ท่องไปในไพรพฤกษ์กับเสือขุนหาญ ภาค 2 (แม่สอด-แม่ต้าน-ดอยเปเปอร์-แม่ตื่น)

[khunhan]

ตะวันใกล้ลับเหลี่ยมเขาแล้ว แต่เรากลับรู้สึกอบอุ่นใจเป็นอย่างยิ่ง



แสงอาทิตย์สีโทนส้มทำให้รู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลาย ...












ธรรมชาติโอบอุ้มทุกสรรพสิ่งอย่างสมดุล...เสมอ

[khunhan]

ตะวันคล้อยต่ำลงอย่างรวดเร็ว



ขณะที่การเดินทางยังไม่มีท่าทีสิ้นสุดลง



สำนักสงฆ์ที่พบกลางป่าเวลานี้ ชวนให้วิ่งหนี มากกว่าเข้าหา (เราปั่นเลยไปก่อนที่จะเก็บภาพ)






สังเกตพบว่า ทาง คอ-นก-รีต สิ้นสุดลงที่นี่



อยากค้ำตะวันได้



พอเราถามหาหมู่บ้านหรือชุมชนที่ใกล้ที่สุด ไอ้น้องคนนี้ บอกเราว่า เลยไปอีกไม่นาน จะเจอทางแยก ให้เราเลี้ยวขวา เข้าพักที่ชุมชนนั้น



"ด้านขวา ทางไหนน้อง ทางนี้ใช่มั้ย ??"
เราถามด้วยยกมือขวา ชี้มือไปด้านขวาด้วย


"ใช่คับ" เค้าพยักหน้า พลางชี้มือตามเรา



"OK. ไปอีกนิดเดียว เจอทางแยกเลี้ยวขวา"
เราท่องไว้ในใจ

[khunhan]

อีกนิดเดียวเองนะ

เป็นใคร ปั่นมาเห็นภาพนี้ ไม่หยุด ไม่ได้แล้ว



คุ้มค่า กับการปั่นขึ้นมาจริง ๆ






ค่ำแล้ว นกขมิ้นเหลืองอ่อนจะนอนไหนเอย.....

[khunhan]

ไปต่อ ๆ ๆ



ไม่ถึง 10 นาทีหลังจากนั้น

เย้!! เจอแล้ว 3 แยก



พิจารณาด้านซ้ายก่อน




มีป้ายบอกทาง ซึ่งในยามนี้ เห็นเลือนลางเต็มที ไม่รู้ว่าเหนื่อยจนตาฟาง หรือมันมืดจนมองไม่เห็น




ตัดสินใจ "เลี้ยวขวา" ทันที





เราโชคดีมากที่มีโอกาสเจอน้องที่ทำงาน หน่วยจัดการต้นน้ำดอยเปเปอร์
ที่ปากทางบ้านแม่ขมุน้อย อาสารับฝากกระเป๋าขึ้นมาก่อน ช่วยให้เราเดินทางได้ง่ายขึ้น แม้จะเข็นบ้างปั่นบ้าง



ทว่า...ขณะนี้ เราไม่มีอุปกรณ์ติดตัวเลย
















20 นาทีผ่านไป ความมืด ความเย็นและความเงียบเข้ามาครอบงำ ได้ยินเพียงเสียงหายใจและหัวใจของตัวเอง ผสมกับเสียงป่า
หลายครั้งที่เราต้องหยุด ฟังเสียงให้ชัด ๆ






เราจะทำยังไง ???

[หลงทาง]

เที่ยวป่าครั้งนี้..สำนวน แข็งแรงจังเลยครับป้า.............กำลังสนุกฮะ....อีกหนึ่งแรงใจครับ....

[แม่บักข้าวเหนียว]

ป้า เข็น ใวใว หนู กลัว ความมืด..

[เสือดอนดี]

...ตามไปด้วยคนครับ น้ำ ไฟ เสบียงพร้อม แต่จะไปส่งให้ป้าไงดีล่ะครับ...

[khunhan]

เที่ยวป่าครั้งนี้..สำนวน แข็งแรงจังเลยครับป้า.............กำลังสนุกฮะ....อีกหนึ่งแรงใจครับ....

แข็งแรงนี่ ตั้งใจชม หรือกำลังแนะนำให้ปรับปรุงคะเนี่ย ?? พี่หลงทาง

ป้า เข็น ใวใว หนู กลัว ความมืด..

แม่บักฯ ทำใจดี ๆ ไว้ เรายังต้องอยู่ในความมืด ..อีกนาน

...ตามไปด้วยคนครับ น้ำ ไฟ เสบียงพร้อม แต่จะไปส่งให้ป้าไงดีล่ะครับ...

เดี๋ยวป้ารออยู่กลางเขานี่แหละ ตามมา เร้ว!!

[จำรัส ละหานทราย]

มาสาย ไป 5 หน้า ขอตามป้าไปเที่ยวป่าด้วยครับ

[ลุงก้อง]

ป้า ลุงขอล่วงหน้าไปนอนรอที่วัดแล้วกัน อิอิ

[khunhan]

ในความมืด เรากึ่งเข็น กึ่งรอ ผู้ร่วมทางที่มีอยู่น้อยอย่างยิ่ง เข็นไป มองหาพระจันทร์ก็ยังไม่ขึ้น มองขึ้นไปบนฟ้า บางทีเห็นเงาตะคุ่ม ๆ ของต้นไม้ในป่า เผลอรู้สึกเสียวหลังเย็นวาบขึ้นมา
ต้องหยุดนิ่งดู

