ท่องไปในไพรพฤกษ์กับเสือขุนหาญ ภาค 2 (แม่สอด-แม่ต้าน-ดอยเปเปอร์-แม่ตื่น)

[เสือสุน]

สุดยอดมากครับ

[khunhan]

นั่งพักฉุดพลังสำรองขึ้นมา หูตาสว่างขึ้น มองเห็นป้าย



มองย้อนกลับไป



คนเขียนแผนที่ให้ บอกให้เลี้ยวซ้าย หมู่บ้านเลตอโกร ?? แต่ท่าทางไม่น่าจะใช่ เพราะทางเลี้ยวซ้ายดูรก ๆ ขณะเดียวกันเห็นถนนวกขวาลงไปข้างล่าง นี่ถ้าเราไม่พักศาลา คงไม่เห็นเป็นทางแยก คนบอกทาง บอกผิด หรือว่ายังไม่ใช่แยกนี้


ดูเวลาบ่าย 4 โมงแล้ว ตั้งแต่ออกจากวัด มาถึงที่นี่ 3 ชั่วโมงผ่านไป ยังไม่เจอชุมชนเลย






ฉันจะไปทางไหนดี

[ลุงก้อง]

ติกต๊อกๆๆๆ โยนหัวก๋อย เสี่ยงดวงไปเลยป้า อิอิ

[ch_doi]

ใกล้ความจริงเข้าไปแล้วหากจำไม่ผิดขุนตื่นน้อย-แม่ตื่นน่าจะประมาณ30โลเท่านั้นเอง
หากจำผิดก็ขอโทษด้วยอิอิอิ
แต่ยังต้องงัดเนินๆๆๆอีกไม่น้อย ที่สำคัญขออย่าให้เจอฝนก็แล้วกัน

[ชาติ เสือประแสร์]

คิด ๆ ไปแล้ว เราว่า...

เออว่ะ ลมหายใจอุ่น ๆ ที่มีแมลงหวี่มาไล่ตอมให้รำคาญ ก็ยังดีกว่าไม่มีลมหายใจแล้วปล่อยให้แมลงวันมาตอมหึ่ง ๆ


โลกของคนคิดบวก สวยงามเสมอ

ตามดูป้าตลอด เป็นกำลังใจให้สู้ต่อไปครับ

[khunhan]

สุดยอดมากครับ

ติกต๊อกๆๆๆ โยนหัวก๋อย เสี่ยงดวงไปเลยป้า อิอิ

นั่นสินะลุงก้อง

ใกล้ความจริงเข้าไปแล้วหากจำไม่ผิดขุนตื่นน้อย-แม่ตื่นน่าจะประมาณ30โลเท่านั้นเอง
หากจำผิดก็ขอโทษด้วยอิอิอิ
แต่ยังต้องงัดเนินๆๆๆอีกไม่น้อย ที่สำคัญขออย่าให้เจอฝนก็แล้วกัน

ไม่ผิดค่ะ
แม้ใกล้แค่ไหน ไม่ยื่นมือเอื้อมรางวัลนั้นก็ไม่ใช่ของเรา

คิด ๆ ไปแล้ว เราว่า...

เออว่ะ ลมหายใจอุ่น ๆ ที่มีแมลงหวี่มาไล่ตอมให้รำคาญ ก็ยังดีกว่าไม่มีลมหายใจแล้วปล่อยให้แมลงวันมาตอมหึ่ง ๆ


โลกของคนคิดบวก สวยงามเสมอ

ตามดูป้าตลอด เป็นกำลังใจให้สู้ต่อไปครับ

ขอบคุณมากค่ะ

[khunhan]

นี่เป็นครั้งแรกที่เราต้องสำรวจให้ครบทุกด้าน
"ไม่มีด้านอื่นอีกแล้ว"



เค้าบอกซ้าย แต่เราตัดสินใจเลี้ยวขวา
ความยุ่งยากเกิดก่อนการตัดสินใจ จากนี้ไป เป็นไงเป็นกัน ..



บ้านขุนแม่ตื่นน้อย ชุมชนเล็ก ๆ ซ่อนในหุบเขากลางป่า





เราสื่อสารกับแทบไม่รู้เรื่อง จึงต้องพูดน้อยคำแต่ชัดเจน "บ้านผู้ใหญ่บ้าน"







เจ้าบ้านตัวน้อยนั่งหน้าเง้าขวางบันได



ขอสะสางดินโคลนที่เลอะเทอะทั้งคัน ทั้งรถทั้งกระเป๋า




เปียกฝนมาแล้ว อาบน้ำรถเตรียมร่างกายให้ชินกับน้ำ ก่อนที่สะสางตัวเอง น้ำในห้องน้ำเย็นยิ่งกว่าแช่น้ำแข็ง

หนาววววววว

[khunhan]

ได้ยินเสียง ตุ่บ ๆ เป็นจังหวะ เดินตามหาต้นเสียง ..


















