สรุปทริปลุยป่า ตื่นมาก็เข็น ลงมาก็จูง ไม่ไหวก็ทอดผ้าป่าช่วยกัน(วินซ์) กับเส้นทางลุยป่ารอยต่อเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน 20-27 พ.ย. 56

[เอส-เมอร์ริด้า]

[เอส-เมอร์ริด้า]

............พวกเราลงเขากันต่อมาเห็นเส้นทางแล้วเสียวลงเขาลำบากจริงๆหินลอย มีรอยแยก และรากไม้ตลอดเส้นทางที่ลง

บางทีก็ดิ่งลงชันมาก ต้องประคองลงแบบแถเหมือนที่เคยทำ เพราะยังทำความเร็วมากว่าลงเข็นลง และจำเป็นต้องทำเวลาให้มากๆ

เสียเวลาไปเยอะ ลงมาไม่นานมาเจอซาก ฮ. ตกที่นี่ บอกว่าเกิดจากลมหมุนพับจนร่วง แต่ไม่มีใครบาดเจ็บเลย ที่จะมาช่วยส่งอาหารให้ชาวบ้านที่นี่

จากนั้นก็ลงเขามาเรื่อยๆ ประคองการลงเขาให้ระวังมากที่สุด ช้าๆ แต่แน่นอนเป็นคาถาที่ผมมักจะท่องเสมอ คือยอมเสียเวลานิดหน่อย ไม่แน่ใจก็จอดพัก

หลายครั้งจอดจับขอบล้อที่มักจะร้อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทางลงแคบเป็นร่องพยายามควบคุมให้อยู่ในไลท์ของล้อมอร์ไซต์ รถผมไซต์เล็กว่า 1 เบอร์ทำให้เวลาปั่นขึ้นเขาจะต้องดึงหลักอาน

แต่เมื่อลงเขาก็อันตรายขาไม่ถึงพื้น และต้องคอยปรับอยู่ตลอดเวลาเป็นอย่างนี้หลายๆ หน ลงเขารอบนี้ก็ยาวๆ พอควรเส้นทางเจอหินลอยตลอดเส้นทาง

พี่อุ้ยบอกว่าไม่ต้องเสี่ยงเข็นลงดีกว่า ปล่อยพี่ซาฯ และเฮียปิงปั่นลงไปก่อน มาเจอลำห้วยขวางหน้า ผมเอาเท้าแช่น้ำเย็นเจี๊ยบเลย อยากแช่น้ำเล่นจัง

บอกพี่ซาฯว่าปล่อยลมยางอ่อนเกินไป ยื้มสูบมาใส่ลมอีกหน่อยพยายามทำเวลา แต่ก็มีเรื่องต้องเสียเวลาเสมอ บางทีก็รีบๆ ยิ่งช้า

[เอส-เมอร์ริด้า]

ผ่านไปยังสามแยก
เข้าหมู่บ้านห้วยผักกูดชักไม่แน่ใจว่าต้องขึ้นเขาหรือเปล่า ชาวบ้านบอกว่าขึ้นเขานั่นแหล่ะ ปั่นเลี้ยวมาความชันก็ต้อนรับตั้งแต่เมตรแรกๆ เลย เข็นซิครับพี่น้อง

ยังบอกเลยว่ากลุ่มลุงก้องคงต้องเข็นขึ้นมาแน่ๆ ทุกคนพร้อมใจเข็นแบบไม่คิดไรมาก ผมว่าระดับเกือบ 30 เปอร์เซนต์ได้เลย เพราะลักษณะการเข็นนี่ต้องดันขึ้น

ตรงๆ เลยไม่งั้นล้อไม่ไปไหน ดันไปทีละก้าวแบบยกขึ้นไปทั้งคัน ผมยังเข็นได้นำหน้าทุกๆ คนไปรอกันก่อน

มีป้ายบอกเส้นทางไปบ้านแอโก๋ และมองไปยังเบื้องล่างเห็นหมู่บ้านห้วยผักกูดอยู่ในหุบเขาสวยงามมากๆ ปั่นยังยาก ผมว่าเข็นยังยากกว่า และที่เข็นๆ กันมาตลอดทริป

[เอส-เมอร์ริด้า]

