"โบยบิน"... ออกบินเดี่ยว

[miu]

เจ๋งครับ ขอคาราวะเลย

[boibin]

และเช้าของอีกวัน ( 13 พ.ย. 56 ) ฉันก็ได้เดินทางต่อด้วยจักรยานคู่ใจ จาก ภูเรือบุษบารีสอร์ท อ้าว ลืมเล่าให้ฟังว่า ตอนแรก ก็ขออาศัยติดรถกับเพื่อนมาจากที่ร้อยเอ็ดค่ะ ถามเพื่อนว่า เอาจักรยานมาด้วยได้ไหม เพื่อนตอบว่า ก็เอามาซิ ฉันก็ได้ถอดล้อหน้า เพ่อแยกร่างเข้าไปในรถฟอร์จูนเนอร์ของเพื่อน โดยไม่ได้คิดอะไรมากนักว่าจะกลับยังไง เพียงแค่ตอนนั้น รู้สึกว่า อยากจะไปปั่นขึ้นภูเรือ ก็เท่านั้นเอง แต่พอปั่นขึ้นยอดภูเรือได้แล้ว แม้ว่าจะบอบช้ำเล็กน้อยก็ตามที แต่มันกลับทำให้ใจฮึกเหิมว่า ฉันอาจจะสามารถปั่นกลับไปอย่างน้อยก็น่าจะถึงเมืองเลยอยู่นะ แล้วค่อยนั่งรถโดยสารต่อก็แล้วกัน และเช้าของอีกวัน ฉันก็รีบออกเดินทาง

[boibin]

เส้นทางจากภูเรือมาถึงเลย เกือบ 50 กิโล ก็เร้าใจไม่น้อยเลยนะคะ ไม่ใช่ว่า จะมีเฉพาะทางลงเขานะคะ ทางขึ้นก็มีสลับกันบ้าง และแถมยังมีตอนขึ้นยากๆ เจ้าน้องหมาจากฝั่งตรงข้าม ยังอุตส่าห์ ข้ามเลนมาหาอยู่ใกล้ๆ นี่ท่าเป็นทางเรียบก็คงปั่นไปสัก 30 แล้ว แต่นี่มันขึ้นเขา ได้แค่ 10 นิดๆ ก็พอแล้ว ชะตากรรมคงไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น หุหุ แล้วมันก็แพ้ทางถอยล่นกลับไป ไอ้เราก็รีบจอด เพื่อสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด แบบหอบแฮ่กๆกันทีเดียว

[boibin]

แค่เข้าเขตเมืองเลยค่ะ แต่ยังไม่ถึง ปั่นต่ออีกสักนิดนะคะ











ปั่นเข้ามาถึงเมืองเลยแล้วละคะ

[phiphopster]

รถก็สวย คนก็เยี่ยมครับ

[boibin]

หลังจากพักกินก๋วยเตี๋ยวแถวๆเมืองเลยแล้ว ก็ปั่นต่อละคะ แต่ว่าแดดเที่ยงมันร้อนๆ เลยแว่บๆมาจิบกาแฟหลบแดด พักขาสักนิดนึงก่อนค่ะ



แล้วก็ออกดินทางต่อค่ะ



แวะถามคุณตำรวจนิดนึงค่ะ ว่าถ้าเราไปต่อ แล้วมันพอจะมีที่พักให้บ้างไหมนะที่ อ.หนองหิน แกเลยบอกว่า ที่นั่นก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวเหมือนกัน คงมีอยู่มากมาย ฉันก็เลยต้องรีบปั่นไป แต่ระยะทาง ก็ไม่ได้ง่ายอย่างใจคิดค่ะ ทำเวลาไม่ได้สักเท่าไหร่ เพราะเป็นป่า และทางขึ้นเขาด้วยค่ะ แต่ก็ไม่ชันมากนัก



คงอีกไม่ไกลนัก




แล้วก็เข้าเขตเทศบาลหนองหิน ตอนที่ยังไม่ค่ำนัก



กว่าจะหาที่พักได้ ก็ห้าโมงแล้วค่ะ รวมระยะทางที่ปั่นในวันนี้ จากภูเรือ ถึง อ.หนองหิน ก็ 95 กิโลค่ะ

[พงศ์รวี]

สุด ยอดเลยครัชชชช

[boibin]

สุด สุด ไปเลย ขอบอก

ขอบคุณค่ะ ยังไม่สุดนะคะ ยังมีภาคต่อค่ะ

[boibin]