บ้านน้อยหลังนี้สุขีเสียจริง



แค่มี.....

[มรดก]

กางนิ้วมือแบบห่างๆเอาวางบนหน้าแอบลืมตามองผ่านช่องนิ้วมือ บางช่วงเวลาค่อยเลื่อนนิ้วมาชิดกัน ลำพังหลับตาปี๋อย่างเดียวคงไม่หายเสียวแทน

[khunhan]

กางนิ้วมือแบบห่างๆเอาวางบนหน้าแอบลืมตามองผ่านช่องนิ้วมือ บางช่วงเวลาค่อยเลื่อนนิ้วมาชิดกัน ลำพังหลับตาปี๋อย่างเดียวคงไม่หายเสียวแทน

แบบนี้รึเปล่าคะ ??

[khunhan]

เวลาเหลือ ๆ ไปเดินชมทุ่งนา



ผู้ใหญ่บ้านเล่าให้ฟังว่า "คนที่นี่ ไม่ต้องใช้เงินคับ ขอเพียงมีข้าวกิน มีสุขภาพดี ก็มีความสุขแล้ว"



ระบบสามารถเลี้ยงตัวเองได้ ถ้ารู้จักพอ







ตะบองเพชรยักษ์สูง 3 ช่วงตัว






คุณยายท่านดี ดูแข็งแรงและอารมณ์ดี ซึ่งน่าจะมีเหตุปัจจัยสนับสนุนหลายอย่าง





การอยู่อาศัยในชีวิตธรรมชาติ สิ่งแวดล้อมที่ดี ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อายุยืนอย่างมีคุณภาพ






บ้านผู้ใหญ่บ้านที่เราขออาศัยพักนอนคืนนี้

[khunhan]

อาหารเย็นตั้งโต๊ะรอผู้มาเยือน



ข้าวหุงร้อน ๆ กับน้ำพริกกะเหรี่ยง ผักลวกเมนูเลิศรส ยังมีไข่ต้มกับหมูทอดของเราสมทบด้วย



ผญาโบราณว่า "บุญกินข้าวฮ่วมพา ผลาฮ่วมสร้าง ซาดนี้จึงได้มาพบพ่อกัน" : การมาพบกันของเรา ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว



กินข้าวกับน้ำพริกและผักพื้นบ้าน นับเป็นอาหารที่อร่อยเลิศรสมีคุณค่าที่สุด ในยามนี้









เมื่อเราถามถึงที่นอนของเรา เค้าชี้ฝั่งตรงข้างที่เจ้าบ้านนอน มีเตาไฟขั้นกลาง โดยบอกว่า

"เจ้านอนข้างนอกไม่ได้หรอก ดึก ๆ มันหนาว"




นอนข้างกองไฟ อุ่นดี





ค่ำคืนนั้น เรากับผู้ใหญ่บ้านที่คุยกันพอรู้เรื่องแค่ 2 คน นั่งคนละฟากกองไฟ ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ




เราว่า มันดูห่างเหินชอบกลอยู่ เลยขอปล่อยช้าง



แค่นี้ ก็ขยับเข้ามาใกล้ได้แล้ว โดยมีญาติ บ้านใกล้เรือนเคียงมาร่วมด้วย

แม่หนูลูกสาวก็เริ่มคลายความกังวล ขยับมาใกล้ด้วยเหมือน





ดูแววตาขี้เล่นของเธอสิ

[khunhan]

เรานอนข้างเตาไฟ โดยมีผ้าห่มรองนอน ของเจ้าบ้าน 1 ผืน และใช้ถุงนอนของตัวเอง พออุ่น กลางดึกรู้สึกร้อนจึงเอาขาออกมาพ้นถุงนอน






ดึกสงัดไฟมอดดับลง ....




ในความมืด ขณะหลับ เรารู้สึกเหมือนมีนิ้วนุ่ม ๆ จับที่หลังเท้าซ้ายเหมือนแตะ ๆ คลำ ๆ อย่างแผ่วเบา






.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ตั้งสติให้ดี
เราปลุกปลอบตัวเอง









สูดหายใจลึก ๆ เบา ๆ


พอตั้งสติได้เท่านั้นแหละ ....
เราค่อย ๆ คู้เท้าทั้งสองข้างเข้า ยันเปรี้ยงเต็มแรง !!









พลั่ก !!! เสียงวัตถุมีน้ำหนักกระแทกฝาบ้าน

แง้ว !!!





