ท่องไปในไพรพฤกษ์กับเสือขุนหาญ ภาค 2 (แม่สอด-แม่ต้าน-ดอยเปเปอร์-แม่ตื่น)

[ธีรพันธ์]

คุณป้าข่อยไปอีกแล่ว.......ตื่นเต้นตื่นเต้น

[หางแฮ้ม]

รออ่านต่อ คราวนี้รับรองไม่หลับหัวฟาดแน่นอน

[khunhan]

คุณป้าข่อยไปอีกแล่ว.......ตื่นเต้นตื่นเต้น

อย่าเพิ่งตื่นเต้นค่ะ อาจารย์ธีร์ ขอเวลาป้าซ้อมรอบขาอีกนิด Net ช้าเหลือเกิน up รูปไม่ได้เลยค่ะ

รออ่านต่อ คราวนี้รับรองไม่หลับหัวฟาดแน่นอน

หลับเต็มอิ่มครั้งนั้นก็หวาดเสียวเกินพอ

[khunhan]

11 โมง ถึงแม่ระมาดด้วยอาการสะลึมสะลือ





ต้องปลุกให้ตื่น



เราตัดสินใจอยู่ตรงนี้ นานที่เดียว จะเลี้ยวขวาดี หรือจะไปข้างหน้า




ระหว่างนั้น มีพี่ตำรวจขับรถตามมาตะโกนถาม

"จะไปไหนคับ"
พอเราบอกจุดหมาย พี่แกทำตาโตร้องขึ้นว่า "อย่าไป ขนาดออฟโรดถ้าเครื่องไม่เจ๋งยังไปไม่ได้ น่ากลัวมากนะครับ คุณอ้อมไปทางแม่สะเรียงดีกว่า ถนนก็ดีกว่า เหมาะกับการปั่นแบบคุณด้วยนะครับ"


เรารับรู้ถึงความปรารถนาดี เลยบอกขอบคุณและส่งยิ้มตอบ

ขอบคุณมากค่ะ

เราตรงไปตามเส้น 108 ตามข้อมูลเดิมที่มี



ก็ใจมันเลือกแล้วนี่นะ

[khunhan]

ยังไม่ถึงไหน



ฮั่นแน่ะ มีเนินย่อยอาหารแล้ว



หลบปั๊บ..


ภาพนี้ คุ้น ๆ ว่าเคยเห็น



ความร้อนขึ้นเท้า ขอเอาเท้าจุ่มน้ำหน่อย



ไม่รู้ว่าเค้าชื่ออะไร เป็นไม้เลื้อย ฝักเหมือนถั่วแปบ ออกดอกชูช่อให้เห็นตลอดเส้นทาง สีก็สวย ดอกก็น่ารักดีค่ะ





ศาลาร้างยังพออาศัยร่มเงา

[khunhan]

ที่หน่วยบริการประชาชนขะเนจื้อ



พนักงานต้อนรับตัวน้อย ๆ ยกมื้อไหว้อย่างงาม พร้อมคำกล่าว สวัสดีค่ะ/ครับ อย่างเจื้อยแจ้ว





เธอขออาสา "ให้หนูถ่ายรูปให้มั้ยคะป้า"









เราชอบความสดใส น่ารัก แววตามีความสุขของเด็ก ๆ กลุ่มนี้จัง

[khunhan]

ภาพจากฝีมือแม่ตัวน้อย













ก่อนจะอำลา พี่ตำรวจจูงจักรยานมาให้ดู บอกว่า "ผมก็ปั่นเหมือนกัน แต่ปั่นแถว ๆ นี้ ไม่ได้ไปไหนไกล ๆ "

ปั่นเพื่อสุขภาพก็ดีแล้วละ จะได้ไม่บ้า

[khunhan]

ระหว่างทาง


เกษตรพอเพียง เลี้ยงตัวเองได้




หลานชาย (ที่หลบกล้องตลอดเวลา) ชวนเข้าไปชมผีเสื้อในสวน บอกว่า ถ้าป้าชอบ ในสวนมีเยอะเลย เดี๋ยวจะพาไปดู


เราบอกขอบคุณมาก แต่ป้าต้องไปต่อแล้ว



"ป้อทำธุระกิจ แต่ป้าเค้าต้องทำธุรอิด"

ลุงเค้าบอกหลานชาย เข้าใจพูดนะลุง

[khunhan]

ยังอยู่บนถนนสาย 108











ชีวิต.. โปรดระวัง เมื่อต้องใช้เกียร์ต่ำ


บ่าย 3 โมง เราถึงด่านฐานห้วยแห้ง









เสียงไอ้น้องตะโกนตามหลังมา



"เต็มที่กับชีวิตนะคร้าบ !!!! "




เออ!! !



เราตะโกนตอบในใจดังก้อง

[khunhan]

จากนั้นเพียง 15 นาที ที่ศูนย์อพยพบ้านแม่หละ



มีเรื่องราวอีกมากมายภายในรั้วลวดหนาม ที่รอการถ่ายทอด...








เราต้องสะดุด น้ำตารื้น เมื่อเห็นภาพนี้



.......



