ท่องไปในไพรพฤกษ์กับเสือขุนหาญ ภาค 2 (แม่สอด-แม่ต้าน-ดอยเปเปอร์-แม่ตื่น)

[khunhan]

ปั่นไป ชมวิวไป



เห็นหมู่บ้านอยู่ไกลลิบ ๆ ข้างล่างนู้น



















เพลินตา...

[khunhan]

เอ้อระเหย...









เห็นหมู่บ้านข้างหน้าลิบ ๆ




ซูมดูใกล้ ๆ



ตะกายขึ้นอีกครั้ง (ก่อนลง)

[khunhan]

ขึ้นมาได้ที่แล้ว ได้เวลาปล่อยตัวลงดิ่ง ๆ



ลงได้ แต่ต้องลงมาดึงจักรยาน ไม่ให้ล้ำหน้า ขณะลง เข่าต้องย่อ มือต้องกำเบรค อย่าให้ใครแซงใครได้



ขึ้นว่ายาก ลงยิ่งยากกว่า

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

วิวงามหลาย รอติดตามตอนต่อไปนะครับป้า

[kok_2]

มันจะเข้าตำรา"ยิ่งสูงยิ่งหนาว ยิ่งสูงยิ่งโดดเดี่ยว" รึเปล่าครับป้า

[khunhan]

วิวงามหลาย รอติดตามตอนต่อไปนะครับป้า

สวย... ซ่อนโหดเลย วุด

มันจะเข้าตำรา"ยิ่งสูงยิ่งหนาว ยิ่งสูงยิ่งโดดเดี่ยว" รึเปล่าครับป้า

ยิ่งสูงยิ่งหนาว ยิ่งสูงยิ่งเพลินต่างหากล่ะ kok_2

ถ้าไม่เชื่อ .. ตามมา

[khunhan]

ถนน คอ-นก-รีต สายนี้ สร้างจากศรัทธาโดยแท้




สายตาที่เห็น มันค้านความรู้สึกที่มีเหลือหลาย 1 ชม. ผ่านไป เราเพิ่งผ่านมาได้แค่ 2 กม.













สูงกว่าฟ้า แต่ยังต่ำกว่ายอดหญ้า



5 โมงกว่า เรายังปั่นบนสันเขา






อยากรีบนะ แต่ไม่รู้จะรีบไปไหน

[khunhan]

ตามมา ๆ



เมื่อมองไปฝั่งขวา



มองไปข้างหน้า




มองด้านซ้าย








มองไปทางไหน ก็ไม่มีใครเลย .. ไปดีกว่า

[khunhan]

"เรามีกันอยู่เพียง 2 คน และเราก็ยังเข้าใจกันดี ......"



"บางครัง รักก็ต้องมี เรื่องที่กวนใจ ..... ฮืม..."







บ่าย 3 ครึ่ง ที่บ้านเลเคาะ








เทน้ำพรวดลงคออั่ก ๆ ๆ สูดยาดมอีก 3 ปื๊ด ก่อนจะปีนขึ้นไปต่อ


ไป !!

[sumrits]

ขอติดตามลุยเข้าป่า กับเสือขุนหาญอีกทริปครับ....

[khunhan]

ขอติดตามลุยเข้าป่า กับเสือขุนหาญอีกทริปครับ....

"อย่าลืมเตรียมน้ำมาเผื่อป้าด้วยนะ"

[khunhan]

ไปกันต่อ









เหนื่อยโว้ย!!!

[ชีเปลือย]

ป้าอย่าพักนาน อยากไปต่อแล้วอะ

[khunhan]

พักแค่ 4 นาทีเอง ขอเวลาสูดยาดมก่อน


ได้ยินเสียงรถแว่วมาแต่ไกล



รถครูบา วิ่งสวนลงมา พอเราถามว่าดอยเปเปอร์อีกไกลมั้ย เค้าบอกว่า

"ไกล วันนี้ โยมไปบ่ถึงหรอก"



ต้องทบทวนตัวเอง อีกครั้ง



เฮ้ย !!! เรามาตั้งไกลแล้วนี่นา ทำมั้ย ถึงบอกว่ายังไม่ถึงครึ่งทาง




บ่าย 4 โมงครึ่งแล่ว หมู่บ้านที่เจอตอนนั้น หายไปไหน ทำไมไม่ถึงซักที




ยิ่งใกล้ค่ำ ทางยิ่งชัน








นึกได้อีกที


พระเจ้า เราเลยทางแยกเข้าหมู่บ้านที่เห็นนั่นมาแล้ว !!

[khunhan]

รู้สึกใจสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้อนาคตของตัวเอง จำเป็นต้องปลุกปลอบให้นิ่งไว้ ตัดความกังวลออกไป


ถึงไหน ก็ถึงนั่นแหละคืนนี้





2 ข้างทาง สวยราวกับจะช่วยปลอบประโลมใจยามที่กำลังหวั่นไหวเช่นนี้






ขณะกำลังปลอบตัวเอง พลันได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์

ความคิดประมวลผลทันที มอง ซ้าย-ขวาหน้า-หลัง ไม่มีใครเลย ทำไงดี
ทำได้ดีที่สุดยามนี้คือหยุด ยิ้มให้ ส่งคำทักทาย

"...สวัสดีค้า"








มิคาด เค้าหยุดรถยกมือประนมกล่าว "สวัสดีคับ"

...แม้ว่าออกเสียงไม่ชัดนัก แต่เราก็รับรู้ถึงความมีไมตรีที่ดี



คำ
"สวัสดี"

ในยามนี้ สร้างความรู้สึกยินดีและก่อให้เกิดความไว้วางใจขึ้นอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกกังวลถึงความไม่ปลอดภัย หายไปจนหมดสิ้น


"อีกบ่ไก๊ ไปเต๊อะ 3-4 ทุ่มก็ถึง"



เราควรดีใจมั้ยเนี่ย