เล่าสู่กันฟังหลังแข่ง หัวหินควีนส์คัพ 2013 รุ่น 40 ปีครับ..

[cosmic]

เล่าสู่กันฟังหลังแข่ง “หัวหิน ควีนส์คัพ 2013”

ครับ..มีเรื่องราวมาเล่าให้ฟังอีกแล้วครับ หลังจากห่างหายไปนาน เที่ยวนี้เป็นการแข่งขันจักรยานถนน ชิงถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ ในวันเสาร์ที่ 7 ธันวาคม ที่ผ่านมา รายการนี้เป็นที่รวม ดาวกระจายของมือวางแต่ละรุ่น ไปรวมกองกันอยู่ที่หัวหิน เพื่อให้ได้วัดฝีมือ และความแข็งแกร่งกัน โดยมีถ้วยพระราชทานใบใหญ่ “ควีนส์คัพ” เป็นรางวัลที่ทุกคนอยากได้มาครอบครอง ถือเป็นเกียรติประวัติสูงสุดของการเป็นนักปั่นจักรยาน เรื่องที่ผมจะเล่า นั้นเฉพาะรุ่น 40 ปีเท่านั้นนะครับ ส่วนรุ่นอื่นๆ ติดตามผลกันในกระดาน รายงานผลการแข่งขันครับ..

ผมเตรียมการฝึกซ้อมเพื่องานนี้ เป็นระยะเวลาที่สั้นมากๆ หลังจากที่ได้รับ นโยบายของทีม “อินฟินิท” ว่าจะส่งแข่งรายการนี้ เพราะก่อนหน้านี้ผมกำลังง่วนอยู่กับการจัดการแข่งขัน “เดอะมาสเตอร์ทัวร์ออฟเชียงใหม่” ซึ่งหาเวลาออกไปปั่นยากมากๆ เรียกว่า หยุดไปเลยเกือบเดือน และพอจะรู้ความยาก ของเส้นทางนี้เป็นอย่างดี เพราะนอกจากจะต้องสู้กับคู่แข่งที่แข็งแกร่งแล้ว สภาพเส้นทาง ขึ้นๆ ลงๆ อากาศที่ไม่เหมือนเชียงใหม่ และ กระแส “ลม” ที่เป็นอุปสรรค อย่างมาก สามารถที่จะทำให้ แต่ละคน หมดฤทธิ์ ได้แบบไม่รู้ตัวเลยทีเดียว ดังนั้นการวางแผนการฝึกระยะเวลาจำกัด นั้นเน้นการออกไปเก็บชั่วโมงการปั่น ให้ได้นานๆ ไม่เน้นความเร็ว แต่เน้นให้ขา มีแรง เส้นทางหลังบ้าน ปีนขึ้นยอดเจ็ดพับ หรือรอบสะเมิงนี่ล่ะ เหมาะที่สุดแล้ว ออกคนเดียว ซ้อมคนเดียว เที่ยงวันก็ยังออกไป..

เอาล่ะ การวางแผนการฝึกก็ได้ในระดับหนึ่ง เรียกความฟิตกลับมาได้สัก 40% ถือว่า ดีที่สุดแล้วกับระยะเวลา 10 วันที่สามารถทำได้ ทีนี้มาวางแผนการเดินทาง ผมเลือกที่จะจองตั๋วรถทัวร์ แทนที่จะขับรถไปเหมือนทุกๆ ปี ซึ่งมันบั่นทอนมากๆ เพราะต้องอดนอน ว่าแล้วก็จองตั๋วไป –กลับ เชียงใหม่ – หัวหิน (โชคดีมีรถทัวร์วิ่งตรงเลย) ออกเดินทางคืนวันพฤหัส ถึงเช้าวันศุกร์ นอนพัก ศึกษาเส้นทาง เต็มวัน ตอนเย็นออกไปหมุนขา ดูเส้นทางสตาร์ท และเข้าเส้นชัย ซึ่งไม่ใช่เขาหิน-เหล็ก-ไฟ อย่างเช่นทุกปี ซึ่งทางเข้าเส้นแบบลงเนินอย่างนี้ ถือเป็นของโปรดของผม แต่จะทำอย่างไร ให้เอาตัวรอดกลับมาถึงเส้นชัยได้ในกลุ่มหน้าล่ะ? นี่คือโจทย์ที่ยากนะ..