สุดยอดครับ รูปก็สวย คนก็เก่ง ครับ

ขอบคุณค่ะ ยังเป็นตีนใหม่หัดปั่นค่ะ

[boibin]

เจ๋งครับ ขอคาราวะเลย

แฮ่ๆ ถ้าคารวะ ต้องตำจอกนะคะ

[boibin]

สุด ยอดเลยครัชชชช

ขอบคุณครัช เอ๊ย ค่ะ

[mk_noo]

คุณเก่งจริงๆ นับถือๆ

[boibin]

คุณเก่งจริงๆ นับถือๆ

ขอบคุณค่ะ

[boibin]

เช้าของวันที่ 14 พ.ย. ฉันก็ยังรีบตื่นแต่เช้า และออกปั่นตั้งแต่ตอนเกือบๆหกโมง เพราะเส้นทางของวันนี้ ก็ยังอยู่ในระหว่างความเป็นภูเขา จะประมาทเส้นทางไม่ได้ และแม้ ภูกระดึงจะเป็นเพียงทางผ่านก็ตาม แต่เมื่อปั่นผ่านไปเฉียดใกล้ๆนั้น ฉันก็อดใจที่จะเลี้ยวเข้าไปทักทายให้ใกล้ชิดภูกระดึงให้มากที่สุด อย่างน้อยก็ได้เก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก ว่าอย่างน้อย ฉันก็เคยได้ปั่นผ่านเข้ามาถึงจุดนี้ ระยะทางไม่ได้เรียบง่ายนัก แต่รายทางที่แวดล้อมด้วยภูเขาก็หล่อเลี้ยงหัวใจฉันให้มีพลังที่จะปั่นต่อไป การที่ฉันเลี้ยวเข้าไปที่ภูกระดึง ทำให้ระยะทางเพิ่มขึ้นเกือบ 20 กิโล แต่มันก็ได้ทำให้ได้รับความรู้สึกดีๆกลับมามากกว่าเวลาที่เสียไป ส่วนเส้นทางจากภูกระดึง เริ่มจากผานกเค้า ผ่านมายังภูผาม่าน แทบจะเรียกได้ว่า เป็นซุ้มต้นไม้ยาวตลอดเส้นทาง ฉันปั่นช้าๆลง และรถก็เริ่มหนืดๆ ทั้งๆที่มองเห็นเป็นเหมือนกับว่าทางลงเขา แต่มันได้ยินเสียงรถบรรทุกอื้ออึงผ่านไปอย่างช้าๆเหมือนกัน จึงรู้ว่า นี่มันทางขึ้นเขาอีกแล้วนี่นา แต่เส้นทางมันดูวังเวงๆ จึงไม่กล้าหยุดพักถ่ายภาพเท่าไหร่นัก จุดหมายฉันมองเห็นแค่หลักกิโลของชุมแพให้มันค่อยๆลดลงๆ จนเป็นศูนย์ ฉันก็ดีใจแล้ว และแล้วฉันก็ปั่นเข้ามาถึงชุมแพได้ก่อนมืด เพราะช่วงที่ออกจากซุ้มต้นไม้ได้แล้ว ก็เริ่มทำความเร็วได้จนมาถึงชุมแพ และหาที่พักที่สามารถจะเอาจักรยานเข้าไปจอดพักด้วยได้ก่อนมืดพอดี ด้วยระยะทางขอวันนี้ 98 กิโล ก็ไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะกับ ทริปการปั่นเดี่ยวๆเที่ยวแรกของฉัน


ออกเดินทางเช้าๆ อย่างน้อยวันนี้ต้องถึงชุมแพซิน่า




ไม่มีอาหารใส่บาตร เช้านี้ ขอถวายเป็นปัจจัยก็แล้วกัน ไม่เท่ากัน ขออนุญาตท่านบอกว่า ขอเป็นสองมาตรฐานก็แล้วกัน เช้านี้ได้รับพรแล้ว เดินทางต่อดีกว่า...



จะเข้าเขต ภูกระดึงแล้วค่ะ



แวะจิบกาแฟที่นี่ก่อนดีกว่า บรรยากาศน่าพักพิง

[boibin]

...
เมื่อสายตามองทางไปข้างขวา
กว่ารู้สึกหัวใจแทบผวา
เกินหักห้ามใจในเวลา
ฉันขอคว้าโอกาสในทันที

...
กำลังจะมุ่งหน้าไปชุมแพ ว่าจะไม่แวะภูกระดึง แต่พอมองเข้าไปทางขวามือที่ต้องเลี้ยวเข้าไป หัวใจมันก็สั่งว่า ให้รีบไปหาภูกระดึง...