.......ไม่นึกไม่ฝันระดับการปั่นแบบทักษะไม่ค่อยจะมี ขึ้นบันไดบนทางชันไม่ได้ ลงทางดิ่งก็กลัวเหลือเกิน ถ้าให้คิดตัดสินใจด้วยตัวเองผมคงไม่ไปแน่นอนกับเส้นทางดิบๆ แบบนี้ แล้วทำไมล่ะถึงตัดสินใจได้ไปคำสัญญาที่รับปากไว้ว่าจะเป็นลูกทริปซักครั้งกับพี่ซาฯ โดยคิดว่าจะปั่นไปทริปน่านก่อนนั้น แล้วเปลี่ยนมาเป็นทริปลุยป่ารอยต่อที่เฮียปิงได้เปิดกระทู้ชวนปั่น โดยพี่ซาฯ ก็ขอเป็นลูกทริปด้วยเช่นกัน ขอถ่ายทอดวิชาจากเฮียปิงการลุยป่า ตากฝน กางเต็นท์ ค่ำไหนนอนนั่น ผมก็เลยขอร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกัน
.......การเตรียมตัว เคยมีใครถามเฮียปิงว่า ต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้างที่จะไปทริปนี้ได้ โอ้ตอบแบบสั้นๆ ง่ายๆ แต่ได้ใจความสำคัญของทริปเลยคือ......ใจ...งัยน้อง รถก็อะไรก็ได้ เฮ้ยมันง่ายอย่างนั้นเลยเหรอใจ...เท่านั้นครับพี่ๆ แรกๆ ก็ไม่อยากจะเชื่อนะ เพราะผมท้อตั้งหลายๆ ครั้งแหนะ อิๆๆๆ ไม่ได้ว่าใจจะสู้ได้ทุกอย่าง ผมกลัวตอนลงเขา ทักษะไม่ดี แต่เมื่อเราเรียนรู้ความระวังตัว ไม่ประมาท ใจนิ่ง ไม่ลอยทุกๆ อย่างก็ผ่านพ้นไปได้เสมอ
........ทริปนี้ได้เรียนรู้เรื่องการปั่นทางยากๆ ความระมัดระวัง การกางเต็นท์นอน การทำอาหารหุงต้มมาม่า หุงข้าว ทำอาหารทอดไข่เจียว ทอดฮุนเชียง ต้มซุป ชงกาแฟ ชงชา ทุกๆ อย่างมีความรู้สึกได้ถึงรสชาติของความอร่อยแทบจะทุกมื้อ ทุกรายการ ปกติอยู่บ้าน มาม่าไม่เคยคิดจะทาน ปลากะป๋องปุ้มปุ๋ย อะไรๆ ก็ทานได้ ข้าวหุงโดยพี่ซาฯ ฝึกกันมาเกือบเดือน ก็ได้กิน ทุกอย่างร่วมวงสนทนากันอย่างออกรสได้ตลอด
........การปั่นทำไมถึงตื่นมาก็เข็น อันนี้ผมเป็นเองเลย ตื่นมาแต่ละวัน เบลอๆ เรี่ยวแรงไม่ค่อยได้ เจอเนินก็หงอๆ ใจไม่อยากปั่น เรี่ยวแรงหายไปหมด ดีมีพี่อุ้ย พี่อู๋ พอได้อยู่เกาะกลุ่มกันเข็นเป็นเพื่อน และพี่ซาฯ คอยระวังหลังให้ตลอด เลยอุ่นใจ ลงมาก็จูง โอ้ยทางมันไม่น่าจะปั่นได้เลย แม้แต่รถ 4*4 DW ยังไม่กล้ามาเลยครับ เส้นทางนี่มันถนนทางที่มีเพียงมอร์ไซต์เท่านั้นที่ใช้กันได้ และไม่ไหวก็ช่วยกันวินซ์เพื่อเราขนสัมภาระกันมาแบบฟลูโหลด กับเส้นทางชันแบบดิ่งขึ้นไป มีร่องทางน้ำไหล บ้างก็ลึกไปอย่างทุลักทุเล ต้องช่วยกันดันไปทีละสองคน คนเดียวเอาไม่ไหว
........แม้ทุกอย่างจะเป็นอุปสรรค แต่ก็พบมิตรภาพมากมาย คอยช่วยเหลือกัน บอกทิศทาง ทำเครื่องหมาย กันหลงผมชอบมากๆ เหมือนการเรียนรู้การดำรงชีวิตให้อยู่รอด ก็ขอขอบคุณคนต้นทางเฮียปิงแม้จะไม่ขอรับตำแหน่งหัวหน้าทริปก็ถือเป็นการให้เกียรติกันอยู่แล้ว บางทีเราก็เคยเป็นหัวหน้าทริปมาก็ถือว่ายากที่จะต้องรับผิดชอบ การตัดสินใจ และลูกทริปก็สร้างการลำบากใจให้เหลือเกิน 555 ดูซิเรายังไม่รู้ตัวว่าเดี๋ยวคงได้นอนกลางป่า มัวแต่ถ่ายรูปกันอยู่ได้ พักก็บ่อย ปั่นไปคุยไป จนต้องเจอเฮียปิงอย่าหยุดบ่อย หยุดนาน หยุดถ่ายรูปบ้าง แต่ก็เหมือนไม่ค่อยจะเชื่อกันเล้ยยยย แต่ก็ขอบคุณเฮียปิงมากๆสำหรับการชวนปั่นครั้งนี้ และดูแลพวกเราอย่างดีที่สุดนะครับ
ผู้ร่วมทริปทั้ง 11 ท่าน จากซ้ายไปขวา เอส-เมอร์ริด้า , พี่ซาเล้ง , พี่อู๋ , พี่อุ้ย , เฮียปิง(คนต้นทาง) , พี่นิวบ้านฟ้า , อาจารย์โก (เอิ๊กๆ) , พี่กมล , ลุงก้อง , ลุงจ่า และพี่พิชัย
เอส-เมอร์ริด้า
