ท่องไปในไพรพฤกษ์กับเสือขุนหาญ ภาค 2 (แม่สอด-แม่ต้าน-ดอยเปเปอร์-แม่ตื่น)

[khunhan]

นับเป็นบุญเหลือเกินที่มีโอกาสได้มานมัสการพระมหาธาตเจดีย์โลกะวิฑู โฆ๊ะผะโด๊ะ ในภูสูงกลางป่าที่มีเรื่องเล่าขานเป็นตำนานมากมาย (ซึ่งท่านสามารถค้นหาได้ทั่วไป)







รูปองค์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ตั้งตระหง่านประดิษฐานเพื่อการสักการะบูชาดูน่าเกรงขามยิ่ง



บรรพบุรุษของเราแต่โบราณ ปกบ้านป้องเมืองคุ้มเหย้า
เสียเลือดเสียเนื้อมิใช่เบา หน้าที่เรา รักษาสืบไป





เราตั้งนะโมสงบจิต พร้อมกล่าวคำบูชา และกล่าวคำคำแผ่ส่วนกุศล ให้เสียงนั้นดังไปจนถึงจักรวาล




ขอให้อยู่เป็นสุขอย่างถ้วนหน้าทุกท่านเทอญ



เหมือนการตอบรับ กลุ่มไอหมอกลอยฟุ้งขึ้นมาจากเบื้องล่างจนปกคลุมจนทั่วบริเวณ ยังความรู้สึกปีติอย่างบอกไม่ถูก





สา...ธุ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เห็นทางแล้วโหดจริงๆ ดื่มน้ำก่อนละกันครับ

[ch_doi]

เป็นเส้นทางที่ผมเองเคยฉายเดียวไปคนเดียวเหมือนกันแตผมใช้ออฟโรดในการเดินทางครับ หลายปีมาแล้ว เวลานั้นก็ยังบอกว่าถ้ามีฝนได้กินข้าวลิงแน่
มาเจอกระทู้นี้เข้าขอบอกว่าทั้งทึ่งและงงจริงๆว่าท่านขุนหาญทำได้อย่างไร? บนเส้นทางสายนี้ทางแยกเยอะมาก หากหลงก็หาคนถามทางยาก หรือเจอก็ส่งภาษาไม่เข้ากัน
บอกตรงๆว่าถึงผมจะเป็นชาย และหากมีความสามารถในการปั่นจักรยานขึ้นเขาลงห้วยได้แบบนี้ ก็คงไม่กล้าไปคนเดียวอยู่ดี
ดีแล้วที่ผมไม่มีความสามารถพอก็เลยไม่ต้องคิดเลย

รูปที่ผมขออนุญาตร่วมแจมในกระทู้ของคุณขุนหาญ น่าจะใจตรงกันถ่ายภาพจากที่เดียวกัน
ไม่รู้ใครก่อนใครหลัง ผมปั่นออกกำลังผ่านไปวันที่22-11-56ครับ...

[ch_doi]

[ch_doi]

[khunhan]

เห็นทางแล้วโหดจริงๆ ดื่มน้ำก่อนละกันครับ

The Idol ของใครหลาย ๆ คน อย่างวุด ยังมีเส้นทางไหนให้เรียกว่าโหดได้อีกอยู่หรือ ?
ดื่มน้ำ หายเหนื่อย แล้วไปต่อ เส้นทางนี้ ยังอีกยาวไกล

