สรุปทริปลุยป่า ตื่นมาก็เข็น ลงมาก็จูง ไม่ไหวก็ทอดผ้าป่าช่วยกัน(วินซ์) กับเส้นทางลุยป่ารอยต่อเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน 20-27 พ.ย. 56

[เอส-เมอร์ริด้า]

มาต่อกันเลยครับ ท้าวความเมื่อวาน ผมลงมาจากดอยสามหมื่น ลงล่างมาสู่ อ.เวียงแหง ที่นี่ผมดูแล้วยังไม่ค่อยมีความเจริญจากการท่องเที่ยวมากนัก คล้ายๆ อ.แม่แจ่ม แต่แม่แจ่มสนับสนุนเรื่องการท่องเที่ยวมากแล้ว การมาที่นี่ไม่ง่าย ต้องผ่านเทือกเขาสูงชัน แต่ก็ยังมีเส้นทางราดยางมาจาก อ.เชียงดาว เข้ามาได้
ผ่านหมู่บ้านหลายแห่งก่อนถึงตัวอำเภอ ที่นี่ก็มีครบทุกๆ อย่าง ทั้งไปรษณีย์ โรงพยาบาล สถานที่ราชการ ก่อนที่เราจะออกมาสู่เวียงแหง ก็ผ่านหมู่บ้านห้วยหญ้าไทร หมู่บ้านห้วยหก และท้องทุ่งนากว้างขวาง มีการเก็บเกี่ยวแล้วบ้าง ลงแขกเกี่ยวข้าวกันแล้วด้วย ยังเป็นวิถีชีวิตเดิมๆ ความเงียบสงบทำให้น่าสนใจ อยากจะพักค้างที่นี่ซักคืน ถ้าเป็นไปได้มาครั้งหน้าใหม่

[เอส-เมอร์ริด้า]

เกรงใจพี่ซาฯ ที่ช่วยแบกสัมภาระให้ก็หนักหลายรายการอยู่ ผมจึงจอดรอบนเนินหมู่บ้าน ชมภาพทุ่งนาได้ด้วย ถ่ายภาพไปด้วย เส้นทางเทคอกรีตเรียบร้อยแล้ว สบายๆ ไปเรื่อยๆ ชมบ้านชมเรือนไปด้วย พูดคุยกันไป ผมยังมองหาซื้อไข่ไก่ตุนไว้ด้วย

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อออกมาพ้นหมู่บ้าน ผ่านวัดห้วยหก จะเจอทางข้ามสะพาน น้ำใสมาจากยอดเข้าชวนให้หยุด อยากจะอาบน้ำซะเหลือเกิน ถนนโค้งรูปตัวเอส ก็หยุดให้จอดชื่นชมอีกแล้ว มองเห็นนาข้าวทั้งสองฟากถนนไกลสุดลูกตา กับเบื้องหน้าที่เป็นขุนเขาตั้งตระหง่านรอเราอยู่แล้ว .... นั่นแหละ..ดอยดำ

[เอส-เมอร์ริด้า]

มองไปเห็นทุ่งนาเหลืองอร่ามไปทั่ว ช่วงดำเนินการเก็บเกี่ยวกันแล้ว นาที่นี่สวยงามออกรวงได้เต็มเม็ดโตๆ มีกระท่อมกลางท้องทุ่ง การถ่ายภาพที่ให้องค์ประกอบได้ครบ พี่ซาฯ ก็จอดถ่ายภาพกลางสะพานข้ามลำห้วยอยู่ทางด้านหลัง

[เอส-เมอร์ริด้า]

มองไม่เห็นรถเกี่ยวข้าว แต่มองเห็นชาวบ้านช่วยกันลงแขกเกี่ยวข้าว ดีมากๆ ที่ได้เห็นคุณค่าที่ยังเหลืออยู่ ต่างจากหลายที่ที่ให้เครื่องจักรเก็บเกี่ยวกันหมดแล้ว ผมก็ยังโอ้เอ้ถ่ายภาพไปตลอดทางช่วงนี้เลยนะครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

