ท่องไปในไพรพฤกษ์กับเสือขุนหาญ ภาค 2 (แม่สอด-แม่ต้าน-ดอยเปเปอร์-แม่ตื่น)

[khunhan]

จะขึ้นจะลง จะแยกซ้ายแยกขวา หรือจะตรงไป ยังไงก็ต้องไปให้ถึง



แต่ต้องเล็งให้ดี จะไปทางไหนดีหว่า ??












เริ่มเจอผู้คนบ้างแล้ว เธอบอกว่าเดินขึ้นไปส่ง Fax (ที่ไหนไม่รู้)

น่ารักมาก เมื่อเราบอกว่า "ไปละนะ"



สวัสดีค่ะ

[suparp_tahoe]

ลุยได้ใจจริง ๆ ครับ อยากป่วยให้พยาบาลดูแลครับ

[khunhan]

ลุยได้ใจจริง ๆ ครับ อยากป่วยให้พยาบาลดูแลครับ

อ้าว !!

[khunhan]

เรายังปั่นอยู่ท่ามกลางขุนเขา




นาน ๆ ที จะมีโอกาสเจอผู้คนบ้าง เค้าอยู่บนเนินชมวิว 360 องศา










ได้ยินเสียงใครซักคนร้องอุทาน
"Oh !! You are very strong woman!!
เสียงดัง ฟังชัด เข้าใจง่ายกว่าภาษาถิ่นเยอะ แต่เกรงว่า ถ้าเค้ายังส่งภาษามากกว่านี้ จะฟังไม่รู้เรื่อง เลยต้องรีบเฉลย

"น้องขา ป้าเป็นคนไทย"




"ป้าเคยผ่านมาทางนี้บ้างรึยัง" ??
"ยัง เพิ่งมาครั้งแรก"
"ถ้าไม่เคยมา ระวังหลงนะครับ เพราะทางสายนี้ มีทางแยกเยอะ เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมเขียนแผนที่ให้นะ"




นี่แหละคือน้ำใจที่บริสุทธิ์ ให้ โดยมีต้องรอให้ร้องขอ






พระเจ้าอวยพรนะครับ






เราหันกลับไปยิ้มให้พวกเค้าอีกครั้ง


ขอพระเจ้าอวยพรพวกเค้าด้วยเช่นกัน

[ARMY_RETURN]

นับถือครับ นับถือจริงจริง ทำได้ยังไง ขอบคุณด้วย ที่เก็บภาพสวย ๆ มาให้ชมเพลินเลย (โดยเฉพาะสะท้อนภาพเป็นบทกลอนให้ได้อ่านติ๊ดนึง สุดยอดครับ) ขอให้ปลอดภัยผ่านอุปสรรคทุกเส้นทางนะครับ

[khunhan]

นับถือครับ นับถือจริงจริง ทำได้ยังไง ขอบคุณด้วย ที่เก็บภาพสวย ๆ มาให้ชมเพลินเลย (โดยเฉพาะสะท้อนภาพเป็นบทกลอนให้ได้อ่านติ๊ดนึง สุดยอดครับ) ขอให้ปลอดภัยผ่านอุปสรรคทุกเส้นทางนะครับ

"ทำอย่างที่ใจสั่งไง"

[khunhan]

ข้อมูลจากกลุ่มน้อง ๆ เมื่อครู่ว่า ตะกี้เราขึ้นมา 4 กม.แน่ แต่จากนี้ไป เราจะไหลลง ๆ ๆ ๆๆ จนถึงแม่ตื่น

เริ่มต้นได้น่าเชื่อนะ




เป็นช่วงเวลาปั่นได้ไหลที่สุดและนิ่งพอจะเก็บภาพได้




หันกลับไปมองหลัง เพ่งตามองดี ๆ จะเห็นเส้นทางตัดผ่านเขาที่ผ่านมา น่าจะต้องข้ามมาจากเขาลูกใหญ่ด้านหลังนั่นด้วย มิน่า ถึงเหนื่อยซึมลึกนัก





ทุกข์มีไว้ให้เห็น ไม่ได้มีไว้ให้เป็น เมื่อเข้าใจแล้วชมวิวดีกว่า นะ





พักชมวิวประเดี๋ยวเดียว เย็นจนจะหนาวซะแล้ว




เห็นอะไรแดง ๆ เท่ามด



ดึงเข้ามาดูใกล้ ๆ




ผู้มีวิสัยทัศน์ ย่อมมองจากที่สูง เพื่อให้เห็นได้กว้างและไกล ด้วยสายตาที่คมชัดอย่างอินทรีย์

