สรุปทริปลุยป่า ตื่นมาก็เข็น ลงมาก็จูง ไม่ไหวก็ทอดผ้าป่าช่วยกัน(วินซ์) กับเส้นทางลุยป่ารอยต่อเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน 20-27 พ.ย. 56

[เอส-เมอร์ริด้า]

[เอส-เมอร์ริด้า]

คำบรรยาย - เพื่อนๆ จอดถ่ายรูปตรงจุดนี้เป็นชะง่อนผายื่นออกไปจากเส้นทาง ได้ชมทิวทัศน์ข้างหน้า
เราปั่นมายาวพอสมควร

[เอส-เมอร์ริด้า]

คำบรรยาย - ผ่านเส้นทางมีทั้งขึ้น มีลง ไหลไปตามไหล่เขา มองเห็นเขาลูกหน้าขนานไปกับเส้นทางเบื้องหลังเขาลูกนั้น
คงจะเป็นดอยแม่มาลัยอยู่หลังจางๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ไหลลงยาวๆ เลยช่วงนี้จนคิดว่าหลงทาง
จากจุดถ่ายรูปข้างบน เส้นทางไหลลงเขาซะส่วนใหญ่ ผมนำหน้ามาก่อน ตามด้วยพี่อู๋ แล้วผมก็จอดถ่ายรูปอยู่ ก็ไม่เห็นมีใครลงตามมาเลย เอ๊ะคิดในใจ
ตรูหลงรึป่าว รอนานก็ยังไม่มีใครลงมา หรือเราจะไหลลงเขามาเร็วจี๋ เราก็ไม่ได้ลงเขาขั้นเทพซักหน่อย มองเห็นด้านล่างมีบ้านคนทำไร่ จึงสอบถามว่าทางไปดอย
สามหมื่นทางนี้รึไม่ ก็บอกว่าใช่ ค่อยสบายใจหน่อย ซักพักก็มีเพื่อนๆ ไหลลงมาแล้ว จุดนี้จะเป็นการอ้อมดอยช้างมาอีกฝั่ง ยอดดอยช้างผมไม่แน่ใจว่าขึ้นแยกจุด
ไหน จำได้ว่ามีทางเลี้ยวขึ้นไปด้วย เส้นทางไหนลงก็สนุกไม่แพ้กัน ก็อ่านไลท์ให้แม่น และสมาธิต้องดี

[เอส-เมอร์ริด้า]

ถึงหมู่บ้านแรก บ้านดอยช้าง ต.แม่ฮี้

ผมรอเพื่อนๆ ไหลลงมาด้วยกัน ที่เกาะกลุ่มท้ายกันอยู่ ผม พี่ซาฯ พี่อุ้ย เฮียปิง จอดถ่ายรูปป้ายทางเข้าหมู่บ้านกันก่อน
ก่อนหน้านี้ผมสังเกตุเห็นเหมือนมีพิธีวางตุ๊กตาน่ากลัว ขาดๆ วิ่นๆ ตามข้างทาง คงนับถือผี ถ้ามากลางคืนคงขวัญหนีดีฝ่อเป็นแน่ๆ เส้นทาง
ไม่ค่อยยากเท่าไร ลงเขากันมาได้สบายๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

บ้านดอยช้าง ย่อมมีช้างให้คลายเส้น
เราไหลดิ่งลงมาถึงหมู่บ้านดอยช้าง ถือเป็นหมู่บ้านแรกที่เราได้ปั่นผ่านกัน มีร้านขายของชำ เบียร์ช้าง ลีโอ พร้อมแช่เรียบร้อย พี่ซาฯ ก็ไม่พลาดคว้ามา
สองเชือก เวลาบ่ายสามพอดี ข้างๆ มีเครื่องเล่นชิงช้าแบบชาวเขา แต่ไม่รู้วิธีเล่น หรืออย่างไร ถ้าห้อยแบบนี้เล่นก็มีเสียว เราสามารถเตรียมเสบียงไว้ได้อีก แต่ผม
ก็ถือว่าแบกมาเยอะแล้วล่ะ ขอทำเพื่อกระจายน้ำหนักให้เบาดีกว่า ซื้อมาตุนเพิ่ม
ทีมลุงก้องคาดว่าคงไปถึงดอยสามหมื่นกันแล้วมั๊ง แต่เหลือพี่กมลยังไม่ไปไหน อยู่ด้วยกันอยู่

