สรุปทริปปั่นเที่ยวเมืองประวัติศาสตร์สุโขทัย 8-9 ส.ค.52

[เอส-เมอร์ริด้า]

ขอภาพเดี่ยวๆ กับซุ้มประตู ขอเก็บค่าภาพด้วยนะเพื่อน



เน้นเฉพาะด้านหน้าซุ้มประตูที่ดูเก่าแก่ของเมืองโบราณลับแลแห่งนี้ ที่แต่ก่อนใครมาจะเป็นหลงไม่สามารถหาชุมชนได้เจอได้ เหมาะกับการหลบข้าศึกสมัยก่อนเป็นอย่างยิ่ง

[Kami@GT]

รูปมุมมันซ้ำกันแยะไปนะเพื่อนเดี๋ยวคนดูจะเบื่อ เผื่อคนเน็ตไม่แรงด้วย

[เอส-เมอร์ริด้า]

ที่อำเภอลับแล เป็นชุมชนที่ทำนาแบบดำนาสวยงามมาก และผ่านแนวเขาที่เราจะข้ามไปยังจังหวัดสุโขทัยที่อยู่ด้านหลังเขาลูกนั้น



ดูแนวหมอกผ่านแนวเขาแล้วสวยงามมากๆ ครับ



อีกด้านของฟากถนน ดูจะย้อนแสงไปหน่อย ปั่นจักรยานไม่ค่อยคิดเรื่องวัดแสงได้เท่าไร โหมด P อย่างเดียวครับ วัดแสงเฉลี่ยทั้งภาพเข้าไว้



หนุ่ยเองยังจอดชื่นชมของความงามจับใจเลย สดชื่นครับที่ได้มาปั่นทริปนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

ไม่เป็นไรหรอก ก็คัดรูปอยู่เหมือนกัน พอดีย่อมาหมดแล้ว ก็กำหนดคุณภาพไว้ 10 จะดีหน่อยขนาดก็ 200k

เนื่องจากผมยังไม่ได้แต่งองค์ทรงเครื่องนักปั่นเลย เห็นรูปแล้วเป็นชุดลำลอง แวะปั๊มเพื่อแปลงร่างครับ และเข้าห้องน้ำ เติมลองกองด้วยพร้อมกันเลย



พี่โอมมีปัญหาเรื่องดุมล้อเกิดอาการเสียงดัง และไม่ไหลลื่นเท่าที่ควร ไม่เป็นครับแค่นี่ผมก็ปั่นตามพี่โอมเกือบไม่ทันตั้งหลายครั้ง



หน้าปั๊มที่แวะเข้าห้องน้ำก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

แวะเสร็จก็ขึ้นไปน้ำตกแม่พูลกันเลย ปั่นมาได้ซักพักก็คอยพี่โอมกันก่อน เพราะเราเร่งฝีเท้ากันเร็วไม่เผื่อระยะทางที่เหลืออีกตั้งไกลกว่าจะถึงสุโขทัยกันเลยนะหนุ่ย



ภาพโคลสอัพ เท่จังเลยนะหนุ่ย



พี่โอมบอก ฝากไว้ก่อนเถอะ เก็บแรงไว้ เดี๋ยวมีโอกาสเมื่อไรยิงหนีทันที



ที่นี่ชุมชนน่าอยู่นะครับ ปลูกบ้านเป็นไม้เกือบทั้งหมด และดูเก่าแก่หลายปีมากแล้ว ถนนลาดยางอย่างดีเลย ปั่นเพลิดเพลินจริงๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เห็นกันตามหน้าบ้านยังปลูกทุเรียนกันริมถนนเลย เห็นอยู่ต้นหนึ่งลูกใหญ่จริงๆ ลูกละ 4-5 โลไ้ด้



เค้าปลูกกันบนภูเขาเลยครับ จะมีชาวบ้านขี่มอไซต์ไปเก็บกันบนยอดเขา ปลูกกันตามธรรมชาติเลย ทิ้งไว้เดี๋ยวก็เก็บผลกันเอง ราคาโลละ 15 บาท



ชื่นชมต้นทุเรียนและลองกองที่ขึ้นอยู่เต็มเขา หรือพักเหนื่อยก็ไม่ทราบ พี่โอมบอกว่าถ้าดุมรถไม่มีปัญหา ยิงนำไปแล้ว



