ได้ยินเสียงน้ำลำธาร อยู่ข้างล่างแล้ว แปลว่าใกล้ถึงที่หมายอีกไม่ไกล เราลงกันมายาวๆ จริงๆ เลยเนี่ย และแล้วเราก็พบเพื่อนเล่นกันน้ำกันเสร็จหมดแล้ว นี่เราไม่ได้เล่นน้ำกันเลย มาช้าตลอด ผมเลยขอถอดรองเท้าเอาตูด เฮ้ยไม่ใช่ เอาเท้าแช่น้ำซักหน่อย แต่น้ำเย็นจริง ๆ เลยอ่ะ อยากจะจุ่มไปทั้งตัว แต่ก็ไม่มีใครคอยแล้ว 
พี่นิวโซ่มีปัญหา ผมก็มีปัญหาอยู่ดีๆ เปลี่ยนเกียร์ขึ้นเขาไม่ทัน โซ่ตกเฟืองต้องเข็นลงมาใหม่ ปรับโซ่แล้วก็ไปต่อ แต่ก็ตามหลังคนอื่นๆ ไปไกลแล้ว ทางยังขึ้นๆ ลงๆ แต่ยอมรับว่าเส้นทางช่วงนี้ผ่านลำห้วยไปด้วย ได้ยินเสียงน้ำไหลทำให้รู้สึกโปร่งโล่ง สบาย ๆ หาไม่ได้ง่ายๆ นะกับธรรมชาติแบบนี้ โอ้...อยากไปอีกแล้วนะตอนนี้
ผมก็ปั่น่ตามหลังมาเรื่อยๆ เลี้ยวซ้ายมั่ง ขวามั่ง ่จนมาจุดรวมกันที่หัวสะพานข้ามลำห้วยแม่หาด จอดถ่ายภาพกันเป็นที่ระลึก ระทึกกับเส้นทางกันแน่ๆ 555 เฮียปิงบอกว่าลุงก้องกลุ่มหน้าจอดทานข้าวกันที่ร้านค้า .... 
มีร้านค้าด้วยหรอเนี่ย ยังไม่ทานข้าวเที่ยงกันเลย เยี่ยม แรกๆ กะว่าจะจอดตั้งเตากันตรงนี้แหล่ะ เอ้าเข้าไปอีกหน่อยดีกว่า
ขอบคุณ พี่ ch_doi ด้วยครับผมch_doi เขียน:ผมเป็นมือใหม่ขาอ่อนสำหรับจักรยานเพราะพึ่งลองปั่นเสือยังไม่ถึง5เดือนเลยครับ
เคยโทรไปคุยกับท่านประธานเอสเรื่องเกียวกับโรคเบาหวาน(ไม่รู้จำได้หรือเปล่า)
ติดตามอ่านเรื่องการปั่นทั่วริ่งของท่านทุกทริปครับ ภาพสวย บรรยายการเดินทางอ่านสนุกเข้าใจง่าย
เส้นทางดอยเส้นนี้ผมเคยเดินทางโดยการนำกลุมรถยนต์ออฟโรดจากWeekend hobbyขึ้นไปเที่ยวกัน
ตั้งแต่ปี47กฌ10ปีที่ผ่านมาแล้วครับ สมัยนั้นเส้นทางก็สุดๆไปเลยเหมือนกัน
แผ่นที่ฉบับนี้ผมก็ทำขึ้นมาเองหลังจากกลับมา แล้วเพื่อนๆอยากตามรอยกันไปเที่ยว โดยมีความรู้ในเรื่องคอมฯเพียงน้อยนิด
ก็ยังแอบภูมิใจนิดๆที่มาถึงทุกวันนี้ยังมีเพื่อนๆนักเดินทางบางท่านยังหยิบยกนำมาใช้เป็นประโยชน์ได้บ้าง...
