เดี๋ยวท่านโนฯจะเคืองว่าเปิดห้องแล้วไม่ค่อยโพสอะไรกัน
และคิดว่าน่าจะมีประโยชน์ต่อท่านอื่นที่ประสบปัญหาเช่นเดียวกับผมผมเชื่อว่ามีพี่ป้าน้าอานักทัวร์หลายท่านยังคงใช้รถคอนิ้วอยู่ และหลายท่านอาจประสบปัญหาเรื่องคอจุ่มที่สั้นทำให้ต้องก้ม(ติดพุง)
และเมื่อปั่นนานๆก็จะปวดบริเวณฝ่ามือ ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ ครั้นจะหาคอจุ่มที่แกนยาวๆยกสูงๆก็หายาก ที่พอหาได้ก็ไม่ถูกใจ
หรือไม่ก็ราคาสูงเกิน จะเอาไงดีหว่า...?
ในเมื่อคอจุ่มเป็นอลูฯ ถ้าจะกลึงอลูฯแล้วยืดแกนให้ยาวก็น่าจะง่ายแต่ปัญหาอยู่ที่รูปแบบและความแข็งแรงของเนื้ออลูฯ ทั้งนี้เพราะรูปแบบคอจุ่มที่เห็นกันอยู่มีส่วนโค้งงอพอควร
ช่างกลึงอาจจะทำงานยากและพาลไม่อยากทำให้เพราะทำชิ้นเดียว เช่นนั้นเปลี่ยนเป็นใช้รูปแบบของตัวอะแดปเตอร์แปลงคอจุ่ม
(พอจะนึกภาพออกนะครับ) แล้วใส่สเตมเอา ส่วนเรื่องความแข็งแรงของเนื้ออลูฯก็ไปถามช่างดีกว่าเพราะผมไม่มีความรู้เรื่องนี้
เมื่อสรุปได้ดังนี้ก็หาตัวอะแดปเตอร์เอาไปเป็นตัวอย่าง และไม่ลืมถอดคอจุ่มเดิมเพื่อวัดเส้นศ.ก.ภายในซางและความยาวซางเจ้าอาราย่า เฟดเดอร์เล่อร์
แล้วไปเจรจากับช่างกลึง โชคดีที่ช่างรับทำให้เพราะสั่งทำแค่ ๒ ชิ้นของน้องกับของผม แต่ช่างออกจะงงว่าไอ้นี่มันคืออะไรต้องอธิบายกันพอสมควร
จนเข้าใจส่วนเรื่องความแข็งแรงนั้น ผมให้ช่างกลึงยาว ๒๗.๐๐ ซ.ม. ช่างเลือกที่จะเพิ่มขนาดความหนาของแกนเป็นการชดเชย
เวลาผ่านไป...ชิ้นงานที่ได้ด้วยสนนราคา ๖๐๐ บาทต่อชิ้น (หากใครมีร้านประจำน่าจะได้ราคาที่ถูกกว่านี้)...
ใส่ไม่ได้ครับหนาเกินและยาวเกินจากที่ผมบอกช่างไว้ ลูกน้องช่างคงหวังดี
ผมต้องนำมาขัดและตัดอีกครั้งจึงจะใส่ได้ ที่เหลือก็หาสเตมมาใส่ สเตมที่ได้มาก็เป็นสเตมปรับองศาและดันเป็นสีดำ กลัวไม่เข้ากันก็เลยจับลอกสีแกะลายซะเลย
จากนั้นก็ถึงขั้นตอนที่ต้องใจเย็นๆคือ การย้ายแฮนด์จากคอจุ่มเดิม เริ่มถอดชิ้นส่วนทั้งผ้าพันแฮนด์ เบรค แล้วก็แฮนด์ จากนั้นก็นำมาประกอบร่างใหม่อย่างหนึ่งที่จะเกิดขึ้นคือ
เมื่อระยะคอสูงขึ้นสายนอกเบรคหน้าอาจไม่พอ ผมก็เป็นครับแต่เจ้าย่าฯของผมขาดนิดหน่อย ผมแก้ด้วยวิธีใช้จุกปิดสายเบรคที่เป็นโลหะ
นำมาเลื่อยผ่าครึ่ง แล้วนำมาใส่เสริมตรงคอ แล้วปรับตั้งระยะเบรคให้พอเหมาะ แค่นี้ก็สำเร็จแล้วครับ ผลที่ได้ออกมาเป็นดังรูปข้างล่างครับ
ทดสอบแล้วได้ผลดีเลยครับไม่ต้องก้มมาก ไม่เจ็บมือ และไม่ติดพุงแล้ว
ปล...ต้องขอโทษด้วยครับที่ไม่ได้ถ่ายภาพทุกขั้นตอน แต่สงสัยถามได้ครับ