เช้าวันแข่ง ผมรู้ว่าพิธีเปิดการแข่งขันที่นี่ต้อง ยิ่งใหญ่ อลังการและสมพระเกียรติอย่างแน่นอน ซี่งหมายความว่า เวลาที่เราจะสตาร์ทจริง ต้องถูกขยับออกไปอีก อย่างต่ำ เกือบๆ ชั่วโมง อาหารเช้าที่เราทานมา จะถูกเผาผลาญไปในระหว่างที่รอการสตาร์ท อย่างช้าๆ ต้องเติมเรื่อยๆ ไม่ให้รู้สึกหิวเลย และก็เป็นจริงดังคิด เราสตาร์ทช้าไป 45 นาที

กรรมการเรียกมาเข้าแถวหน้าเส้นแบ่งตามรุ่น ผมมองดูเพื่อนนักแข่งในรุ่นแล้ว เรียกได้ว่า มากันครบ มือวาง 1,2,3,4,5 ที่ขับเคี่ยวกันมาในชิงแชมป์ประเทศไทยตลอดปี อีกทั้งฝรั่งต่างชาติ ตัวแรงๆ มากันให้เหนื่อย ในรุ่นนี้เกือบ 40 คันที่ออกสตาร์ทกันไป เนินแรกที่วัดเขาอิติสุคโต มีประลองกำลังกันเล็กน้อย และก็ยังเกาะกลุ่มกันไป ปั่นทวนลมกันไป ช่วงนี้ ติ๊ก ฟูจิ (เพิ่งขึ้นมา 40 เป็นปีแรก) เปิดปากกระบอกปืน ยิงออกไปก่อนเป็นชุดๆ กลุ่มยังเหนียวแน่นกันอยู่ ผ่านไป 25 กม. มีกลุ่มเล่นกันประปราย ผมลองยิงสวนออกไปเล่นๆ ปรากฏว่า หลุดแฮะ มีออกมาได้ 3 คน คือ ผม กับ เป้ง เบียงคี่ และ อ.กิ้ว (แชมป์หัวหินเมื่อเดือนที่แล้ว) ช่วยกันผลัดนำหนีกลุ่ม แต่ผมกลับไม่มั่นใจที่จะใส่เต็มที่เพราะคิดว่า มันยังเช้าเกินไปที่จะออก แรงหนีขนาดนี้ ขอให้ไปถึง เขา ตา-ยายก่อน ค่อยว่ากันอีกที และก็เป็นจริง ผ่านไป 37 กม. กลุ่มใหญ่ไล่มาทัน อีตาดวง วรพจน์ อติการบดี (แชมป์ 40 คะแนนรวม มาสเตอร์ทัวร์ปีนี้) ยิงเดี่ยวออกไปทันทีเมื่อไล่มาทันกลุ่มผม เพื่อชิงจังหวะปีนเขาก่อน แต่ก็ทำได้เพียงแค่สั้นๆ เพราะในกลุ่มไม่มีใครยอมใคร ผมปีนเขาลูกนี้ด้วยความมั่นใจ เหลือบดู ฮาร์เลทในขณะนั้น แค่ 147 เปลี่ยนเกียร์เพิ่มรอบขา ควงๆ ตามกลุ่มไปก็พอเพียงที่จะขึ้นแบบ เซฟแรงได้แล้ว ช่วงปลายเนิน มีติ๊ก ฟูจิ กับ สันติ จันทบุรี กระชากขึ้นมาทางขวา อย่างแรง และเพียงพอที่จะทำให้กลุ่มแตกได้ระดับหนึ่ง ผมยังรักษาระดับรอบขาและหัวใจได้ดีอยู่ ขึ้นไปถึงจุดเลี้ยวกลับเป็นคนที่สองต่อจากสันติ หลังจากเลี้ยวกลับแล้ว ทีนี้เป็นช่วงที่ผมชอบที่สุด ที่จะได้ โซโล่ ลงมาจากยอดเขา แบบแทบไม่แตะเบรก สาดโค้ง ซ้าย-ขวา ด้วยความมันส์ ลงมาถึงข้างล่างเป็นทางราบ ไม่มีใครเกาะมาเลย ผมเบาขารอนิดหนึ่งมีจังหวะควักพาวเวอร์บาร์ ขึ้นมายัดปากไป ครึ่งแท่ง หลังจากนั้นมีลงตามมากับผมอีก 5 คน นั่นคือ ดวง, น้าแจน เบียงคี่, เป้ง เบียงคี่, เฮียชุ้ง รุ่งโรจน์ สวัสดิ์เลี่ยมสาร ทีมK-45,สันติ จันทบุรี เป็นนักปั่นไทยล้วนๆ ฝรั่งหลุดหมดแล้ว กลุ่มทั้ง 6 คนก็ผลัดนำกันพอประมาณ แต่ผมก็ยังไม่เร่ง และไม่เติมความเร็ว เพราะคิดว่ายังอีกตั้ง 70 กว่ากิโล ยังไม่ถึงครึ่งทางเลย.. สักพัก กลุ่มใหญ่ก็ตามมาทัน ฝรั่งมารายงานตัวกันครบ ทีนี้เปิดเกมส์เล่นกันใหม่ โดยมี เป้ง เบียงคี่ ใจถึงมากยิงหนีออกไปปั่นทวนลมคนเดียว โดยที่ไม่มีใครขึ้นมาไล่เลย เพราะมองตากันแล้วฟรีขาแกร้กกก.. เกี่ยงกันซะงั้น ผมบอกดวงว่า ขึ้นมาล้อคความเร็วเป้ง ไม่ต้องโหมนำแรงมากนัก ช่วยกันวนซัก 5 กม. ทันก็ทัน ไม่ทันก็ว่ากันใหม่ ผมตั้งความเร็วให้ และชวนให้ช่วยกันนำ