เป็นเส้นทางที่ผมเองเคยฉายเดียวไปคนเดียวเหมือนกันแตผมใช้ออฟโรดในการเดินทางครับ หลายปีมาแล้ว เวลานั้นก็ยังบอกว่าถ้ามีฝนได้กินข้าวลิงแน่
มาเจอกระทู้นี้เข้าขอบอกว่าทั้งทึ่งและงงจริงๆว่าท่านขุนหาญทำได้อย่างไร? บนเส้นทางสายนี้ทางแยกเยอะมาก หากหลงก็หาคนถามทางยาก หรือเจอก็ส่งภาษาไม่เข้ากัน
บอกตรงๆว่าถึงผมจะเป็นชาย และหากมีความสามารถในการปั่นจักรยานขึ้นเขาลงห้วยได้แบบนี้ ก็คงไม่กล้าไปคนเดียวอยู่ดี
ดีแล้วที่ผมไม่มีความสามารถพอก็เลยไม่ต้องคิดเลย

เป็นอย่างนั้นจริง ทางแยกเยอะมาก หาป้ายไม่มี ที่มีก็ไม่ชัด ผู้คนให้ถามไถ่ก็ไม่มี ที่มีก็คุยกันไม่รู้เรื่อง

รูปที่ผมขออนุญาตร่วมแจมในกระทู้ของคุณขุนหาญ น่าจะใจตรงกันถ่ายภาพจากที่เดียวกัน
ไม่รู้ใครก่อนใครหลัง ผมปั่นออกกำลังผ่านไปวันที่22-11-56ครับ...

เป๊ะเลย !!!



"ป้าออกตัวก่อนไม่กี่วันค่ะ ถึงที่นี่วันที่ 17-11-56 เวลา เกือบ 11 โมงโดยประมาณ"

[khunhan]

เรานั่งปล่อยอารมณ์ดูไอหมอกฟุ้งขึ้นมาจากเบื้องล่าง เดี๋ยวมา เดี๋ยวไปกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า เพลิน...จนลืมเวลา





ต้องไปต่อแล้ว ขากลับลงจากวัด พยามยามหาทางลงด้านอื่น ตุ๊เจ้าบอก ว่าเคยมีแต่ปิดไปแล้ว ต้องลงทางเดิม




ลงเพื่อขึ้น ทำบ่อย ๆ จนเราชินแล้วละ



เลยมาแล้ว ยังเห็นฉากหลังเป็นพระมหาธาตุโฆ๊ะผะโด๊ะ เด่นเป็นสง่า





จากคำบอกเล่า เค้าว่าจากที่นี่ไหลยาวไปจนถึงแม่ตื่น แต่เราแอบสังเกตว่าล้อยังฝืด ๆ ต้องออกแรง ข้างหน้ายังเห็นเส้นทางไต่เขาลูกถัดไป





ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป


จะขึ้น จะลง จะยังไงก็ต้องไป ใส่ใจทำไม
ในเมื่อบรรยากาศบนสันเขายามนี้.... ....สวย...สดชื่นมาก

[khunhan]

ตั้งแต่ขึ้นเขามา เราเพิ่งมีโอกาสเจอคนเดินระหว่างทางกลุ่มแรก พวกเธอเขินอายเหลือเกิน เร่งฝีเท้าเดินหนีกันใหญ่ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหันกลับมา

แต่ที่จริง ถึงเธอหันกลับมาก็คุยกันไม่รู้เรื่องอยู่ดี






แพะฝูงนี้ซึ่งน่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงปล่อยของชาวบ้าน ก็เหนียม วื่งหนีเข้าป่าไปเลย ได้ยินแต่เสียงร้องอยู่คำเดี๋ยวซ้ำ ๆ

แย่่..... แย่




ไม่รู้เค้าร้องว่าใคร??


ไม่เกี่ยวกับเรา ไม่รู้ซักเรื่องก็ได้ เข้าป่าดีกว่า



ยิ่งบ่าย หมอกยิ่งมาก อากาศก็ยิ่งเย็นลง ไม่รู้ว่่าเขาสูง หรือเป็นช่วงที่อากาศเย็นลง ไม่มีเครื่องวัด แต่สังเกตว่า ต้นไม้ใบหญ้าชุ่มชื้นและมีกาฝากเกาะไม้ใหญ่จนดูรกครึ้ม

[khunhan]

