั่นใจว่าเค้าจะยอมให้นักท่องเที่ยวต่างชาติพักหรือไม่

ตอนขึ้นมาบนนี้ ผมเลยมองทางเลือกอื่นไว้ด้วย ผมเห็นไซท์งานก่อสร้างอยู่ข้างทาง 2 แห่ง นั่นจะเป็นทางออกฉุกเฉิน