[khunhan]

ผ่านไป 2 ชม.แล้ว บางช่วงยังสามารถมองลอดช่องต้นไม้ลงไปเห็นเนินหญ้าและหมู่บ้านเล้อตอโกร





เห็นเส้นทางที่ผ่านมา






ยิ่งปั่น ยิ่งสวย จนต้องหยุดรถเป็นระยะ ๆ







ไม่ใช่ปัญหา แม้ว่าจะมีอุปสรรคบ้าง




ป่าสอนให้เราก้มศีรษะ






หลวงพ่อชา วัดหนองป่าพง วารินชำราบ อุบลฯ ท่านว่า

“ดูท่อนไม้นี่สิ สั้นหรือยาว ? สมมุติว่าคุณอยากได้ไม้ที่ยาวกว่านี้ไม้ท่อนนี้มันก็สั้น แต่ถ้าคุณอยากได้ไม้สั้นกว่านี้ ไม้ท่อนนี้มันก็ยาว หมายความว่า ตัณหาของคุณต่างหาก ที่ทำให้มีสั้น - มียาว มีดี - มีชั่ว มีสุข - มีทุกข์ ขึ้นมา ละตัณหาเสียได้เท่านั้น ทุกอย่างก็จบ”



ถ้าอยากให้สวยกว่านี้ มันก็ไม่สวย ถ้าอยากให้ง่ายกว่านี้ มันก็ไม่ง่าย
มันเป็นของมันอย่างนั้นเอง

[khunhan]

ช่วงนี้ เรารู้สึกนิ่ง ไม่เหนื่อย ไม่ร้อน ไม่หนาว มันโล่ง ๆ รู้เพียงเห็นตัวเองกำลังปั่นช้า ถึงช้าที่สุด ไร้ซึ่งเวลา ไม่มีสถานที่

เป็นช่วงเวลาแห่งความว่างที่ยาวนานมากในความรู้สึก







กำลังปั่นเพลิน ๆ รู้สึกคันยิก ๆ ที่ข้อเท้าเหมือนมีเสี้ยนตำ ซึ่งก็เป็นธรรมดากับการเดินป่า







ผ่านไประยะหนึ่ง มันคันมากขึ้น เหมือนมีอะไรมุด จิ๊ด ๆ ๆ เป็นจังหวะ





คันมากขึ้นจนนึกถึงอะไรบางอย่าง ต้องยกเท้าขึ้น เหลือบมอง






กริ๊ด .......................!!!!!!!!!!!!!!!

[khunhan]

ราวกับกำลังถูกทดสอบ


ความกลัวเป็นทุนเดิม บวกกับความตกใจเกินคาด ทำให้เราแทบสติแตก หยุดรถทันที ยกขาขึ้นมา มองหาเจ้าตัวเล็ก ๆ ดำ ๆ ที่กำลังมุดเข้าไปในถุงเท้า ให้เห็นชัด ๆ ทั้งที่ไม่อยากมอง จากนั้นหลับตาปี๋ หยิบด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ ดึงออกได้แล้วเหวี่ยงออกไปให้ไกลตัวที่สุด

"กรี๊ด ๆ ๆ "




เสียงร้องดังลั่นป่า ขาข้างที่ถูกทากเกาะสะบัดอย่างควบคุมไม่ได้ราวกับคนเป็นลมชัก




ทากหลุดไปแล้ว แต่ขืนยืนอยู่ตรงนี้ มันอาจกลับมาหาเราอีกก็ได้ คิดได้อย่างนั่น ก็รีบขึ้นจักรยานปั่นพรวด ๆ ๆ ออกจากที่นั่น ลืมไปเลยว่ากำลังขึ้นเขา





กระทั่งนึกขึ้นได้ จึงหยุดดูร่องรอย เลือดยังไหลซิบ ๆ




พ้นนาทีวิกฤติแล้ว เราทั้งขำ ทั้งหมั่นไส้ตัวเอง กลัวอะไรขนาดนี้ เฮ้อ!!!

