บริเวณนี้เป็นหน่วยต้นน้ำโครงการหลวงบ้านแม่หาด ต้องไปอีกหน่อยเราไม่รู้ว่าดอยดำอยู่ตรงไหน ขึ้นทางไหน และยังไม่รู้ว่าจะไปกันรึป่าว เหมือนอยากจะนอนพักกันแล้ว .....พี่อู๋ขึ้นดอยดำไหมครับ
จุดนี้แม้ลงเขามาแล้ว ความสูงก็ประมาณพันกว่าๆ เมตร และความหนาวที่นี่ขึ้นชื่อครับ เคย 0 องศามาแล้ว คืนนี้ได้ลองรึป่าว พวกเราไปกันต่อ บางทีเส้นทางยากๆ ไม่คิดจะล้ม จะมาล้มกับเส้นทางง่ายๆ แบบนี้ซะล่ะ ปั่นไปซักพักก็เห็นทีมลุงก้องกางเต็นท์นอนกันแล้วอ่ะ 
พี่ซาฯ ขอถ่ายรูปซักแป๊ปนะ วิวสวยงามจริงๆ อดไม่ได้เลย ให้พี่ซาฯ มาเป็นแบบ ผมอยากได้นางฟ้าซักตนอ่ะครับพี่ ทำงัยดี
ที่นี่เป็นโครงการต้นน้ำ มีการทำประมงเลี้ยงปลาในบ่อ ในบ่อมีปลาตัวเกือบเมตร สอบถามว่าเค้าจะเอาเฉพาะไข่ปลามาขายราคาแพงมากๆ มีหลายๆ บ่อ เล็กๆ ไปขนาดใหญ่ บริเวณโดยรอบดูร่มรื่นอย่างมากๆ ข้างหน้าเป็นสนามหญ้าจุดกางเต็นท์ได้เป็นสิบๆ หลัง
มาถึงที่พักเป็นศาลาที่พักผ่อน หรือที่ทำการของเจ้าหน้าที่ มีลานกางเต็นท์ข้างใน มีลุงก้อง ลุงจ่า พี่กมล อาจารย์โก กางกันเรียบร้อย กะจะนอนกันแล้ว นี่เรายังต้องไปลุึยดอยดำกันต่อมั๊ย ต้องสอบถามหัวหน้าทริปว่างัย แต่ตอนนี้ขอทำครัวเตาฟู่กันก่อน มาม่าพร้อมแล้ว ปลาป๋องยังมี กาแฟ น้ำชา ลุยกันเลย หิวจนตาลายๆ แล้วนะ
ทำไมพี่ชัยคอตกอย่างนั้นล่ะครับ คงคิดว่าไป ไม่ไป ขึ้น ไม่ขึ้น ดอยดำดี เห้นว่าขึ้นไปอีก 7 โลแหนะ หลายคนเริ่มลังเล เมื่อฝนก็ตกลงมาด้วย ทำให้สถานการณ์ลำบากในการขึ้นดอยไปอีก แต่ทีมอกาลิโก ไม่เคยเปลี่ยนแปลงอุดมการณ์ ตั้งแต่มาแล้วว่าไฮไลท์คือดอยดำนะพี่ซาฯ ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว ต้องให้กำลังกันเอง 555
ทีมลุงก้องอาบน้ำกันเรียบร้อยแล้ว เห็นแล้วอยากจะอาบเหลือเกิน แต่มาทริปนี้เรื่องอาบน้ำต้องไม่อาบถึงจะขลังอ่ะ นี่ก็อาบมาแค่ครั้งเดียวเอง ข้างล่างมีลำธารลงไปอาบได้เลย พวกเราทานมาม่ากันเสร็จพร้อมลุยกันต่อไปแล้ว พี่ซาฯ เก็บของขอฟลูโหลดกันต่อ ไหนๆ ก็มาแล้ว ตอนแรกกะว่าจะเอาสัมภาระฝากไว้กับลุงก้องก็ได้ แต่เดี๋ยวก็ต้องใช้ของแบกขึ้นไปหมดแล่ะ
ทางขึ้นดอยดำเราต้องขึ้นกันไปต่อ มองเห็นเส้นทางข้างหน้า เมฆก่อตัวจะเปียกฝนรึป่าว แต่ก็พร้อมลุยครับ เฮียปิงให้สัญญานการเดินทางไปขึ้นเนินชันไปอีกหน่อย ผ่านหมู่บ้านมูเซอ หรืออาข่า ไม่แน่ใจครับ ก่อนจะลงเขาผ่านทุ่งดอกบัวตอง และลานฮอของหมู่บ้าน ที่นี่พระเทพจะเสด็จมาเยี่ยมเยีอนเสมอ เพราะเส้นทางลำบากในการเดินทางด้วยรถยนต์ถึงต้องใช้ฮิลิคอปเตอร์ ปั่นขึ้นเนินหมู่บ้านชันสั้นๆ จนต้องเข็นอีกแล้ว พี่อุ้ยก็จอดถ่ายภาพกันก่อนไปต่อเรื่อยๆ ผ่านโรงเรียนประจำหมู่บ้านก่อนมาึถึงด่านทหาร ทุกๆ คนถูกกักตัวไว้ จอดรอกันหมด เกิดไรขึ้นหรอเนี่ย ไปไม่ได้ทหารบอกว่าเส้นทางอันตราย และไม่ให้ขึ้นไป 
จากด่านทหารย้อนกลับเส้นทางเดิม ผ่านศาลาพัก และพร้อมทั้งลุงจ่า พี่กมล มาด้วยกัน และได้รับความช่วยเหลือจากลุงจ่าช่วยแบบกระเป๋าให้อีกสองใบ ขอบคุณมากอีกครั้งลุงจ่าคอยช่วยเหลือตลอด พอผมปั่นตามหลังเห็นใจมากที่ลุงจ่าต้องปั่นทางชันๆ และบางครั้งต้องเข็นเหมือนกันยิ่งยากขึ้น
บางทีผมเองก็กังวลเกินเหตุ ทั้งขึ้นเขา ลงเขา กลัวกับเส้นทางแบบนี้ ความมั่นใจบางทีก็หายไปดื้อๆ
เส้นทางเจอแบบนี้จนชินตา ทางที่ไม่ค่อยเป็นถนน และเข็นจนชินแล้ว บอกแล้วว่าปั่นน้อยกว่าเข็นเยอะมากๆ