ท่องไปในไพรพฤกษ์กับเสือขุนหาญ ภาค 2 (แม่สอด-แม่ต้าน-ดอยเปเปอร์-แม่ตื่น)

[khunhan]

ขออนุญาตบันทึกภาพความทรงจำโดยความร่วมมือของเจ้าอาโปด้วย





เมื่อเราเอ่ยคำลา สวัสดีค่ะ



สวัสดีค่ะ


8 โมงเช้า ยืนรอส่งแขกหน้าบ้าน




ชาวบ้านไล่ต้อนควายไปเลี้ยง สังเกตว่าควายที่นี่อ้วนพี มีลักษณะงาม เขาโง้งสวยเชียว



ใช่มั้ยพี่หมาย




เรานี่มันรั้นเหมือนวัว หรือดึงดันเหมือนคนเลี้ยง เอ๊ะ!! หรือว่าทั้งสองอย่าง

[khunhan]

บ้านขุนตื่นน้อย เป็นชุมชนเล็ก ๆ อยู่ในหุบเขา มีเพียง 35 หลังคาเรือน (จากคำบอกเล่าของผู้ใหญ่บ้าน)





อาชีพทำการเกษตรเพื่อเลี้ยงตัว ไม่ค่อยพอเหลือขายนักหรอก และก็ไม่จำเป็นต้องขาย เพราะไม่ต้องใช้เงิน ผู้ใหญ่บ้านบอก



ลักษณะบ้านเรือนตามภาพที่เห็นใช้ ไฟฟ้าพลังน้ำ



เราตามเด็กไปโรงเรียน








เด็ก ๆ พากันเดินไปโรงเรียนเอง โดยมีพี่ช่วยน้อง ขี่หลังบ้าง ถือกระเป๋าบ้าง

[Sea Falcon Pattaya]

สงสัยเจ้า Garfield คงโดนของหนัก หรือไม่ก็โดนจุดสำคัญ...นั่งตาระห้อยเลย

[มรดก]

สงสัยเจ้า Garfield คงโดนของหนัก หรือไม่ก็โดนจุดสำคัญ...นั่งตาระห้อยเลย

ในความมืด ขณะหลับ เรารู้สึกเหมือนมีนิ้วนุ่ม ๆ จับที่หลังเท้าซ้ายเหมือนแตะ ๆ คลำ ๆ อย่างแผ่วเบา
หลับตาปี๋ตั้งแต่คืนก่อน นึกว่าเป็นจ้าวของแมว

[หนุ่มน้อยบ้านนา]

ตามทันเกือบลงดอยแล้วครับป้า ขอตามติดไปด้วยคนนะครับ...

[khunhan]

สงสัยเจ้า Garfield คงโดนของหนัก หรือไม่ก็โดนจุดสำคัญ...นั่งตาระห้อยเลย

ของหนักหนะใช่ หากแต่ไม่ได้โดนเพียงจุดสำคัญหรอก แต่โดนเต็มตัว ปลิวติดฝาเลย
บอกแล้ว ว่าไม่ได้ตั้งใจ

ในความมืด ขณะหลับ เรารู้สึกเหมือนมีนิ้วนุ่ม ๆ จับที่หลังเท้าซ้ายเหมือนแตะ ๆ คลำ ๆ อย่างแผ่วเบา
หลับตาปี๋ตั้งแต่คืนก่อน นึกว่าเป็นจ้าวของแมว

เพราะคิดว่าอย่างนั้นแหละ จึงยันเปรี้ยงเข้าให้

ตามทันเกือบลงดอยแล้วครับป้า ขอตามติดไปด้วยคนนะครับ...

ย้าง.... ยังไม่ลงดอยง่าย ๆ หรอก ตามมาเล้ย อย่าลืมตุนเสบียงมาเผื่อด้วยนะ !!

[khunhan]

คุณครูคนสวย ท่าทางใจดียืนรอรับเด็ก ๆ ที่หน้าโรงเรียน















"หนูเป็นกะเหรี่ยงบ้านแม่ตื่น มีโอกาสได้เรียนหนังสือจึงอาสามาเป็นครูที่นี่ กลับบ้านเดือนละครั้งค่ะ" ครูบอก








โรงเรียน ไม่มีห้อง ครูมี 2 คน บางทีก็สอนพร้อมกัน บางทีก็สอนคนละที




นักเรียน 26 คน 5 ชั้นเรียนกับ ครู 2 คน คุณครูคงต้องแบกภาระหนัก ที่ต้องรบกับความวุ่นวายของเด็ก ๆ ไม่น้อยเลย เมื่อเปรียบกับอีกหลายโรงเรียนในเมือง

[ปาน@๑๙]