มาเจอเนินบ้านห้วยผักกูดเป็นการเข็นที่ยากลำบากที่สุด มีอุปสรรคมากมายบันทอนจิตใจ คือความชันที่มาก เส้นทางเป็นหินลื่นและ

มีตะไคร่มอสขึ้นยิ่งทำให้การยันพื้นทำได้ยาก ถ้าลื่นมีเลือดออกแน่นอน เพราะหินลักษณะแหลมบาดคม เท่านั้นยังไม่พอพบตัวคุ่นเพียบเลยครับ มันรุมกันต่อย

จนไม่สามารถเข็นไปได้ แต่ละคนต้องลงไปช่วยกันวินซ์ดึงกันขึ้นกันมาตลอด และทางก็ดูเหมือนไม่มีรถมาวิ่งเป็นปีผ่านมาทางนี้เลย ใช้แต่มอร์ไซต์อย่างเดียวเป็นพาหนะ

บางทีขี่กันขึ้นมาต้องคอยหลบข้างๆ ก่อน เหมือนมีเลนเดียวที่ใช้ได้ ผมพยายามเข็นยาวๆ ไปจนถึงโค้งหน้าพยายามหนีตัวคุ่น ยิ่งหนีเหมือนยิ่งตามกันมาอีก

ทำใจปล่อยจะกัดก็กัดไป ขึ้นมาจนถึงยอดเนินอีกด้านหนึ่ง มองกลับไปยังเนินที่เราลงกันมาอีกด้านหนึ่งไกลๆ คือจุดค่ายทหารที่เราแวะกันลิบๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

พบความงดงามของขุนเขาที่จุดนี้ มองลงไปเบื้องล่างยังหมู่บ้านที่ถูกปิดล้อมด้วยภูเขาสูง เป็นความสงบร่มเย็นกับผืนป่าแห่งนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

มีการช่วยกันดันจนพ้นยอดเนิน พักทานขนม สอบถามความรู้สึก แต่ก็ไม่กังวลอะไรเลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

ไม่อยากนึกถึงเวลาบ่ายสองกว่าแล้ว ยังไม่พ้นบ้านเนินผักกูดก้มหน้าก้มตาเข็นอย่างมีความสุข เมื่อมีเพื่อนๆ คอยอยู่ช่วยเหลือกัน

และบ่ายสามเราก็มาถึงยอดเนินบ้านห้วยผักกูด ความกังวลมีมากขึ้นเรื่อยๆ กับเวลาที่น้อยลง นานๆ จะมีชาวบ้านผ่านมาสอบถามเส้นทางขึ้นเนินไปอีกหน่อยก็ลงแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

มาถึงทางลงเขาตรงหน้ามีเพิงพักจุดนี้ชาวบ้านบอกว่ามีสัญญานโทรศัพท์ทั้งเฮียปิง และพี่ซาฯ รายงานความคืบหน้าให้ผบ.

รับทราบ ผมก็โทรบอกที่บ้านว่ากลับถึงเช้าพฤหัส ตอนนี้ก็สบายดี ปลอดภัยทุกอย่าง อยู่ที่ปางมะผ้า เวลาเพียงแค่สองชั่วโมงกว่าๆ ที่เหลือกับระยะทาง

ประมาณ 20 กม.นี้และลงเขาส่วนมาก ถือว่าไม่น่าจะยาก ประเมินว่าทันก่อนมืดได้ ถ้าไม่เจอเนินเขาดักตรงหน้าอีก ก็คงถึงที่หมาย เฮียปิงให้ผม และ

พี่อุ้ยลงมาก่อน ไม่รู้ผมได้พรอะไร ลงเขาช่วงนี้มั่นใจอย่างมาก ผมทิ้งดิ่งมาอย่างรวดเร็ว และต้องมาจอดคอยพี่อุ้ยตลอดเวลา ภายในเวลาไม่เกินครึ่งชม.