ยิ่งปั่น ยิ่งเงียบ เราไม่พบใครในระหว่างนั้นอีกเลย





เจอ 3 แยกลักษณะนี้บ่อย ๆ แต่ยังพอเลือกได้ว่าจะตัดสินใจยังไง




บางครั้งก็มุดเข้าไปในป่า



บางช่วงก็ปีนขึ้นมาโผล่บนสันเขา




ไอหมอกเย็นยังลอยฟุ้งตามขึ้นมา







เราปั่นไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เนิบ ๆ ฟังข้างในเค้าคุยกัน บรรยากาศแบบนี้ แม้ไม่ได้เงี่ยหูฟังก็ได้ยิน

[khunhan]

..

[Sea Falcon Pattaya]

ป้าเจอป้ายแบบนี้บ้างมั้ย

[khunhan]

ป้าเจอป้ายแบบนี้บ้างมั้ย

ไม่เจอป้าย แต่เจอคำถามก่อนถึงวัด
"มาทางนี้คนเดียวไม่กลัวเจอช้างป่าเหรอคับ"

ฮ้า!! แถวนี้มีช้างป่าลงมาด้วย??

คับ ผมยังกลัวเลย
อ่ะ ถ้าน้องเจอจะทำยังไง
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ???



เจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่มาสำรวจการปลูกป่าด้วยกับ ปตท. บอกว่า
"ตะกี้ ผมก็เห็นรอยช้างลงมา แต่ว่าไม่ต้องกลัวหรอก กลางวันเค้าไม่มา เค้ามักจะออกมาตอนค่ำ ๆ



ท่านใดคิดจะตามรอย ขอให้วางแผนดี ๆ เพราะนอกจากไม่มีที่พักแล้ว ท่านอาจเจอฝูงช้างป่าด้วย

[khunhan]

เส้นทางชีวิตย่อมมีอุปสรรคเสมอ





ล้อหน้าเข้าร่องแบบนี้ ถ้าตั้งหลักไม่ทัน มีหวังหกคะเมน



ช่วงนี้เรื่มร้อบอบอ้าว หายใจไม่ออก อึดอัดจนต้องเปิดหน้าต่างทุกช่องที่เปิดได้




ป่าที่นี่ได้รับการฟื้นฟูเยียวยาจากโครงการสร้างสรรค์ เห็นเช่นนี้ก็เบาใจลงได้บ้าง ว่าเราป่าต้นน้ำกำลังได้รับการดูแล







ไอหมอกหนา ป่าชื้นจนถนนเปียกลื่น



จำเป็นต้องสวมเครื่องป้องกันทั้งคนทั้งรถ





ไม่รู้ว่าที่เห็นเป็นฝ้าขาวนั้นเป็นไอหมอกหรือละอองฝน แต่ที่รู้สึกได้คือ ทั้งเปียกชื้น ทั้งหนาว


แต่มัน OK. มากเลยนะ

[khunhan]

อันที่จริง สั่งซื้อขาตั้งมาแล้ว แต่ยังไม่มีปัญญาติดตั้ง เลยต้องทำล้มลงราวกับของทิ้งขว้าง



ก่อนหน้านี้ ไม่นานร้อนจนต้องเปิดหน้าต่าง พอเจอหมอกหนา ๆ คราวนี้ ทั้งชื้นทั้งหนาวแต่ก็ยังสดชื่น



ไส้เดือนตัวยาว 2 คืบ บอกลักษณะดิน



บ่าย 3 โมงกว่าแล้ว มัวแต่ดูไส้เดือน คราวนี้ ฝนเทลงมาจริง เปียกจริง ถนนลื่นปรึ๊ด ๆ เดิมทีก็ปั่นไม่ค่อยจะได้นัก คราวนี้ลงเข็นจริง เพราะลองปั่นแล้ว ปัดหน้า ปัดหลัง
ไถลแถร่ด ๆ