มองย้อนกลับไปด้านหลังมองเห็นขุนเขาที่ดิ่งลงมากัน เราเล็กลงจริงๆ กว่าจะมาถึงจุดนี้ก็ไหลลงมายาวๆ ร่วม 20 กม. จากดอยสามหมื่นบนนั้น

[เอส-เมอร์ริด้า]

ขอซูมไปใกล้มามันสูงขนาดไหน

[เอส-เมอร์ริด้า]

ผมยังจับจ้องกับการถ่ายภาพต้นข้าวออกเมล็ดเต็มที่ พร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว ดูแล้วเป็นข้าวคุณภาพ เม็ดโตดีมาก การถ่ายภาพต้องลงไปนอนที่พื้นให้ได้ระนาบกับพื้นแล้วจึงถ่ายมาได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

ภาพนี้ได้ในครั้งเดียว ลงไปนอนแล้วถ่ายช่องมองภาพก็มองไม่ถนัด จุดนี้พี่ซาฯ นำหน้าไปก่อนรอที่เนินข้างหน้า

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทางมีเนินข้างหน้าก่อนถึงเวียงแหง พี่ซาฯ ขึ้นไปดักรอบนเนินแล้ว มองทีแรกคิดว่าไม่น่ายากนักเนินดูไม่ชัน และไม่ยาวมาก แต่พอปั่นขึ้นไปมันหลอกตานี่หว่า ต้องใช้แรงดันตัวขึ้นไปและโค้งขวาขึ้นไปอีก ผ่านหมู่บ้านข้างบน ผมมองเห็นพี่ซาฯ จอดรอที่ร้านค้าข้างทาง คงหาซื้อเบียร์แต่ได้คุยกับเจ้าของร้านที่นี่ ได้พูดคุยกันอยู่นาน ผมก็เลยได้โอกาสเปลี่ยนผ้าเบรคไปด้วย บอกว่าช่วงนี้นักท่องเที่ยวไม่ค่อยเยอะ คงต้องรอให้หนาวกว่านี้ จะมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติก็ชอบมาเยือนที่นี่ ดูสงบ การได้คุยกับชาวบ้านที่นี่ก็ได้รับรู้ความเป็นอยู่อย่างไร เรียบง่าย ไม่ต้องการความเจริญมากนัก และได้สอบถามดอยดำว่าไปยังงัย บอกว่าข้างบนอากาศเย็นมาก ทางขึ้นยากลำบาก เค้ายังบอกว่าจักรยานไม่เคยปั่นขึ้นไปเลยถือเป็นครั้งแรกด้วย ผมได้เตรียมซื้อเสบียงไว้ก่อนเลยที่นี่ มีพร้อมอยู่แล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

นัดหมายกับกลุ่มหน้าประมาณเที่ยง แต่ผมกับพี่ซาฯ เสียเวลาในการเปลี่ยนผ้าเบรค ล้างรอยคราบน้ำมันโซ่ พูดคุย เกือบชม. จึงโทรสอบถามพี่อุ้ยให้รอไปด้วยกัน บอกให้นัดกันที่ร้านค้าเยื้องๆ 7-11 ก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อปั่นออกมาเจอถนนใหญ่ เลี้ยวซ้ายไปเรื่อยๆ มองเห็นร้าน 7-11 และเลยไปหน่อยเจอไปรษณ๊ย์ แว๊ปแรกเลยส่งของกลับบ้านดีกว่า ถ้าเรายังแบกทุกๆ อย่างที่เผื่อและไม่จำเป็นจะเป็นภาระคนอื่นๆ เราจะปั่นช้ามาก ว่าแล้วติดต่อขอซื้อกล่องใส่บรรจุของที่คิดว่าไม่เอาเก็บไว้ ก็หลายๆ อย่างเกือบครึ่งของสัมภาระที่นำมา
เรื่องการจัดส่งแบบธรรมดา ราคา 120 บาทส่งภายใน 7 วันถึงกรุงเทพฯ ผมก็ไม่รีบร้อนที่จะเอากลับไปก่อนของอาจจะยังมาไม่ถึง และก็ไปยังร้านค้าที่นัดพบทานอาหารกลางวันที่นั่น มีเฮียปิง พี่อุ้ย พี่อู๋ พี่ชัย คอยอยู่ก่อนแล้ว ต้องรีบๆ ทานก่อนเพราะเวลาล่วงเลยมาบ่ายสองโมงแล้วด้วย ยังต้องขึ้นเขาอีกยาว