อีกไม่ไกลแล้วครับน้ำตกแม่พูล ขึ้นเขาไม่ชันมากนัก

[เอส-เมอร์ริด้า]

ถึงป้ายน้ำตกแม่พูลแล้วครับ เป็นน้ำตกที่ทำเป็นขั้นบันไดที่คนสร้างทำนบไว้ครับ ไม่ได้สร้างเองตามธรรมชาติ



หนุ่ยกำลังมองหาพิกัดของน้ำตก อยู่จุดไหนในแผนที่



ถ่ายภาพที่ระลึกว่าไม่ได้โม้ มาจริงๆ นะ



ตาเรามั้งแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

ขอเวลานอก ไปทานข้าวก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

ตัวน้ำตกแม่พูลไม่ใหญ่มาก ทำจากฝายน้ำล้นที่สร้างขึ้นมาของชาวบ้าน แต่ก็มีร้านขายของ ร้านอาหาร สำหรับมาพักผ่อนได้เป็นอย่างดี มีนักท่องเที่ยวเจ้าถิ่นมานั่งเล่นกันพอสมควร อากาศครึ้มฟ้า และในที่สุดฝนก็ตกลงมาจนได้ครับ ถ่ายเสร็จก็ต้องเก็บกล้องกันเลย



ทำเหมือนประกาศชัยชนะที่มาถึงจนได้แล้ว ปั่นขึ้นมาก็ชิวๆๆ ครับ แต่ดีที่มีต้นไม้ตลอดข้างทาง โดยเฉพาะทุเรียน ลองกอง มีมากมาย เก็บกินข้างทางน่าจะได้



ตัวน้ำตกไม่สูงมากนัก น้ำก็พอประมาณ



หนุ่ยจอดรถทำอะไรหว่า



ด้านหลังน้ำตก คู่กับรถ Merida ของผมเองครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เราชมน้ำตกกันจุใจแล้ว แม้น้ำไม่เยอะ แต่ก็น่าพักผ่อนนะครับ ช่วงนี้ฝนก็ตกลงมาพอดีเลย ปั่นลงมาถึงตลาดขายผลไม้ มีหลายเจ้าขายทุเรียนทั้งนั้น หนุ่ยชวนกินทุเรียนก่อน ก็ถามแม่ค้าว่ามีพันธุ์หลง ลับแลไหม สรุปว่าได้กินครับ มีแม่ค้าเจ้าเดียวเท่านั้น ก็เลยจัดมาให้ 2 ลูกด้วยกัน ลูกจะเล็กมาก มีซัก 2 พูได้ แต่ขอบอกอร่อยจริง สมคำล่ำลือเลย โลละ 180 บาท โอ้แพงเหมือนกัน แต่ก็คุ้มที่ได้กินแฮะ ให้หนุ่ยเข้าไปเจรจาต่อรองได้ 150 บาท



บริเวณตลาดขายทุเรียน เยอะครับ ลูกใหญ่ทั้งนั้น แต่เป็นหมอนทอง



พี่โอมยังแก้ปัญหาไม่ตกกับดุมล้อ มันเสียงดังเพราะโดนน้ำมาเมื่อทริปเวียตนาม



หนุ่ยโชว์ซะเลย ว่าทุเรียนหลง ลับแล มันหน้าตาเป็นอย่างไร ถึงได้อร่อยนัก และหากินยากมากๆ



แม่ค้าขายใจดี อยากจะเหมาเลยนะ แต่กลัวไม่ได้กลับกรุงเทพ เพราะตังค์หมด เหลือแค่นั้นเองครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

หลังจากแวะทานทุเรียนกันแล้ว ก็ได้เวลาขึ้นเขาแล้ว ปัญหาคือทางเข้าอยู่ตรงไหน ถามชาวบ้านแถวนั้นเหมือนบอกไม่ตรงกัน ก็เลยปั่นวนรอบๆ ไปมาเรื่อย ซ้ำทางเดิม เหมือนเมืองลับแลสมชื่อจริงๆ ครับ กว่าจะเจอก็ย้อนไปมาจนเหนื่อย ต้องย้อนขึ้นมาถึงทางเข้าวัดดอนสัก เป็นทางเข้าเล็กเหมือนซอยเข้าวัด พอดีได้ชาวบ้านแถวนั้นนำทางไปให้ก่อน ต้องเลยวัดไปอีกก็เจอทางแยก ถามจนไปถูกทาง ก็มาเริ่มตรงนี้แหละครับ