[sumrits]

ขออนุญาติท่านประธานเอสฯ เข้ามาติดตามทริปโหดๆ ช่องนี้ช่อง HD จาก D80 นี่ชัดจริงๆ ขอบคุณครับ....

[เอส-เมอร์ริด้า]

เส้นทางผ่านไปตามสันเขาเมื่อออกจากบ้านดอยช้าง มองไปข้างหน้าก็มีเนินต้อนรับเราอยู่ เมื่อพักได้เวลาแล้ว พี่อู๋ และผมก็อัดขึ้นเนินกันไปก่อน มองดูพี่อู๋ก็สามารถ
ขึ้นเนินนี้ผ่านไปได้ ผมก็ตามไป ช่วงแรกๆ ก็จะชันเพื่อดึงตัวให้พ้นช่วงนี้ไปได้ก็ความชันก็ค่อยๆ เบาลงตัดเข้าโค้งด้านหน้ามีแยกเลี้ยวขวาไปอีก ผมจอดมองว่าทาง
นี้ไปไหน จนเพื่อนๆ ตามมาบอกให้ไปเส้นหลักไปตลอด จึงปั่นขึ้นเนินไปต่อเรื่อยๆ ช่วงนี้พวกเราตามกันติดๆ เป็นกลุ่มใหญ่ พอได้พูดคุยระหว่างทางไปด้วยได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

ผ่านแนวต้นไม้เป็นแถวสวยงาม ไปตามเส้นถนนขึ้นไปเรื่อยๆ ยังไม่สิ้นสุด บ้างก็จอดถ่ายรูปกันก่อน ผมเองก็มักจะจอดถ่ายรูปถ้าเห็นว่าวิวข้างทางสวยงาม และสามารถ
ขึ้นบันไดปั่นต่อไปได้ไม่ยาก เส้นทางสายนี้ไปลงที่ อ.เวียงแหง นานๆ จะมีรถยนต์วิ่งสวนมาซักคัน และก็เจอจอดคอยหลบกลุ่มจักรยานให้ไปกันก่อน ระหว่างเส้นทาง
พวกเราได้เห็นดอกบัวตองบานสะพรั่งริมสองข้างทางไปทั่วบริเวร สร้างความสวยงามให้แก่พวกเราได้ชม พอให้หายเหนื่อยไปได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

บางช่วงถ้าถนนชันมากๆ ก็จะมีการเทคอ-นก-รีต เพื่อกันพื้นดินทรุดตัว และสามารถปั่นจักรยานขึ้นไปได้ ถนนที่ผ่านมาช่วงนี้ดูแล้วไม่ยาก ดินอัดแน่น และมีดอกบัวตอง
ให้เห็นตลอดเส้นทาง

[เอส-เมอร์ริด้า]

เรามาเรื่อยๆ จนพ้นเนินเขา เตรียมไหลลงด้านล่าง จึงจอดพักกันก่อน ผมเองก็ได้เวลาตรวจระดับน้ำตาล ประมาณว่าทุกๆ 1-2 ชม. ถี่ๆ หน่อย เพื่อป้องกันให้ตัวเอง และก็
สามารถควบคุมได้ดี ไม่เกิน 200 มก. และไม่ต่ำกว่า 100 มก. เลี้ยงให้ได้ระดับนี้ก็จะไม่ให้เกิดน้ำตาลสูง และต่ำได้ และก็มีพี่ๆ คอยให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา มองไป
ข้างหน้าก็พบว่าเส้นทางยังคงมีขึ้นๆ ลงๆ ไปอีก ตอนนี้เกือบจะ 4 โมงครึ่ง เราไม่รู้ว่าจะถึงที่พักเมื่อไร กะเอาจากแผนที่ที่ทำเอาไว้ เมื่อมองย้อนกลับไปก็พบว่าเราผ่าน
ดอยช้างมาแล้ว มองเห็นดอยช้างที่สูงใหญ่ มีทางขึ้นไปนะครับถ้าไปนอนบนนั้น แต่เราอ้อมดอยช้างกันมาตามเส้นทางสายหลัก ผมได้โทรคุยกับหนุ่ย เพราะจุดนี้มี
สัญญานโทร ตอนนี้ถึงไหน เส้นทางผ่านมาเป็นอย่างไร