ปรากฏว่า ไม่มีใครยอมขึ้นเลย แต่กลับปล่อยผมตั้งความเร็ว ห่างกลุ่มออกไปอีก เอาล่ะ ไปล่ะนะ ทีนี้ เบรกอะเวย์ที่สอง ในวันนี้ มาก่อนกำหนด ผมเติมความเร็วขึ้นเรื่อยๆ มากัน 3 คนกับ ยุทธ เมืองกาญจน์ (คนนี้ผมยกให้แกเป็นคนที่มีความเร็วที่สุดในวันนี้) และพี่หนุ่ย วีระชัย พัทยา จนมาทันเป้ง และช่วยกันตั้งความเร็วหนีกลุ่ม 4 คน มองไปข้างหลังเหมือนกลุ่มจะปล่อยแล้ว ระยะแก้ป น่าจะประมาณ นาทีกว่าๆ เราผลัดนำกันช้าบ้างเร็วบ้าง ผมคอยประคองเกมส์ไม่ให้เร็วเกินไป เพราะ ยุทธ จะนำแรงมาก 45-46 ผมบอกกับยุทธว่า “ถ้ายุทธยังขี่ความเร็วเท่านี้ ยุทธจะฆ่าทั้ง 3 คนทิ้ง และจะไม่มีใครเหลือช่วยยุทธนำได้อีกเพราะเราทั้ง 3 ต้องออกแรงนำ และออกแรงตามจนไม่ได้พัก สุดท้ายจะไปไม่ถึงเส้นชัย ตอนนี้ควรจะลดความเร็วลงมา ลากยาวๆ และนิ่มๆ “ ช่วงนี้อัดเจลอีก 1 ถุง ผมหันไปมองเช็คระยะเห็นกลุ่มหลังมาลิบๆ สองสามคน แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นรุ่น 30 ที่พวกเราแซงมาหรือรุ่น 40 กำลังไล่มา ได้บอกกับน้องมาแชลล์มอเตอร์ไซค์ ว่า “น้องไหลไปดูให้พี่หน่อยว่า เบอร์อะไร ที่ตามมา?” สักพักน้องบอกว่า รุ่น 40 ตามมาสองคันครับพี่.. ผมเดาว่า 1 ในนั้น ต้องเป็นเฮียชุ้ง อีกคนอาจจะเป็น อีตาดวง แต่ผิดคาดคนที่มาด้วยกลับเป็นปุ้ม ลพบุรี อีกอย่างผมกังวลอยู่ตั้งแต่ลงเขาแล้วว่า เกียร์ผมลงตัวเล็กสุด 11 ฟันไม่ได้ ผมอาจต้องการตอนสปรินทร์ลงเนินเข้าเส้น จะจอดจูนเกียร์ก็ไม่มีจังหวะเลย เพราะเกมส์เร็วตลอด เอาล่ะวะ ตอนนี้ล่ะ ผมเบรคกระโดดลงมาจากรถ รีบปรับจูนตีนผี เพื่อให้มันลงตัวล่างสุดได้ แล้วรีบกระโจนขึ้นรถในขณะที่เฮียชุ้ง กับ ปุ้ม ลพบุรีผ่านมาพอดี ออกแรงไล่นิดนึง ก็กลับเข้ากลุ่มเดิมได้โดยสวัสดิภาพ