จะไปยังไงล่ะทีนี้


เดี๋ยวปั่น เดี๋ยวเข็นตามสภาพถนน กระทั่งเจอคนกลุ่มนี้ มาปลูกป่า เค้ามองเราอย่างสงสัย พูดออกเสียงภาษาถิ่นฟังไม่ชัด จับใจความได้ยาก พอรู้ว่าเราจะไปแม่ตื่น เค้าบอกว่า ฝนตกอย่างนี้ ถนนลื่นมาก ต้องเดิน ไม่ถึงไหนหรอก หัวหน้าชุดน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่จากส่วนกลางเรียกชื่อหมู่บ้านไม่ถูกเหมือนกันช่วยฟังและถ่ายทอดความเขียนแผนที่ให้ บอกว่าถึงหมู่บ้านข้างหน้าอีกไม่ไกลนัก ให้เลี้ยวซ้าย แวะพักหมู่บ้านนั้นก่อน พรุ่งนี้ ค่อยเดินทางต่อ








15 นาทีผ่านไป ฝนซาแล้ว เรายังคนกึ่งปั่น กึ่งเข็น ไม่ถึงไหนซักที




เส้นทางเทปูนแบบนี้ เป็นสัญญานที่ดี ว่าใกล้บริเวณนี้ มีชุมชน






แต่...
จงรู้เถอะว่า เราต้องระดมสรรพกำลังมาต่อสู้ความชันอีกหลายเท่า แรงจะหมดแล้ว....




คราวนี้ รู้สึกเหมือนกำลังลีลาศกับคู่ที่เต้นไม่เป็น เต้นกันคนละจังหวะ คู่เต้นเราคอยแต่จะเหวี่ยงตัวไปข้างหน้าเธอคงกำลังเต้นแทงโก้ละมัง เราต้องออกแรงดึง คอย Lead คอยนำ เหยียบ teen กันไม่รู้กี่ครั้ง จะเปลี่ยนคู่ก็ไม่ได้ จะเปลี่ยนจังหวะเต้นก็ไม่ได้




เราเต้นบีกิน ขณะที่คู่ของเราเต้นจังหวะแทงโก้ ดึงกันไป ดันกันมา เดินหน้า 3 ถอยหลัง 3

กุมมือแน่นลีลาศกันกลางป่า เหนื่อยก็เหนื่อย ขำก็ขำ อดไม่ได้ ต้องหัวเราะออกมาดัง ๆ

5555555



เธอหลุดโลกไปแล้ว

[khunhan]

พอฝนซา อุณหภูมิกายคงร้อนขึ้น ลมหายใจที่แรงและอุ่นเรียกแมลงหวี่ยักษ์ตัวเท่าครึ่งหัวแมลงวันมาตอม จมูกหูตา หายใจแรงนักก็ไม่ได้มันผลุบเข้าไปในจมูก สวมแว่นอยู่แท้ ๆ ยังหลุดเข้าตาตั้งหลายที ดีที่ไม่ใช่แมลงปีกแข็ง ไม่งั้นคงเจ็บแน่ อีกทั้งร้องเสียงดังข้างหูทั้งสองข้าง

"หวี่ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "



ปั่นหนีก็ยังไล่ตามมา หรือว่าพวกเค้ามากันเป็นทีม มีตัวเปลี่ยนมาคอยราวีเราตลอดเวลา
มือทั้งสองยังต้องกำแฮนด์แน่นเนื่องจากถนนลื่น จะเอามือไหนปัดแมงหวี่ล่ะ




เมื่อยมือเต็มที ขอพักมือรบกับแมลงหวี่ซักครู่




คิด ๆ ไปแล้ว เราว่า...

เออว่ะ ลมหายใจอุ่น ๆ ที่มีแมลงหวี่มาไล่ตอมให้รำคาญ ก็ยังดีกว่าไม่มีลมหายใจแล้วปล่อยให้แมลงวันมาตอมหึ่ง ๆ