เกือบสี่โมงเย็นผมว่าได้ระยะทางเกือบๆ5 กม. ได้ มองเส้นทางแบบมั่นใจ และจอดพักคอยพี่ซาฯ และเฮียปิงซักหน่อย เพราะลงมาไม่ได้พักกันเลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

ตอนนี้ความมั่นใจเรื่องความมืดไม่มีในหัวแล้ว ผมไหลลงมาอย่างเร็วมากตามติดพี่ซาฯ แบบล้อชนล้อ ทักษะการลงเขาเมื่อมั่นใจ

ความปลอดภัยก็มีมากยิ่งขึ้น จนมีช่วงหนึ่งที่ทางลงมีเหวอยู่ข้างหน้า ผมก็ระวังออกซ้ายให้มากที่สุด พยายามบอกว่าข้างหน้ามีเหวดักอยู่ เฮียปิงมองหา

กิ่งไม้มาขวางทางไว้หน่อยก็ดี ถ้ามามืดๆ ตกลงไปได้ ลึกเกือบๆ 5 เมตร ทางลงมีอยู่เรื่อยๆ และเส้นทางเริ่มเละอีกแล้ว ความมั่นใจเริ่มน้อยลง เกือบ

พลิกล้มจนเฮียปิงเตือนให้ระวัง พยายามแตะเบรคหน้าหลังให้สัมพันธ์กัน และระวังอย่าเอาขาคล่อมเฟรมไว้ มันอาจจะพลิกตีลังกาเวลาเจออะไรสะดุด

ทำให้ความมั่นใจลดลงฮวบเลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทีนี้ก็เกาะท้ายๆ และพี่อุ้ยสวมบทแทนผมลงเขาไปอย่างเร็วไม่เห็นฝุ่นเลย และตามไม่ทันแล้ว ใจคิดว่าไม่มั่นใจก็ค่อยๆ ไปก็ได้ เวลาเกือบสี่โมงครึ่งสอบ
ถามระยะทางที่เหลืออีกเพียง 12 กม.เท่านั้นเอง สบายๆ เพราะเห็นว่าลงเนินอย่างเดียวตลอด จนมาเห็นป้ายชุมชนบ้านแอโก๋ กับเวลายังไม่ห้าโมงเย็น จากนี้ก็สบายๆ แล้วไม่น่าเกิน 10 กม.

[เอส-เมอร์ริด้า]

แต่มองเห็นเนินต้อนรับแขกแล้วช่างเป็นด่านทดสอบแรงว่ายังเหลือรึป่าว ยังต้องเข็นกันต่อไปมองแล้วยอดเนินคงไม่ไกล ความชันก็เหมือน

ที่เราเจอคล้ายๆ บ้านห้วยผักกูดแต่สั้นกว่า ยากก็หินลอยก้อนใหญ่นั่นแหละ คอยจะพลิกได้ เฮียปิงต้องลงไปช่วยดันหลังพี่ซาฯ อีกครั้ง ขึ้นไปพักรอบขาก่อน

จากนั้นก็ลงเนินยาวๆ และทางเรียบง่ายที่สุดเท่าที่เจอมาแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

ผมไหลลงเร็วๆ ได้แล้ว พี่อุ้ยตามหลังมา จอดพักบ้าง ยาวๆ ร่วม 2-3 โลก็มาเจอทางแยกไปบ้านแสนคำลือ และบ้านแอโก๋

มีรถกระบะจอดสอบถามลงไปบ้านแอโก๋ แต่ลงเขาไปอีก 1 โลก็ถึง ทางลงยากชัน และต้องจอดพักขอบล้อตะวันพร้อมจะลับขอบฟ้าอย่างรวดเร็ว

ก่อนถึงหมู่บ้าน ในที่สุดเกือบหกโมงเย็นเราก็ลงมาถึงหน้าหมู่บ้าน

[เอส-เมอร์ริด้า]

[เอส-เมอร์ริด้า]

จอดรอกันก่อนที่จะลงไปยังหมู่บ้านด้านล่าง มองเห็นสะพานแขวนข้ามไปยังโรงเรียนที่เราเข้าไปพักกัน พี่ซาฯ มองหาร้านขายเบียร์ก่อน ผม พี่อุ้ย เฮียปิงลงเนินข้ามสะพานแขวน แต่ทางขึ้นไม่มีต้องแบกจักรยานขึ้นสะพานด่านสุดท้ายอีกแล้ว ผมน้ำตาลลดลงอย่างรวดเร็วบนสะพาน ต้องจอดหาลูกอมทานอย่างรีบร้อน สะพานดันแกว่งไปมา
อีก เล่นเอามึน