[เอส-เมอร์ริด้า]

จุดที่ผ่านมาเมื่่อกี้ก็ชันยาวๆ จากจุดพักผมก็ลองอัดขึ้นเนิน แต่ก็ไม่สามารถบังคับรถได้ เนื่องจากความชันที่
เพิ่มขึ้น และเส้นทางที่ขรุขระยากต่อการควบคุม เลยเข็นอีกแล้ว พูดง่ายๆ แค่เข็นก็มันส์ 555 ผ่านมาเรื่อยๆ เส้นทางก็สวยงามยิ่งขึ้น บางทีก็เป็นหุบเขา มีดอกบัวตอง
เป็นโฟรกราว ปั่นไปจอดไปเรื่อยๆ บางทีก็ซูมให้เห็นดอยช้างใกล้ แสดงถึงความยิ่งใหญ่

[เอส-เมอร์ริด้า]

เราปั่นกันมาถึงแยกทางเข้าหมู่บ้านหัวแม่เมือง จุดนี้มีกลุ่มหน้าคอยสอบถาม
เส้นทางอยู่ ผมก็บอกว่าไปเส้นแนวกลาง เพราะถ้าแยกขวาจะขึ้นเขาชัน ส่วนแยกซ้ายจะลงไปยังหมู่บ้าน และทางขึ้นลำบาก ฉะนั้นเกาะเส้นกลางดีที่สุด และได้มองเห็น
เบื้องล่างของหมู่บ้านที่สวยงามได้ด้วย หมู่บ้านนี้ถือว่าใหญ่มีโรงเรียน และบ้านหลายหลัง มีชาวบ้านออกมาทำงานอยู่ข้างล่างดูแล้วอบอุ่น เป็นแนวทางแบบพอเพียงที่เรา
อยากจะไปสัมผัสมากมาย ตอนนี้กลุ่มพวกเราจอดแวะถ่ายภาพมุมสูงนี้เกือบจะทุกคน ที่ได้ชมความงดงามกลางขุนเขาแห่งนี้ และก็ปั่นเกาะท้ายกันมาเรื่อยๆ ทางที่ค่อยๆ
ลาดชัน และถนนมีก้อนหิน จึงทำให้ต้องค่อยชะลอ ค่อยๆ ไต่ไปทีละน้อย ติดล้อกันไปอย่างมีความสุข แม้แต่แสงจะหมดไปอย่างรวดเร็ว เพราะเข้าหน้าหนาวไม่เกิน 6 โมง
เย็นก็ไม่เห็นพระอาทิตย์ที่ลับลาขอบฟ้าไปแล้ว เหลือพอแสงสลัวที่กล้องพอจะโฟกัสภาพได้ เรามองกันอยู่นานตรงจุดนี้ ไม่อยากจากไปขอบันทึกภาพเข้าความจำของสมอง
และกล้องไปพร้อมๆ กัน ยิ่งมองนานๆ ก็พบความเรียบง่าย

[เอส-เมอร์ริด้า]