สิ่งที่เรากลัวเกิดจากการปรุงแต่งให้บิดเบี้ยวไปจากความจริงต่างหาก

[khunhan]

เหนื่อย .. พัก ก็หาย









ขอเพียงมีลมหายใจแห่งสติ ไม่มีวันหลง





ปั่นหนีทาก กระทั่งถึงสามแยก ที่ดูโล่ง ๆ แห้ง ๆ แดดส่องถึง (มั่นใจว่าพื้นที่แบบนี้ ไม่มีทากแน่)









บ่ายโมงได้เวลาสมควรแก่การพัก ดื่มกาแฟร้อน ๆ




สำรวจร่องรอยและสำรวจหาเจ้าตัวกระตุ้นต่อมกลัวตามแข้งขาทั้งสองข้างอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง เผื่อจะมีหลงเหลืออีก









สบายใจ หาจนทั่วแล้ว ไม่เจอ

[khunhan]

ระหว่างนั้นมีชายสวมหมวกโม่งปิดมิดชิด ผ่านทางจอดถามเส้นทางไปท่าสองยาง



บอกได้แค่ว่า เรามาจากทางเส้นนี้ แต่จะไปทางสายอื่นได้อีกมั้ย น่าจะมี แต่เราไม่รู้ ท่าทางแบบนี้ ในกลางป่าผู้คนสัญจรน้อยเต็มทีอย่างนี้ เราไม่แน่ใจ ว่าถ้าเป็นที่อื่น เค้าจะผ่านเลยไปแบบนี้มั้ย






ได้เวลากินข้าวแล้ว




ข้าว หมูทอด ไข่ต้มอย่างละเล็กน้อย แบ่งไว้จากที่น้อง ๆ รพ.แม่ระมาดให้มา (ได้อีกมื้อ)








ตามด้วย มะขามป้อมที่ติดมาด้วย ชุ่มคอทีเดียว



ป่าสน แสงแดดส่องถึง ที่ลานโล่ง ๆ ปลอดทากแบบนี้ อีกอย่าง แม่ตื่นคงอีกไม่ไกลแล้ว จึงไม่ต้องรีบร้อนอะไร

[khunhan]

นับเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดที่พักเติมพลังเต็มถังก่อนออกเดินทางต่อ เพราะหลังจากนั้น ...





เราค่อย ๆ ขึ้น







วกไป วนมา ราวกับขึ้นบันไดวน











วนจนแทบเวียนศีรษะ หลงทิศ หลงทาง งง ๆ ข้อดีของจักรยานก็ดีอย่างนี้เอง "ไม่เวียนศีรษะ" เวลาขึ้นเขา

[khunhan]

เราใช้เวลากว่าชั่วโมง ในการขึ้นดอย 9 พับ






คราวนี้ หมดแรงจริง ๆ ขอนั่งพักให้หายเหนื่อยล้าหน่อยนะ





ชมดอกไม้ไปพลาง



หายเหนื่อยแล้วกัดฟัน ไปต่อ



นึกว่าหมดแล้ว ยังขึ้นไม่เลิก





ขณะก้มหน้าก้มตาตะกายดอย ความรู้สึกเดิม ๆ กลับมาอีกแล้ว
คันยิก ๆ ๆ เหมือนมีอะไรมุด ตำแหน่งรัดข้อเท้า แต่เปลี่ยนเป็นข้างซ้าย



ไม่ต้องรอให้คันมากกว่านี้ ต้องก้มดูทันที








กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด......!!!!!






คราวนี้ รู้สึกได้ว่าความกลัวยังคงอยู่ แต่ลดระดับลง กลัว ส่วนกลัว แต่การแก้ไข ทำได้ง่ายขึ้น ไม่อกสั่นขวัญแขวนเหมือนคราวแรก
อีกอย่าง ระดับความตกใจกลับคืนสู่สภาวะปกติรวดเร็วมาก ไม่ขำ แต่รู้สึกเห็นตัวเอง ชัด


นอกจากนี้ ยังสำรวจพบร่องรอยที่(น่าจะ) ใช่ ทิ้งไว้อีกด้วย





เราไม่ต้องรีบปั่นหนี เหมือนครั้งที่แล้ว





หันกลับไปมองป้าย เห็นแล้ว ไม่อยากจะเชื่อนัก นี่มันบ่ายแก่ ๆ แล้วนะ





สมมติเค้ากับเรา ต่่างกันจริง ๆ

[khunhan]

หลังการพิจารณาความกลัวผ่านไป















ความสงบงามของขุนเขา ทำให้เราเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง