สรุปทริปลุยป่า ตื่นมาก็เข็น ลงมาก็จูง ไม่ไหวก็ทอดผ้าป่าช่วยกัน(วินซ์) กับเส้นทางลุยป่ารอยต่อเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน 20-27 พ.ย. 56

[เอส-เมอร์ริด้า]

พวกเราก็ยังโอ้เอ้กันเรื่อยเปื่อยๆ ออกมาถึงสามแยกปากทางเวลาก็เลยเที่ยงมาแล้ว มองเห็นหมู่บ้านห้วยแห้งด้านล่าง ลงไปไม่ไกลก็มองหาร้านค้าไว้ก่อนเลย จอดหาอะไรทานกัน
ทางลงไปบ้านห้วยแห้งนั้นเทปูนเรียบร้อย แต่ก็ยังมีรอยแยกแตกปรากฎอยู่ เหมือนจะทำยังไม่ดีพอ ทำให้ลงเขาต้องคอยประคองเบรคเอาไว้ ผมจะเป็นคนระวังไม่ให้มีอุบัติเหตุกับตัวเองที่สุด จนปล่อยให้ทุกๆ คนลงเขาไปก่อน แล้วก็ค่อยๆ ปั่นมา
ถ้าเราไม่รีบร้อนปั่น ก็จะมองเห็นสองข้างทางได้ ความสวยงามตรงนี้เราปั่นกันบนสันเขา มองแล้วก็สวยอยู่แล้วครับ เช้าๆ ทะเลหมอกคงงดงามมากๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ลงมาถึงสามแยกเข้าหมู่บ้าน ก่อนลงมาคิดว่าจะเจอร้านค้า มีผู้คน แต่ดูจากความจริงตรงหน้า เหมือนหมู่บ้านจะเงียบเชียบมากๆ ไม่มีผู้คนเลย ไปไหนกันหมด ร้านค้าก็ไม่มี อะไรเลย พวกเราจอดจะสอบถามใครก็ไม่มี มีทางเลี้่ยวซ้ายน่าจะเข้าไปยังหมู่บ้าน ผ่านโรงเรียนก็น่าจะเจอร้านค้า ทำให้ตกลงกันว่าจะหาทำเลทำอะไรทานข้างทางกัน เพราะเราก็มีเสบียงเตรียมมาพร้อมอยู่แล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งบนเชิงเขา มองเห็นทางลงไปแล้ว หยุดจอดรอถ่ายรูปซักหน่อย เพื่อนๆ ก็ลงกันไปก่อน ทางดิ่งแบบนี้ต้องระวัง และดูเหมือนว่าถนนก็ชำรุดบางส่วน ยิ่งมีร่องน้ำไหลมาอาจจะลื่นล้มได้ ค่อยๆ ลงไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ บีบกำเบรคแน่นๆ คอ่ยๆ ไหลลงไป จนพ้นโค้งมาเจออีกโค้ง โอ้ ไม่เอาดีกว่ามันเล่นซะชันโครตขนาดนี้ มีหวังกลิ้งตีลังกาแน่นอนเลย ผมขอจูงลงอย่างเดียว ทำถนนได้เยี่ยมจริงๆ ไม่ตีโค้งซักหน่อย เล่นดิ่งลงมาเลย ผมลงมาทีหลังไม่รู้ว่าใครไหลลงมาได้รึป่าว และก็มาจอดเรียงกันริมสะพานข้ามห้วยกันแล้ว
ตอนนี้มีความคิดเห็นว่าจะทานมื้อเที่ยงกันที่นี่มั๊ย เพราะดูแล้วพอมีที่ให้ปูนั่งได้ สะพานออกจะกว้าง แต่ก็ขอไปทานกันบนยอดเนินจะดีกว่า ตามหลักแล้วควรจะทำอะไรที่จุดสูงสุด ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับอะไร อิๆๆ
บางทีก็คิดว่าทำไมถึงชื่อหมู่บ้านห้วยแห้ง มองไปยังลำห้วยคงคิดว่าแต่เดิมห้วยคงไม่มีน้ำมาเลยมั๊ย ช่างมันเต๊อะไปต่อดีกว่า....

