ทริปประจำปีเป้ทัวริ่งกับเส้นทางหินๆ อันนาปุรณะ เนปาล

[Walrus]

เดินทนทั้งคนทั้งหมา

[Walrus]

มาดูกันว่าทางมันชันขนาดไหน
เทคนิคคือการเลือกไลน์ที่ถูกตั้งแต่แรก บวกกับการใช้เกียร์ที่หนักพอจะข้ามไลน์เมื่อรู้ว่าผิดไลน์

[Walrus]

เจออย่างนี้เทคนิคไม่ต้อง "ใจ"อย่างเดียวเลย
แต่ของผมใช้"จูง"สบายใจกว่า

[Walrus]

วันนี้แฉะครับ ภาษาใต้เรียก "เอือด"
ต้องพักกันหน่อย เสียดายเป็นครั้งที่ร้อย ทุกที่ๆเราแวะมีชื่อเรียกทั้งนั้นแต่ผมดันจำไม่ได้

[Walrus]

มีสะพานไม่ไปเดินเล่นจะสร้างไว้ทำไม

[Walrus]

ช๊อป ชอบ ทางอย่างนี้
บริเวณนี้ใกล้ๆ กับจุดพักรถ เราพักกันที่นี่ด้วยความจำเป็นเพราะฝนตก

[Walrus]

หลังจากออกจากท่ารถได้ไม่ไกลเราก็มาเจอกับนี่เข้า

[Walrus]

ด้านหลังเป็นอย่างนี้

มีร้านแต่ไม่มีคนขาย ฝนก็ตกทำอะไรกันดี

[Walrus]

นับเป็นมาม่าที่อร่อยที่สุดในชีวิต

[Walrus]

มีฝรั่งมากับไกด์เกิดอาการเซ็งเพราะถ่อมาไกลจะมากินข้าวเคล้าเสียงน้ำตกแต่ดันไม่มีขาย สุดท้ายก็ดันกันต่อ คงไปกินที่ท่ารถ

[Walrus]

หลังจากประทังหิวที่น้ำตกแล้วเราก็ต้องดันกันต่อ ทางมันชันยาวแบบสมำ่เสมอทำให้ผมกับพี่หางแฮ้มนำพี่เป้กับแจ๊คไกล

[Walrus]

พอใกล้กาซ่า ผมสังเกตเห็นซากบ้านเรือน สงสัยจะเป็นเมืองเก่า แต่คงมีปัญหาตอนหน้าน้ำ

[Walrus]

ถึงแล้วครับกาซ่าประมาณบ่ายสาม ผมคาดว่าพี่เป้กับแจ๊คต้องมาช้าแน่ๆ เลยสั่งข้าวมากิน พี่หางแฮ้มก็แชร์ด้วย

[Walrus]

กาซ่าเป็นเมืองสำคัญเพราะเป็นท่ารถที่จะต่อไปจอมสม ตัวท่ารถมีโรงแรมด้วยในตัว
รออยู่นานพี่เป้กับแจ๊คยังไม่มา อากาศก็เย็นลง ผมจึงทำการกดดันพี่หางแฮ้มให้นอนที่เมืองนี้ แต่ไม่ใช่ท่ารถ เราฝากข่าวไว้กับตำรวจแล้วเราก็ปั่นเข้าไปในกาซ่าได้ที่พักตรงข้ามค่ายทหารเพราะคิดว่าอยู่ใกล้ทหารน่าจะปลอดภัย
ที่พักที่เนปาลแปลก คือจะทำความสะอาดตอนมีแขกมาเข้าพัก แปลกใจอีกอย่างว่ามันไม่มีตัวเรือด
ระหว่างรทำความสะอาดพี่เป้กับแจ๊คก็ตามมาทัน

[Walrus]

ใกล้ๆกับโรงแรมมีงานฉลอง เสียงดังสนั่นหุบเขา ยังกังวลว่าจะได้นอนไม๊คืนนี้ แต่พอเริ่มมืดก็เลือกแล้ว