เย็นศิระเพราะพระบริบาล

[khunhan]

รั้วลวดหนาม มิอาจกั้นความสุขบริสุทธิ์ของพวกเค้าได้

[khunhan]

.......













แม้ศรัทธาต่าง หากแต่ความเป็นมนุษย์กลับมิได้แตกต่างกันเลย

[khunhan]

ใต้ร่มธงไทย .....










ความสุข มิได้ขึ้นอยู่กับพื้นที่แผ่นดินที่เหยียบยืน หากแต่ขึ้นอยู่กับพื้นที่กว้างไม่มีสิ้นสุดของหัวใจต่างหาก












ความสุข คือความเป็นอิสระจากเครื่องพันธนาการทั้งปวง

[khunhan]

เราผ่านด่านนี้โดยไม่แวะถาม เพราะคุณตำรวจด่านแรก บอกว่า

"คุณเป็นผู้หญิง มาคนเดียว ผมว่า ควรไปพักที่แม่ต้านเลยจะดีกว่า มีที่พักให้เลือกเยอะด้วย สะดวกสบายกว่ากันตั้งเยอะ"

"แม่ต้าน ใช้ทางแยกที่เราจะไปมั้ย"

"ใช่คับ"

Ok. ตามนั้น คืนนี้ เราไปลอยกระทงแม่ต้าน






คนอื่น กำลังขะมักเขม้นเก็บเกี่ยว ขณะที่เรา กำลังแอบเก็บภาพงาม ๆ




เค้าและเราต่างตะโกนทักทาย ส่งยิ้มให้กัน แต่ขอโทษทีเถอะ ป้าฟังไม่รู้เรื่อง เอาเป็นว่า มีไมตรีจิตที่ดีต่อกันก็พอนะ







โพล้เพล้แล้ว แสงสวย อากาศกำลังดี ปั่นเพลิน....



ครอบครัวนี้ เห็นเราปั่นซึม ๆ หยุดถามพร้อมให้กำลังใจ



"แม่ต้าน อีกไม่ไกลแล้ว 4-5 กิโลก็ถึงแล้วคับ "

[khunhan]

ปั่นขึ้น ๆ ลง จนมืดพอดี เราถึงแม่ต้านพร้อมกับมีคำถาม

"นี่มันตัวอำเภอท่าสองยาง แต่เรียกว่าตำบลแม่ต้านใช่มั้ย??"

คำตอบคือ "ใช่ละ"


โอว!! เราแถมป้ายให้ตัวเอง 10 กิโลไปแล้วหรือนี่

นี่ warm up นะจ๊ะ





เที่ยวงานเทศกาลลอยกระทงที่แม่ต้าน



เราชอบใจ พ่อค้า-แม่ขาย ที่ขายของเป็นระเบียบเหลือเกิน



คนซื้อก็น่ารัก ยืนต่อแถวกันเป็นระเบียบ น่ารักอ่ะ



หนุ่ม-สาว เค้าต่อแถวซื้อหมาก-พลู ห่อเป็นคำจากแม่ค้า หน้าตาออกแนวแขก เธอป้ายปูนกับใบพลูมือเป็นระวิง





อากาศเย็นกำลังดี บรรยากาศน่ารักมากมาย ปล่อยโคมเต็มท้องฟ้า



เราเดินตามหนุ่ม ๆ ไปที่ท่าน้ำ ลอยกระทง บูชาพระแม่คงคา



ในงานมีการแสดงดนตรี พาให้รู้สึกสนุก เราเห็นเยาวชน ออกไปเต้นรำในสนามบ้าง เต้นอยู่รอบ ๆ รั้วบ้าง โดยที่มีครอบครัว ลูกเล็กเด็กแดงนั่งดู นั่งชมกันตามอัธยาศัย นัยว่า พวกเค้าลงจากดอย มาเที่ยวงานลอยกระทงที่มีทั้งขนม-อาหาร อร่อย และดนตรี รวมทั้งการแสดงบนเวที การประกวดนางงาม โดยที่บางส่วน ก็เดินถือกระทงไปลอยที่ฝั่งเมย เราเห็นเค้าเดินไปเป็นสายไม่จำกัดเพศ-วัย ไม่เห็นจะมีเฉพาะหนุ่ม-สาว เหมือนบ้านเรา นับเป็น unseen ลอยกระทงแม่น้ำเมย เมื่อกระทง ไหลขึ้นเหนือค่ะ



ในวันนั้น เราพบกลุ่มคนมากมาย ทั้งหญิง-ชาย ต่างเผ่าพันธุ์ มีทั้งนุ่งโสร่ง นุ่งซิ่น นุ่งกางเกง พูดภาษาอะไร เราฟังไม่รู้เรื่องคือ เค้ามีความสุขตามจริตของตัวเอง คนชอบกินขนม ชอบซื้อของก็ซื้อ คนชอบเต้นก็เต้น คนชอบนั่งดูก็ดู


หลากหลายอย่างนั้น ทุกคนก็ดูมีความสุข ไม่เห็นพวกเค้าต้องตีกัน