จากนั้นเราก็ปั่นกันมาเรื่อยๆ เกาะกลุ่มใหญ่มาทั้งหมด จนมาถึงทางแยกขึ้นไปหน่วยต้นน้ำดอยสามหมื่น ตอนแรก
ผมเข้าใจว่าจะพักที่จุดนี้ ข้างบนเป็นหน่วยต้นน้ำ และเป็นสถานที่พักของหน่วยต้นน้ำ มีห้องน้ำ และบ้านพัก ที่ได้เคยลงรูปไว้ และผมก็เข้าใจว่าพอ 5 โมงเย็นก็ต้องหาที่กางเต็นท์
แต่เนื่องด้วยเฮียปิงบอกว่าถ้ายังไม่มืดก็สามารถไปต่อได้ ก็ขอให้ไปต่อกันก่อน และได้สอบถามว่าหมู่บ้านดอยสามหมื่นอยู่ด้านล่างไปอีก 5-6 กม. ทางลงเขาไปตลอดจึงได้
ปั่นลงเขากันไปต่อ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เส้นทางจากนี้เริ่มยากขึ้นสำหรับผม และยิ่งมืดลงทุกขณะ จากจุดแยกเราไหลลงมาตลอดจนมาถึงสามแยกเข้าหมู่บ้านดอยสามหมื่นแต่ปรากฏว่าเส้นทางปิดซ่อมเส้นทางกันอยู่ เราไม่เข้าใจว่าทางเป็นอย่างไร เลยไม่ได้ไปตรงมาอีกเส้นทางและทางเล็กกว่ามาก เป็นเพียงแค่ทางเดินไปทำไร่เท่านั้น และเส้นทางก็เป็นร่องน้ำ รอยแยกเต็มไปหมด เป็นล่อนหลุมบ่อ และลื่นอย่างมากๆ ด้วย ผมความคุมรถลำบาก และก็เริ่มช้ากว่าทุกๆ คน ตามไปไม่ทันเลย จนมาถึงจุดแยกพักกัน รอกัน ผมเริ่มมีอาการน้ำตาลต่ำอีกครั้งแบบหวิวๆ จึงรีบคว้าขนมปังมาทานแบบยัดใส่ปากเลย น้ำยังไม่ได้ทาน เห็นเพื่อนๆ ไปกันต่อ เราเองก็กลัวหลงมองไปก็ป่าทั้งนั้น และเส้นทางยากยิ่งขึ้นเมื่อเส้นทางกลับดิ่งลงเขากระทันหัน ฝนที่ตกทำให้ทางยิ่งเละมากขึ้น ลื่นถไลไปตลอด เบรคทีหน้าจะคะม่ำหัวทิ่งซะให้ได้ และท้ายก็ปัดเถออกข้างทาง ดีหน่อยที่เฮียปิงคอยคุมหลังให้ บอกว่าอย่าแตะเบรคหน้า ประคองไว้ผมเลยต้องใช้วิชาแถเลยล่ะ คือเอาขาวางบันได อีกข้างก็คอยยันพื้นไปด้วย ค่อยสไลด์ลงมาเรื่อยๆ ทุลักทุเลยิ่งนัก 555 บอกเลยอารมณ์ความเครียดเต็มหัว แต่ก็ผ่านไปได้ จากนั้นเส้นทางเริ่มกับชันขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้ก็ปั่นขึ้นไม่ได้ บางทีกลายเป็นจูงแข่งกันเพื่อนๆ เพื่อให้ทัน เส้นทางแบบนี้เค้าเรียกว่าดินหนังหมู มันลื่นและเป็นลอน เวลาปั่นก็จะปั่นบนสันเนิน และถ้าควบคุมไม่ดีก็กลิ้งได้ทุกเมื่อ ตอนนี้ทางมืดแล้วและลงเขายิ่งชันอีกครั้ง จนผมล้มทันที ไม่ไหวล่ะครับ ขอเข็นอย่างเดียวดีกว่า มองเห็นแสงไฟของหมู่บ้านข้างล่างแล้วมีพี่อู๋ และพี่อุ้ย เข็นเป็นเพื่อน พี่ซาฯ ด้วยเหมือนกัน ให้กำลังใจกัน จนพ้นเส้นทางหฤโหดมากได้ ถึงถนนเทคอนกรีตเรียบร้อย จอดพักหายใจหายคอ ใจหายใจคว่ำซักแป๊ะ 555