[เอส-เมอร์ริด้า]

มองเห็นเส้นทางแล้ว แรงจะหมดต้องดันเนินกันอีกแล้ว หิวก็หิว ไปต่อก่อนขึ้นเขาลูกข้างหน้าที่เห็นลงมาจากหมู่บ้านข้างบน
มองตาพี่อุ้ยก็รู้ว่าไม่ต้องปั่นหรอกพี่ เข็นกันไปเลย จะหมดแรงหิวตาลายอยู่แล้ว เลยขอบสะพานมาก็รู้ทันทีว่าชันมากๆ ดันจักรยานไปสุดแขน แค่โค้งแรกก็จอดพักก่อนแล้ว มองกลับไปก็เข็นกันมาพร้อมกัน ยืนมองให้ทุกๆ คนผ่านไปก่อน ยิ่งถ้าเส้นทางยังไม่เทปูนคงคล้ายแถวปายสองแง่ชันเหมือนกันเลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

นักจูง เข็น ปั่นน้อย อย่างผมขึ้นมาเจอหลักกิโล มองไปที่ตัวเลขบอกว่าเหลืออีกแค่ ๘ โลเท่านั้นเองก็ถึงหมู่บ้านถ้ำน้ำลอดแล้ว
ใจชื่นขึ้นมาเลยว่าไม่ไกลแล้วสบายๆ เส้นทางก็ลงเขาซะส่วนมาก คืนนี้กะนอนที่นี่ด้วย
พอถึงป้ายบอกกิโล นักปั่นทัวร์ริ่งมักจะชอบถ่ายภาพ เหมือนเป็นเอกลักษณ์หรือสืบทอดกันมาเลยก็ว่าได้ บอกถึงเส้นทางที่ได้ปั่นผ่านมาโชกโชน ยิ่งบอกเมืองที่จะไปในแต่ละเส้นทางยิ่งบอกเล่าเรื่องราวได้ดีทีเดียว

[เอส-เมอร์ริด้า]

จากหลักกิโล ยังไม่ถึงยอดต้องเข็นขึ้นไปอีก ๒-๓ พับ จนมองเห็นฝั่งหมู่บ้านห้วยแห้งอีกด้านหลัง อยู่คนละฟากเขาสองลูกนี้
จบทริปนี้ได้ประกาศนียบัตรการจูงเข็นจักรยานจบสำเร็จ เข็นอย่างไรไม่เมื่อย 555 ต้องมาเรียนรู้กันเองครับ อย่าว่าแต่ปั่นเลย เข็นบางทียังต้องกินเลนอีกด้านที่ชันน้อยกว่าด้วยนะ
มาถึงจุดที่คิดว่าถึงยอดเขาลูกนี้แล้ว มองเห็นโรงเรียนบ้านห้วยแห้ง เสียงของเด็กๆ ดังมาไกลมาก คงอยู่ช่วงพักทานข้าวกันพอดี
พี่ซาฯ พี่อุ้ย ปธ.ปิงจอดพักกันก่อน มองหาพื้นที่ต้มมาม่า แต่ดูไม่ค่อยเหมาะทางแคบและโค้งมองไม่เห็นรถที่ผ่านมา และไม่มีร่มเงาไม้บังแดดเลย ต้องขอไปกันต่อว่าอย่างนั้น

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อผ่านทางยากๆ บางทีก็ห้วนอยากกลับไปเริ่มใหม่ ดูอาการพี่ซาฯ ยังไม่อยากให้หมดเร็วเกินไปกับเส้นทางโหดดิบๆ อยู่นะ ใจอยากควรหา คิดล่วงหน้าล้างตาวกขึ้นทางปางมะผ้าอีกรอบดีมั๊ย อะไรที่ทำให้เราเสพติดเส้นทางก็ยากที่จะเลิกเสพได้ ก็ต้องกลับมาอีกครั้ง

[เอส-เมอร์ริด้า]

ปั่นมาเจอร่มเงาบังแดดได้ อากาศก็เริ่มร้อนแล้วเกือบบ่ายแล้ว ถามว่าจะทานกันตรงนี้มั๊ย ปธ.ปิงบอกว่าไปต่ออีกหน่อย เส้นทางยังขึ้นได้อีก จากที่ป้ายบอกอย่างนั้น ทั้งพี่ซาฯ พี่อุ้ยถอดเสื้อกันแล้ว เหงื่อออกมากแดดแรงมากๆ คล้ายๆ กับว่าฝนกำลังมาเยือนอีกไม่ช้า
ยิ่งให้เราต้องหาทำเลทานข้าวกันก่อนให้ได้
เส้นทางยังต่อขึ้นเขาไปอีกโค้ง ไม่ค่อยอยากจะปั่น อยากจะทานข้าวกันก่อน เอานะเดี๋ยวก็ถึงจุดพักกันแล้ว ผมก็ไปก่อนอีกตามเคย

[เอส-เมอร์ริด้า]