เตรียมพร้อมแล้วครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ช่วงนี้ปั่นได้สบายๆ ร่มรื่นตลอดทางเลย เย็นสบายครับ จนมาพบกับความน่าสะพรึ่งกลัวของทางขึ้น ถึงกับร้องว่า พระเจ้าทำไมมันชันอย่างนี้ นี่คือระดับ 20% ครับ



ผมกับหนุ่ยรอสักพัก ทำใจยังไม่ได้ครับ ที่ต้องเจอสภาพทางแบบนี้ ก็สัมภาระเต็มคัน ตูจะปั่นขึ้นไปยังงัยว่ะนี้ หาเรื่องจริงๆ ส่วนพี่โอมไม่รอช้ามุ่งหน้าไปแล้วครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ปั่นมาได้ 2 ช่วงเท่านั้นเองครับ ไม่ไหวแล้ว ขอบอก ไม่เคยเจออะไรที่หนักอย่างนี้เลยจริงๆ มันชันมากๆ หน้าเกือบจะลอยเลย อีกอย่างการแบกสัมภาระอย่างนี้ก็เปลืองแรงมากๆ จนต้องจอดสนิท และก็เริ่มเข็นไปตลอด



หนุ่ยบอกว่าอาจจะขึ้นมาได้อีกหน่อย ถ้าไม่มีรถกระบะสวนทางมาให้ต้องหยุด เพราะทางแคบมาก

[sunsurn(จ่าเป้)]

ช่วงนี้ปั่นได้สบายๆ ร่มรื่นตลอดทางเลย เย็นสบายครับ จนมาพบกับความน่าสะพรึ่งกลัวของทางขึ้น ถึงกับร้องว่า พระเจ้าทำไมมันชันอย่างนี้ นี่คือระดับ 20% ครับ



ผมกับหนุ่ยรอสักพัก ทำใจยังไม่ได้ครับ ที่ต้องเจอสภาพทางแบบนี้ ก็สัมภาระเต็มคัน ตูจะปั่นขึ้นไปยังงัยว่ะนี้ หาเรื่องจริงๆ ส่วนพี่โอมไม่รอช้ามุ่งหน้าไปแล้วครับ

ตรงนี้แหละที่เรียกว่า ม่อนฤาษี หลังบ้านผมที่ซ้อมปั่นประจำ เอาไว้ไปขึ้นดอยอินทนนท์ ปีหน้า ทางเข้าที่ว่าน่าจะเป็นวัดดอนค่าละมั้ง ไม่น่าใช่วัดดอนสัก จริง ๆ แล้วกลับจากน้ำตก ต้องเข้าตรงวัดดอนแก้ว สำหรับเขาลูกนี้ผมเคยปั่นขึ้นรวดเดียวโดยไม่จูงเลยครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ตรงนี้แหละที่เรียกว่า ม่อนฤาษี หลังบ้านผมที่ซ้อมปั่นประจำ เอาไว้ไปขึ้นดอยอินทนนท์ ปีหน้า ทางเข้าที่ว่าน่าจะเป็นวัดดอนค่าละมั้ง ไม่น่าใช่วัดดอนสัก จริง ๆ แล้วกลับจากน้ำตก ต้องเข้าตรงวัดดอนแก้ว สำหรับเขาลูกนี้ผมเคยปั่นขึ้นรวดเดียวโดยไม่จูงเลยครับ

คุณ sunsurn ได้ฝึกความชันระดับนี้บ่อยๆ ผมว่าดอยอินทนนท์ไม่มีปัญหาครับ จะมีก็แต่ตรงพระธาตุ และยอดเรดาร์เท่านั้นเอง เรื่องวัดผมก็จำไม่ค่อยได้ครับ ตอนนั้นก็ปั่นย้อนไปมาจนงงตัวเองเหมือนกัน