เห็นเป้าหมาย สบายใจแล้ว



บัวตองโรย ยังเห็นว่าสวย





หน่วยจัดการต้นน้ำ ดอยเปเปอร์ ที่ดั้นด้นตาม พันไมล์ มา

เที่ยวป่าปลายฝนนี่เป็นช่วงเวลาที่ป่าสวย เขียว สดชื่นได้ใจจริงๆ ครับป้า
ผมขึ้นมาทางบ้านแม่ตื่นน้อย-ขอพักค้างกับทหารที่บ้านทุ่งต้นงิ้ว
วันรุ่งขึ้นก็ต้องจรไปให้ถึงแม่ระมาดเพราะวันหมด
ดีใจกับป้านะครับ ที่ได้นำพาตัวเองไปพบเจอความงามที่นั่น

[khunhan]

หน่วยจัดการต้นน้ำ ดอยเปเปอร์ ที่ดั้นด้นตาม พันไมล์ มา

เที่ยวป่าปลายฝนนี่เป็นช่วงเวลาที่ป่าสวย เขียว สดชื่นได้ใจจริงๆ ครับป้า
ผมขึ้นมาทางบ้านแม่ตื่นน้อย-ขอพักค้างกับทหารที่บ้านทุ่งต้นงิ้ว
วันรุ่งขึ้นก็ต้องจรไปให้ถึงแม่ระมาดเพราะวันหมด
ดีใจกับป้านะครับ ที่ได้นำพาตัวเองไปพบเจอความงามที่นั่น

บ้านทุ่งต้นงิ้ว หมู่บ้านรอยต่อเชียงใหม่-ตาก น่าสนใจมาก เสียดายที่ป้าเพิ่งเห็นทริปคุณปานหลังกลับมาแล้ว ไม่งั้นต้องเป็นพิกัดที่ป้าต้องไปให้ถึง

ที่สำคัญ ป่าปลายฝนแถบนี้ สวย สดชื่นเกินบรรยายจริง ๆ

[khunhan]

โรงเรียนในบ้านป่า หากครูไม่รักท้องถิ่น คงยากที่จะหาใครเสียสละเพื่อการพัฒนาการศึกษาที่นี่อย่างแท้จริง น่าชื่นใจแทนคุณครูที่มีจิดสำนักรักบ้านเกิด



เธอทำด้วยใจรัก


เด็ก ๆ รับผิดชอบหน้าที่ของตนเอง ด้วยการเดินไปโรงเรียนเอง













ที่เห็นข้างบนนั่น เป็นศูนย์สาธารณสุขชุมชน เจ้าหน้าที่ไปทำงานประจำที่ทุ่งต้นงิ้ว และมีแผนงานบริการประชาชนที่นี่ เดือนละครั้ง






สอดคล้องกับที่ผู้ใหญ่บ้านบอกเราว่า

"สิ่งที่เรากังวล ไม่ใช่เรื่องเงินทอง แต่เป็นเรื่องของสุขภาพ เพราะการเดินทางกว่าจะไปถึงมือหมอ ลำบากมากคับ"

[khunhan]

เด็ก ... ทั้งบริสุทธิ์ สดใส อยากรู้ และขี้อาย








ที่นี่ ใช้ไฟฟ้าพลังน้ำที่มีจากธรรมชาติต้นน้ำโดยความร่วมมือจากหลายภาคส่วน



ไกลเพียงใด โครงการหลวงก็ไปถึง เพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนในพระองค์



พัฒนาการปลูกกาแฟอราบิก้า แทนการทำเกษตรเลื่อนลอย








ย้อนกลับขึ้นมาเส้นทางหลัก
เมื่อวานผ่านไปแล้ว วันใหม่สดใสกว่าเมื่อวาน เห็น ๆ









เริ่มวันใหม่ ตั้งหลักใหม่ แล้วไปต่อ อย่าเสียเวลากับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว






ที่สำคัญที่สุดคือ

ความคิดและการกระทำของเราที่นี่ วันนี้ (Here and Now) เป็นตัวกำหนดอนาคตเรา

[khunhan]

วันที่ 5 ของการเดินทาง :
เราตั้งต้นวันใหม่จากบ้านขุนแม่ตื่นน้อย ด้วยความรู้สึกสดชื่น จากสภาพแวดล้อมภายนอก และความรู้สึกสมดุลจากภายใน




ป่าฝั่งตะวันออก ดูเขียวชื้นและสดชื่นมากกว่าฝั่งขามา ที่ถูกแผ้วถางจับจองทำการเกษตรหมดสภาพป่าไปแล้ว









เราค่อย ๆ ปั่นไปอย่างช้า ๆ ตามสภาพถนน อารมณ์และกำลังที่มี ทั้งไม่บังคับ ทั้งไม่ร้องขอ ปล่อยให้เค้าเป็นไป อย่างที่เค้าเป็น


ส่วนเรามีหน้าที่ ....