[เอส-เมอร์ริด้า]

ลุงก้องโทรมาบอกว่าอีก 2 กม. จะถึงสามแยกสันแดนปายแล้ว เค้าจะถึงจุดพักกันแล้ว เรายังไม่เริ่มขึ้นเขากันเลย บอกว่าให้กำลังใจอย่างมากว่าเส้นทางโหด ถนนพัง ไม่สามารถปั่นได้ จูงเข็นกันอย่างเดียว ฟังดังนั้นแล้วตรูก็เครียดจุงเบย ทำงัยดีว่ะเนี่ย จิตใจไม่ค่อยจะดีเลยช่วงนี้ เหมือนจะต้องสู้ศึกใหญ่ที่กลัวจะแพ้พ่ายเหลือเกิน พอรู้เส้นทางแล้วก็รอพี่ซาฯ หลับซักงีบ และพี่อุ้ยเปลี่ยนตัวยึดกระเป๋าหน้าก่อน ได้ทำใจซักพัก

[เอส-เมอร์ริด้า]

ผมรวบรวมกำลังใจเรียบร้อย พร้อมลุยต่อ จุดตรงวัดกองลมให้เลี้ยวขวาลงเนินไปก่อน แล้วเจอสะพานตรงไปผ่านหมู่บ้านขึ้นเนินหน้าหมู่บ้าน ลมยางผมใจอ่อนซะก่อนผมซะอีก บอกพี่ซาฯ ยืมสูบลมยางก่อน พี่ซาฯ ก็กดดันให้ว่องเลยท่านประธานเอส หุๆๆๆ
ผมก็ปั่นเกาะท้ายทั้งพี่ซาฯ พี่อุ้ยดูจะเริ่มคล่องแล้ว พี่อุ้ยปั่นนำหน้าไปก่อน ผมก็ค่อยๆ ไต่อากาศที่แสนร้อนมากๆ ช่วงนี้ หยุดพักหายใจดันเนินหมู่บ้านนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวตามไป จากนั้นเส้นทางเริ่มเปลี่ยนเป็นทางแคบสองเส้นขนานกันไป ความกว้างไม่เกินฟุต และเป็นดินลื่นๆ เหมือนมีการเกลี่ยดินเพื่อตัดหน้าดินออกไป ทำให้เรียบและลื่นมาก มีโคลนขังบ้าง บังคับรถให้ดีอย่างระมัดระวัง
ปั่นไป ปั่นมา พี่ซาฯ ชี้ให้ดูเส้นทางข้างหน้า ตกใจ แม่เจ้าเฮ้ยนั่นใช่ทางที่เราต้องไปรึป่าว มันจะปั่นได้งัยล่ะ ยังกะเหินฟ้าขึ้นไปยังงัยงั้น และทางก็ไม่ได้เป็นเส้นทางได้เลย เหมือนใครเอารถตักดินมาขุดดินแล้ววางทบๆ ไว้เป็นลอนอย่างนั้น

[เอส-เมอร์ริด้า]

กว่าจะผ่านกันไปได้ ก็เล่นเอาเข็นกระจายเลย พี่ซาฯ แรกๆ ก็ฝืนปั่นให้ได้ ก็ไม่ไหวเข็นจูงเบย ดีกว่า เส้นทางยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ ผมก็ปั่นได้มั๊ง เข็นเยอะกว่าปั่นอีก