เราประกอบร่างรวมกันเป็น 6 คน ระยะทางเหลือ อีก 30 กว่ากิโลแล้ว สิ่งที่น่ากลัวเริ่มส่งสัญญานมาแล้วนั่นคือ “ตะคริว” มาตอดต้นขาด้านขวา แปร้ปๆ เป็นระยะๆ ผมออกแรงนำเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว อาศัยนำบ้างลงมาพักบ้าง เตะวนแล้วตอนนี้ ดูอาการเพื่อนร่วมทาง ดูน่ากลัวที่สุดคือ ยุทธ เมืองกาญจน์ เพราะยังเร็วต่อเนื่องได้ เฮียชุ้ง นี่ก็แข็งแรงใช่ย่อย เพราะไล่มาจนทัน ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะทันแล้ว ห่างเยอะ แสดงว่าแกยังมีเหลืออยู่ เหลือระยะทางอีก 20 กม. มีขึ้นเนินสั้นๆ ยุทธ กระชาก ขึ้นเต็มตรีน เฮียชุ้งตามประกบ ผมเกาะล้อเฮียชุ้งไป มีพี่หนุ่ย พัทยาติดมาด้วย ผมมองหา เป้ง กับ ปุ้ม ไม่เจอ ซัดลงเนินมา เหลือ 4 คน เอาล่ะตัวหารน้อยลงไป มาถามไถ่ทีหลัง สองคนนั่นโหมเกินไป ตะคริวเกาะขาทั้งคู่ ผ่านไปอีก 5 กม. เหลือ 15 กม.เส้นชัยแล้ว เฮียชุ้งได้จังหวะ น้องรุ่น 30 ที่โดนไล่ทันขึ้นมาลากแรงๆ ยาวๆ และแกต่อเนื่องสวนทับไปเลย เรียกว่าแกยกหนีดื้อๆ ขาดพอสมควร พี่หนุ่ยหลุดไปแล้ว ผมมองหน้ากับยุทธ ถามว่า ยุทธ ไล่ไหวมั้ย? มาช่วยกัน

ยุทธ ส่ายหน้า บอกว่า “ผมเป็นตะคริว” ผมไม่มีเวลารีรออีกแล้ว กัดฟันยัดเกียร์ลงใบหนักสุด กดไล่เฮียชุ้งไป ด้วยขาที่เจ็บปวดมากๆ แต่ฝืนกดๆ ไปเผื่อว่ามันจะหาย และผมก็ออกแรงไล่อยู่ประมาณกิโลกว่าๆ ก็มาทันที่ ช่วงวงเวียนเลข 8 ใต้บายพาส เหลืออีก 12 กม. พอผมมาทัน ด้วยอาการที่หมดสภาพเช่นกัน แต่ดูแกยังแรงได้ต่อเนื่องแกชวนให้ผมช่วยนำ ผมบอกกับแกว่า “เฮียปั่นไปเหอะ ผมไล่เพิ่งมาถึงและผมเป็นตะคริว นำไม่ไหวแล้ว แต่ผมมั่นใจว่าผมสปรินทร์ได้” แน่ะ มีขู่นิดๆ 55 แกบอกว่าอยากได้ถ้วยใบนี้ ผมก็บอกแกว่า ผมก็ยังไม่เคยได้เหมือนกัน ด้วยสปิริต ของเฮียชุ้ง แกพูดวลีเด็ดกับผมว่า “ผมแพ้ก็ไม่เป็นไร เพราะพี่เป็นมือ 1 แต่ผมอยากจะทดสอบดูว่าผมจะทำได้หรือเปล่า” นี่คือสปิริตที่ออกมาจากหัวใจนักสู้ที่ชื่อ “ชุ้ง” ผมบอกรับทันทีว่า “งั้นเรามาวัดกันไปเลยนะ” ปั่นมาด้วยกัน ยอมสารภาพเลยว่า ผมจี้แกซะเป็นส่วนใหญ่ เพราะแกกังวล กลัวว่าข้างหลังจะมาไล่ทัน ผมบอกแกไปว่า ผมไม่กลัวข้างหลังหรอก เพราะยังไง ผมคิดว่าผมสปรินทร์สู้ได้อยู่ดี ผมกลัวขาผมล้อคไม่หมุนตอนนี้มากกว่า พอมาขึ้นเนินสุดท้าย ผมขี่ขึ้นประกบด้านข้างและบอกแกว่า เราขี่คู่กันไปอย่างนี้ล่ะ แล้วไปวัดกันตัวต่อตัวหน้าเส้น แกก็ขี่ประกบกับผมถึงยอดเนิน หลังจากนั้น เฮียชุ้งเป็นฝ่ายเปิดเกมส์แลกก่อน โดยหลังจากลงเนินยาวๆ มาแล้ว แกขึ้นลาก และกระชากหนีผมก่อนถึงเส้นชัย ประมาณ 300 เมตร ผมจี้ติดล้อแกมา จนมาทันน้องรุ่น 30 อีก 2 คนที่กำลังแย่งอันดับ 5 ในรุ่นกันอยู่พอดี เหลือประมาณ 180 เมตร ผมใช้ 53/11 ที่คิดไว้แต่แรก กระชากขึ้นทางขวา และ เข้าเส้นคว้าแชมป์ปีนี้ไปด้วยขาที่บอบช้ำ ต่อด้วยเฮียชุ้ง และไม่กี่อึดใจ ยุทธ เมืองกาญจน์ อันดับ 3 ก็ตามมาติดๆ อันดับที่ 4 กลับเป็น สันติ จันทบุรี ไล่มากับ Paul Jerrard ฝรั่งอีกคน คว้าที่ 5 ไป แบบพลิกล้อค (แสดงว่าที่หนีๆ มาด้วยกัน นี่ หมด กันจริงๆ