ตามดู




ปั่นไป ดูใจตัวเองไป วันนี้ บรรยากาศเป็นใจมาก ช่วยประคองให้เค้าจะคุยกันรู้เรื่องมากยิ่งขึ้นกว่าทุกวัน




แม้ว่าต้องแปลงกายถอดเสื้อมาเป็นเสื้อคลุม Supper girl ก็ตาม

[khunhan]

ยิ่งสูง ยิ่งหนาว ดอกไม้ ใบหญ้าก็ยิ่งสวย




ไหนว่าดอยเปเปอร์ สูงที่สุดแล้ว ??







หันกลับไป รอให้ม่านหมอนเปิดออก เห็นหย่อมบ้านเล็ก ๆ อยู่ไกลลิบ ๆ นู้น



ซูมมาให้ดูชัด ๆ



ทุกครั้งที่เค้าบอกว่าลง หมายถึง ลงจากลูกนี้ แต่ไม่ได้บอกต่อว่า ไปขึ้นลูกถัดไป ๆ ๆ และ ถัด ๆ ไป

[khunhan]

เราปั่นไป แวะชมวิวสูดโอโซนไปเป็นระยะ ๆ เกือบ 2 ชม. พ้นช่องเขาออกมาเจอวิวนี้




ใช่แล้ว เนินสวย ๆ ที่ คุณเล็ก ออฟโรด เคยบอกไว้ ว่าตรงไปเรื่อย ๆ จะเจอเนินสวย ๆ น่าจะเป็นที่นี่




และน่าจะเป็นที่เดียวกันกับที่คนปลูกป่าแนะนำไว้ ให้เรามาพักที่หมู่บ้านนี้ เมื่อวาน "บ้านเล้อตอโกร"




เค้าบอกถูกแล้วละว่าเลี้ยวซ้าย เพียงแต่เค้าลำดับผิด ว่าจะถึง เล้อตอโกร ก่อนขุนตื่นน้อย ดีนะที่เราเอะใจแวะขุนตื่นน้อยก่อน ไม่เช่นนั้น คงมีมืดระหว่างทางได้อีก






พอบอกว่าเนินสวย แปลว่าต้องขึ้นไปชมอะไรบนเนินด้วยสิ ขอเติมความสดชื่นให้ตัวเองอีกนิดนะ



ลูกอะไรไม่ทราบ รูปลักษณ์คล้ายมะระขี้นก เมื่อคืน เห็นแม่บ้านผู้ใหญ่เค้าลุกขึ้นมาสับ ๆ ใส่ครกโขลกโป๊ก ๆ เคี้ยวกร้วม ๆ กลางดึก เราตื่นขึ้นมานั่งดู เค้าจะให้ชิมแหละแต่คิดว่ามันเลยเวลาชิมแล้ว เลยขอไว้ติดกระเป๋าหลังมา 2 ลูก เอาออกมาเคี้ยวกร้วม ๆ ที่นี่ รสออกเปรี้ยวฉ่ำน้ำ แต่น้อยกว่าตะลิงปลิง ขบที่นึง ตาสว่าง น้ำลายแตก ชุ่มคอดีทีเดียว



ปีนขึ้นไปบนเนิน หันกลับมา






เมื่อมองไปฝั่งซ้าย






บ้านเล้อตอโกร

[khunhan]

ยังอยู่บนเนินหญ้า











อยากกลิ้งเกลือกลงบนพื้นหญ้านะ แต่ หญ้ามันเปียก อีกอย่าง กลัวทาก






เกือบครึ่งชั่วโมงจากนั้น เราขึ้นไปถึงสันเขาลูกถัดไป





ขณะกำลังเข็นขึ้นเข้าโค้ง รถกระบะคันแรกสวนลงมา ลดกระจกลง ส่งสัญญานมือชี้ไปด้านหลัง แล้วจิ้มนิ้วชี้ลงพื้น ส่งเสียงจับใจความได้ว่า
" ลง ๆ ๆ 4 กิโล ๆ"

[url=http://i%20mage.ohozaa.com/view2/xhpOEfdmoLxPkk53][/url]

ยิ้มให้พร้อมอวยพร
"โชคดี ๆ พระเจ้าอวยพร"




แล้วเราก็เข็นขึ้นต่อไป มีความหวังว่าซักครู่คงจะได้ลง ๆ ๆ 4 กิโล
แต่ เข็น ๆ ๆ นาน......จนเหนื่อย ทำไมไมลงซักที

ความหวังจะลง 4 กิโลหมดไป เมื่อนึกขึ้นได้ "โอ้ว!! เค้าสื่อกลับด้านกะเรา ซ้าย ว่า ขวา"



ดังนั้น...

เมื่อบอกว่าลง หมายถึงเค้าหนะลง แต่เราต้องขึ้น