แค้ก ๆ ๆ เจ้าบ้านส่งเสียงให้รู้ว่าตื่น
ขณะที่เรารีบหดขา เก็บเข้าถุงนอนพลิกตะแคงตัวหันหลังให้เตาไฟ ทำทีหลับ ไม่รู้ไม่ชี้






คู้ตัวหดคอ งอเข่านิ่ง ในใจก็แอบคิด แอบขำ


ขอโทษ ๆ
ใครจะไปรู้ล่ะ นึกว่าคนนี่หว่า


หมายเหตุ ขอโทษคนรักแมวทุกท่านด้วยนะคะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายแมวเลย ด้วยความสัตย์จริง



เราตื่นด้วยเสียงกุ่กกั่ก ติดไฟที่ดับให้ลุกโชนอีกครั้งของแม่บ้าน






สว่างแล้ว เรานั่งอังไฟ ทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา ....









ขณะที่ เจ้าของเสียงร้องเมื่อคืนนี้ ยังนั่งอยู่ข้างเตาไฟเพื่อขอไออุ่น ท่าทางดูยังงอนเราไม่หาย (มันก็น่าโกรธอยู่หรอก)
เราอยากบอกเค้าอีกจัง




"ขอโทษ "

[khunhan]

ตรงกันข้ามกับแม่หนูน้อย "อาโปว"
เมื่อวานยังหน้าเง้า




เมื่อคืนนี้ เพียงเราชวนเล่นซ่อนวัตถุในกำมือให้เธอเลือก ว่าอยู่ข้างไหน เธอตื่นเต้น สนุกสนาน หัวเราะลงลูกคอ จนเสียงหลง ต้องเพลา ๆ ลง กลัวเธอนอนละเมอ


เธออารมณ์ดี ขี้เล่น ใสบริสุทธิ์ น่ารักมาก โปรดสังเกต ของเล่นในมือเธอ ..










เห็นเธอแว้บ ๆ




เลยตั้งกล้อง ชวนเธอถ่ายรูปด้วย เธอก็ยืนแอ็คนิ่งๆ ด้วยดี แต่พอเราตั้งเวลา วิ่งเข้ากล้องเท่านั้นแหละ เธอกลับวิ่งหนี หัวเราะชอบใจ




"หลอกยายด๊า...ย !!! "

[khunhan]

ดูการวางท่าของเธอ เมื่อเธอให้ความร่วมมือ นางแอบยังอาย



บ้านเธอ ไม่มีวิทยุ ไม่มีทีวี มีแต่พ่อ-แม่-พี่ชายอีก 2 คน กับยายที่เป็นต้นแบบให้เธอเติบโตอย่างอิสระสดใส



ผู้ใหญ่ทำอะไร เธอเลียนแบบเราร้องเอะอะ เมื่อเห็นเธอเล่นมีด ขณะที่ผู้ใหญ่ของเธอ เหลือบตามอง เห็นเป็นเรื่องธรรมดา แม้แต่เมื่อวาน ที่เธอเอามีดสับวงกบประตูฉับ ๆ ๆ








นี่เป็นฝีมือของเธอ








แรกทีเดียวเราตั้งใจว่าสว่างจะออกเดินทางเลย แต่เจ้าบ้านไม่ยอม ร้องให้รอกินข้าวก่อน "แม่ตื่น บ่ไก๊ "




อาหารเช้าพร้อมแล้ว





นั่งล้อมวงกัน กินข้าว





ผักพื้นบ้านวิ่งไปเก็บสด ๆ



แรกทีเดียว เค้าร้องเตือน ว่าระวังนะ มันขม หยิบชิมดู มีรสขม ๆ หอม ๆ แถมด้วยหวานติดปลายลิ้น พอรู้ว่าเราชอบ เค้าหยิบมาวางบนจานเราจนหมด บอกว่า "ถ้าชอบ ก็กินเยอะ ๆ เราไปหามากินอีก เมื่อไหร่ก็ได้"




เมนูพิเศษวันนี้ แกงฟักใส่หมู

"หมูป่าเหรอ "
"บ่ใช่คับหมูเลี้ยงคับ เชือดแล้วแบ่งย่างไฟ เก็บไว้กินนาน ๆ"




เลี้ยงง่าย ๆ แบบนี้ ไม่มีหัวอาหาร สารเคมี มีแต่ผัก เอามาสับ ๆ ผสมกับรำข้าว



ชั้นวางของเหนือเตาไฟ นั้นใช้แขวนเนื้อสัตว์ รมควัน ถนอมอาหารด้วย




ขณะที่ที่บ้านเจ้าหนูนี่ คงมีเมนูพิเศษเช่นเดียวกัน โดยมีขนมโก๋ เป็นรางวัลค่าเดินมาซื้อปลาทูเค็ม






นับเป็นอาหารป่าธรรมชาติที่อร่อยมาก แกงอร่อย น้ำพริกอร่อย แถมผักก็ อร่อย แถมซ้ำนั่งล้อมวงกันกินแบบนี้ อาหารที่อร่อยไม่ได้อยู่ที่รสชาติหรือชนิดอาหารหรอก แต่อยู่ที่บรรยากาศระหว่างนั้นต่างหาก อบอุ่นดี นะ