ครับ..เล่ามาซะยาวไม่ได้คิดจะโชว์ออฟอะไร อยากให้ได้เห็นเหตุการ์จริงๆ ในเกมส์การแข่งขันจริงๆ ว่ามันเป็นอย่างไร การวางแผน ทำได้อย่างที่คิดหรือไม่ แก้เกมส์อย่างไร เสน่ห์ของกีฬาจักรยาน มันเป็นเช่นนี้เอง อย่างน้อยบทความที่ผมเขียนๆ มาก็อาจเป็นแรงบันดาลใจให้หลายๆ คนในวัย 40 อัพ ได้ลุกขึ้นมาเปลี่ยนชุดออกไปปั่นจักรยาน ผมก็ดีใจแล้วล่ะครับ ไม่แน่.. ปีหน้า อาจมีตัวละครเพิ่มขึ้น จากการที่ได้อ่านเรื่องราวนี้จบลง ก็ เป็น ได้ ... ขอบคุณเพื่อนร่วมรบที่แข่งกันด้วยสปิริต และสร้างสรรค์เกมส์ที่สนุกตลอดการแข่งขัน และขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบครับ (ภาพบางส่วนจากแฟ้มภาพนะครับ แต่มีเกือบครบทุกคนที่เอ่ยมาข้างต้นครับ)

สุดยอดเลย ลูกพี่..!

[CyclingSyndrome]

เล่าได้มันส์เหมือนเดิมครับพี่ สุดยอดครับพี่ตั้ม เก๋าเกมจริงๆครับ

[Pajingo]

ขอบคุณสำหรับการแบ่งปันประสบการณ์อันล้ำค่าครับ

[GOBBS]

ยังกะไปปั่นเองเลยครับ สนุกจริงๆ

[ton_59]

ขอบคุณครับ อ่านสนุกเหมือนเดิม

[โต้งพะเยา]

อ่านแล้วมันส์มากเลยครับ.......

[thumnoon]

สุดยอด วงแผนได้ดีมากครับ คิดเหมือนผม การที่เราขับรถทางไกล แล้วไปแข่ง ไม่ดี เหนื่อยและเพลีย

[Coolmorning]

ได้แรง ได้พลัง ได้ความรู้
ได้ใจ
ขอ คาราวะ นะคร้าบบบบ

[อิสระชล(โอ๋บ้านสวน)]

อ่านและเพลิน+สนุก เลย ครับ .... แต่ได้ประสบการณ์ ในการอ่านนี่แหละครับ ขอบคุณครับ

[kamkon]

อ่านแล้วได้ความรู้ด้วยสนุกมากเลยครับ..

[heroes_off]

ขอบคุณนะครับ สำหรับเรื่องเล่าจากประสบการณ์จริง

เห็นภาพเลยครับ

[ThaNanSak]

ขอบคุณที่แชร์ประสบการณ์ครับ

[nuang]

กำลังมันเข้าเส้นซะแล้ว สุยอดครับ

[Godspeed]

อ่านจบแล้วอยากออกไปซ้อมปั่นต่อเลยครับ
ขอบคุณพี่ที่แบ่งปันประสบการณ์และความรู้ในการแข่งขันจักรยานครับ

[saintact]

ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีที่ได้เห็นเกมส์การแข่งกับตา รึโชคร้ายที่ผมเกือบปั่นไม่จบ55
แต่ผมคิดว่าดีที่ได้ปั่นเส้นทางโหดๆกับพี่ๆครับ

ขอบคุณที่แชร์การแข่งเกมส์ของการปั่นจักรยานแบบที่ไม่เคยคิดว่าจะมีอะไรมันส์แบบนี้ครับ