มันมืด...สนิท
รู้ ว่ากำลังอยู่คนเดียว แต่เราลืมไปแล้ว ว่าตอนนี้ เราอยู่ ที่ไหน ??
เหนื่อย แทบไม่มีแรงจะเข็นต่อไปแล้ว แต่ไม่ไปต่อก็ไม่ได้ เราจะยืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เดินไปเรื่อย ๆ อย่างน้อยก็เข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้น

ตั่บ ๆ ๆ ๆ
เสียงร้องเท้าเราย่ำลงกับพื้น


ในความมืดมิด เรากลับรู้สึกว่าภายในกลับเข้มแข็งและสงบเย็น ได้ยินเสียงปลุกปลอบตัวเอง


"แม้ความตายยังเป็นธรรมดา เจ้ามีอะไรต้องกังวล "







เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง หากแต่เหมือน 3 ชั่วโมงในความรู้สึก ดูซิ มันช่างปรุงแต่งได้เป็นตุเป็นตะสมจริง จริง ๆ
เสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นท่ามกลางความมืด แสงที่สาดขึ้นมาก่อน บอกให้รู้ว่า พวกเค้ามากัน 3 คัน กลางเขานั้น เราเลือกยืนรอ แทนที่จะหลบ

บทสนทนาในความมืด
"น้อง พี่ว่าจะไปหมู่บ้านทีลอจือ อะไรซักอย่างเนี่ย อีกไกลมั้ย"
"เลยมาแล้วคับ"


"หมู่บ้านข้างหน้าอีกไกลมั้ยล่ะ ?
"ก๊าย !!"

"ถ้าอย่างนั้น หมู่บ้านที่ผ่านมา กับหมู่บ้านข้างหน้า อย่างไหนไกลกว่า"
"ข้างหน้า 3 ทุ่มน่าจะถึง แต่ข้างล่าง ลงไปนิดเดียว ถึงสามแยกเลี้ยวขวาก็ถึงแล้ว ลงไปดีกว่าไปต่อนะคับ"


เราสั่งตัวเองทันที


ไอ้เสือ...... ถอย !!!

[khunhan]

มาสาย ไป 5 หน้า ขอตามป้าไปเที่ยวป่าด้วยครับ

มาเลย กำลังต้องการเพื่อน

ป้า ลุงขอล่วงหน้าไปนอนรอที่วัดแล้วกัน อิอิ

เดี๋ยว ลุงก้อง รอด้วยยยยยยยยย..

[kok_2]

มาได้จังหวะ...นี่แหละ"อยู่กับตัวเอง ให้ระวังความคิด"
การมีสติ ประสปการณ์ สมองประมวลผล ประมวลตรรกะทั้งหลาย ต้องผ่าน
แต่ก็พลาดนะเนี่ยป้า ปลดไฟ ดีน่ะน้ำไม่หมด ไม่หิว

[khunhan]

เรากำเบรค ประคองรถวิ่งลงเขาตุ่บตั่บ ๆ มาถึง 3 แยกตะกี้นี้ คราวนี้ชัดเลย เรา เลี้ยวขวา เดินดุ่ย ๆ ลงไปมองเห็นเงาหลังคาบ้าน

"มีใครอยู่มั้ย ? ๆ มีใครอยู่มั้ย ? ตอบด้วย"

แสงไฟฉายกระพริบมาจากข้างบน

"มีหยัง"

"เฮาผ่านมาทางนี้ จะไปดอยเปเปอร์ มันมืดนัก เฮาไปต่อบ่ได้ จะขออาศัยนอนพักซักคืน พรุ่งนี้เฮาจะไปต่อ ได้ไหม?"
"ได๊ " เสียงร้องตอบมาในความมืด แล้วก็เดินนำทางเราไป
"อ้าว!! เจ้าจะไปไหน"
"ไปเฮือนเฮา"
"อ้าว!! แล้วเจ้าให้เฮาไปนอนไหน"
"นอนที่ฮั่นก๊ะ"
"ที่ไหน"
"น่าน... " ว่าพลางชี้มือไปทีหลังคาบ้านใกล้ ๆ


"เดี๋ยวสิลุง รอก่อน เจ้าของเค้าอยู่ไหม เรียกให้หน่อยสิ"
เสียงดังของเรา ทำให้เจ้าของบ้าน ลุกขึ้นมาส่องไฟเรียก
"ขึ้นมา ๆ "
"ให้เฮาขึ้นตรงไหน เฮามองไม่เห็น"

เค้าอยู่ในความมืดจนชิน ขณะที่เราอยู่ในที่สว่าง จนชิน



ชินจนมองไม่เห็นอะไรเลย

[khunhan]

โชคดี(อีกแล้ว) ที่เมื่อกลางวัน เราทานได้น้อยมาก (ที่ภาษานักแข่งเค้าเรียก "over training" นั่นแหละ)
มื้อเย็นวันนี้ เราเลยยังมี ข้าว -ไก่ย่าง เหลือทานได้อีก 2-3 คำ



เพราะขณะที่กำลังกัดกิน"ไก่ย่าง" แสนอร่อยของป้าแดง ท่างสองยาง แล้วมีเด็ก ๆ นั่งมอง ใครจะไปกลืนได้ลงคอ มันอิ่มตื้อเลยค่ะ คิดถึงเด็ก ๆ ที่ "หนองฟ้า เมืองอัตตะปือ" ชะมัด




นั่งกันสูบบุหรี่คนละมุม เพราะสื่อสารกันแทบไม่รู้เรื่อง



ต้องเอาให้เจ้าบ้านไปต้อน "ช้าง" ไว้กลางวง พอจะสื่อกันได้มากขึ้น (แต่ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่ดี)











ภาษาที่เราเลือกใช้สื่อสารคือ ภาษาความเป็นมนุษย์ เราจึงคุยกันด้วยความเข้าใจ และไว้วางใจ