เห็นเนินเป็นลงเข็น เอาซิเรา ฮ่าๆๆ ใจเราเหมือนไม่อยากไปต่อ ไปแบบช้าๆ ซึมๆ ขึ้นเขาลูกนี้ไป มีกระบะมาบ่อยๆ เพราะเส้นทางดีมาก ก็ทักทายยิ้มให้ ชูนิ้วโป้ง ยอดๆๆ จนมายอดเนินอีกรอบ จอดพักยาวๆ เลย เอารถมานอนข้างทาง นั่งพัก เอากล้องออกมาถ่ายภาพไปด้วย รอทั้งพี่ซาฯ และพี่อุ้ยค่อยๆ ขึ้นกันมา พี่ซาฯ แรงยังดีเยี่ยมพยายามไม่เข็นถ้าทางไม่ดีจริงๆ ชันไม่กลัว พี่อุ้ยของเราก็ค่อยๆ เข็นมา

[เอส-เมอร์ริด้า]

มองต่อไปข้างหน้า ยังมีเนินอีก ทุกๆ คนไม่พักกันแล้ว ไปต่อกันหมด เก็บกล้องแล้วขึ้นปั่นต่อไปอีก ทีนี้ขออัดขึ้นเนินแล้วกัน ไม่เข็นแล้ว
โอ้ย หายใจอย่างกับระเบิดออกมา เหนื่อยหอบกัดฟันอัดต่อไปในพ้นเนินนี้ให้ได้ พอเราจะหมดแรงนี้ ก็ต้องใช้ใจเท่านั้นแหล่ะที่ต่อสู้กับความอ่อนล้าของตัวเอง จนพ้นเนินมาได้ มองเห็นเฮียปิงจอดคอยอยู่ ได้ทำเลทานมื้อกลางวันกันแล้ว
พี่อุ้ยจอดหยิบผ้ามาปูนั่นทันที โดยเอากลางแดดที่ตอนนี้เหมือนจะมีเมฆฝนพัดมาด้วย และได้รู้สึกว่ามีฝนลงมาปรอยๆ ดีแล้วคลายร้อนได้ดี แต่ไม่ต้องมากแบบนี้พอแล้วครับ จัดการนำอาหาร มาม่า ที่เหลือทั้งหมด ปลากระป๋อง ทุกอย่างที่มีออกมาทำ ต่อไปมื้อหน้าเราจะซื้อกินที่ร้านค้าแล้วครับ ขี้เกียจแบกพอแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อได้ทำเลเรียบร้อย ก็นำอาหารมาวางกองๆ กัน รวบรวมทำกันหม้อเดี่ยวเลย มาม่าคนละ ๒ ซองรวม ๘ ซองมายำรวมกัน ล้นหม้อออกมา ต้องคอยหรี่ไฟเตาฟู่ หรี่มากๆ ก็ดับซะดื้อๆ มีปลากะป่องมาเทรวมกัน กินกันข้างทาง ชาวบ้านขับรถผ่านไปก้ยิ้มๆ ก็เป็นอีกมื้อที่ได้รสชาติอีกแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

เนินมหากาฬเจอได้ตลอดเส้นทางแม่ฮ่องสอน เนินนี้อีกเช่นกัน พยายามปั่นให้ได้นะ แต่ก็ไม่ไหว อาจจะเข็นจนชินชาซะล่ะมั๊ง
แบบว่าเข็นแล้วไม่มีอาการเมื่อย สรีระปรับพร้อมสำหรับการเข็นนานๆ ได้แล้ว ทุกทีเมื่อเข็นจะต้องปวดเอว ปวดไหล่ ปวดเท้า
แต่นี่ไม่เลย ฮ่าๆๆๆ พี่ซาฯ พยายามจะไม่เข็นนะครับ แต่ไม่รู้เพราะอะไรเท้าก็แตะพื้นจนได้ และก็ขึ้นไม่ได้ก็เข็นมาด้วยกันต่อ






จอดถ่ายภาพป้ายที่จะไปดอยไตแลง ติดกับพม่าเหมือนกัน

[เอส-เมอร์ริด้า]

[เอส-เมอร์ริด้า]

[เอส-เมอร์ริด้า]

ปั่นเรื่อยๆ มามองเห็นจุดเปิดชมวิว ทะเลภูเขาด้านปางมะผ้าที่สวยงาม ฟอร์มรูปเขาดูแปลกตาสมกับเป็นเอกลักษณ์ที่นี่
เราปั่นเกาะๆ กันมาจนเอื้อยๆ เฉื่อยๆ จนเฮียปิงเริ่มกดดัน โดยกะว่าจะปั่นกลับแม่ฮ่องสอนเลย แต่ผมว่าเวลาไม่ทันแน่นอน
ต้องนอนที่ปางมะผ้าก่อนแหละครับ ซึ่งผมก็เผื่อวันลาป่วยไว้แล้ว พวกผมเลยไม่ค่อยเร่งรีบกันเท่าไร เอาน๊ะเฮียปิงนอนพัก
อีกซักคืน พวกผมก็จอดถ่ายรูปกันนานเลยมุมนี้ เหมือนไม่อยากไปไหนแล้ว